Kaynana hastalandığında neden bir bardak su bile veremiyorum?
Eğer kötü kaynanalarla ilgili her hikâyeyi duyduğunuzu sanıyorsanız, benimkini dinleyin de görün! Bu kadın, hayatımı on sekiz yıllık bir diziye çevirdi; başrolündeki ben, her gün hakaretler, kinayeler ve eleştirilerle boğuşan “örnek gelin” rolüne mahkûm edilmiş bir trajedi kahramanıyım. Derken, tam nefes alacak zaman buldum derken, kader yeni bir sınav getirdi: Felç geçirdi.
Peki şimdi benden ne bekleniyor? İşimi bırakıp başında beklemem, kaşıkla yedirmem, tuvalete taşımam, ninniler söylemem… “Zorunlusun” diyorlar. Ama yapamıyorum. İstemiyorum. Sebep sadece küçük çocuklarım ve yıllarımı verdiğim işim değil. Asıl mesele şu:
Düğünümüzde eski kız arkadaşını getirip salona süzülüşünü unutamıyorum. O gün nikâhtan kaçmak istemiştim. Çocuklarımın kulağına, “Baban bir gün gerçek bir eş bulacak,” diye fısıldayışını… Arkamdan “kötü anne, beceriksiz ev hanımı” dediğini, oğlu işsiz gezerken benim aileyi sırtladığımı nasıl görmezden gelebilirim?
Şimdi “iyiliğe karşılık vermem” gerekiyormuş! “Çocuklara baktı” diyorlar. Gerçekte nasıl baktığını sorayım mı? Bebek ağladığında kenarda durup, “Rezanesin, gazını çıkarmadın!” diye bağırdı. Kızı Aylin ise aramalarıma bile dönmedi. Sanki felç geçiren kendi annesi değil!
Kocam Emre, her zamanki gibi annesi Neriman’ın tarafında. Onu ikna etme yeteneği doğuştan! “Yapamam,” dedim, “çocuklar, ev, kariyer…” Dinlemedi. “Reddedersen boşanırız,” dedi. On sekiz yılın sonunda bu mu kaldı?
Annem, “Sabret, olgun davran,” diyor. Ama artık gücüm kalmadı. Demirden değilim ki! Yıllarca biriktirdiğim öfkeyi, o kadının yanında nasıl tutayım?
Bana kalpsiz demeyin. Sokaktaki yabancıya bile daha çok yardım ettim. Eğer bana bir kez olsun destek olsaydı, belki… Ama şimdi? Yanında kalsam, belki dayanamayıp her şeyi haykırırım.
Bu adil mi? Hayatı boyunca kin eken biri, şimdi sevmediği gelinine mi muhtaç? Kabul edemiyorum. Yargılayanlar varsa, gelsinler kendi evlerine alsınlar!
Tüm kaynanalara sesleniyorum: Unutmayın, gelininiz de birinin kızı. Bir gün sizden de affın değil, bir yudum suyun bile esirgeneceği günler gelebilir. Düşünün bunu. Şimdiden…
