Ninem, benim iyi bir anne olabileceğime inanmıyor.
Kendimi bir yandan hissettiğim sorumlulukla, bir yandan da hak ettiğim mutluluk arasında sıkışmış hissediyorum. Bu kısır döngüden çıkmak her geçen gün daha da zorlaşıyor, çünkü sadece benim hayatım değil, oğlumun, tek evladımın kaderi de söz konusu. 29 yaşındayım ve bir anneyim. Ateşten gömlek giymiş bir anne…
Eski eşim, mümkün olduğunca az hatırlamaya çalıştığım bir adam. Oğlumuzun yetişmesinde hiçbir rol oynamadığı gibi, geride sadece izler bıraktı—hem ruhen hem de bedenen. Nafaka ödemedi, aramadı, sormadı. Onun pençesinden, kendimi ve oğlumu kurtarmak için kaçtım.
Sonra yapayalnız kaldım. Bir damla suyun altında bile kalmadan, desteksiz, çaresiz. Sadece ninem vardı, bu dünyadaki tek dayanağım. Beni bağrına bastı, sarıp sarmaladı. Memleketimde hayatta kalamayacağımı anladığımda, çaresizce Norveç’e çalışmaya gitmeye karar verdim. Oğlumdan ayrılmak dayanılmazdı, ama başka çarem yoktu.
Ninem ilk günden dedi ki:
“Ben her zaman yanındayım. Torunuma bakarım, sen git. Ne gerekiyorsa yap.”
Ona inandım. Elimden geldiğince para gönderdim. İki ayda bir gelip gidiyordum. Oğlum boynuma sarılır, bütün vücuduyla bana yapışırdı:
“Anneciğim, seni çok özledim…”
Her seferinde yüreğim parçalanıyordu. Ama biliyordum ki bunu onun için yapıyorum. İkimiz için.
Üç yıl geçti. Geri döndüm. Kendi ayaklarımın üstünde. İş buldum, hayatımı düzene soktum. Şimdi sevdiğim ve beni seven bir adamla yaşıyorum. Düğün hayalleri kuruyor, çocuklar düşlüyoruz. Bana, gözlerimden yaş getiren şu sözleri söyledi:
“Senin oğlun senin. Ama ben onun babası olmak için elimden geleni yapacağım. Hak ettiğin gibi bir baba.”
İşte o an anladım: Oğlumu yanıma almak istiyorum. Benimle, yanımda yaşamalı.
Ama ninem araya girdi:
“Onu benden nasıl alırsın?” dedi. “Yabancı bir adama mı götüreceksin? Gel bizimle yaşa, benim yanıma yerleş. Ne ailesi, ne sevgisi? Önce iyi bir anne olduğunu kanıtlaman lazım.”
Sanki bir sınavdan geçmem gerekiyormuş gibi. Sanki ben anne değil de bir sanık, o da yargıçmış.
Ona kızmıyorum—zor zamanlarımızda, hayatımızı kurtarmaya çalışırken, oğlumu o büyüttü. Ama bu kısır döngüde de kalamam. Herkese borçlu olmaktan yoruldum. Ondan para istemiyorum. Sorumluluktan kaçmıyorum. Sadece çocuğumun yanında olma hakkımı geri istiyorum.
Birlikte yaşadığım adam haklı:
“Kanunen sen annesin. Ne mahkeme, ne de vesayet seni engelleyemez. Ninem onun ebeveyni değil.”
Ama korkuyorum. Kendim için değil, onun için. Ninem artık genç değil, bu darbe ona ağır gelebilir. Biliyorum ki oğlumu canı gibi seviyor. Ve biliyorum ki o da ona bağlı.
Ama yeni hayatımı da reddedemem. Oğluma babalık yapmaya hazır olan bu adamı ihanetle suçlayamam. Suçluluk duygusu ve mutluluk arzusu arasında bir yol ayrımındayım. Kimse bana doğru cevabı veremez.
Her gün kendime aynı soruyu soruyorum: Minnettarlıkla kendi kaderimizi belirleme hakkı arasındaki çizgi nerede?
Ne yapmalıyım? Oğlumu alıp sürekli bir ihanet duygusuyla mı yaşamalıyım? Yoksa ninemin huzuru için mutluluğumu bir kez daha ertelemeli miyim? Doğru seçim hangisi—ve gerçekten bir doğru var mı?…
