Otuz yaşındayım ve daha düne kadar tipik bir bekâr hayatı yaşıyordum. Özgürlük, hiçbir sorumluluk, arkadaşlarla hafta sonları, cuma akşamları barda takılmak, gelip geçici ilişkiler… Bir gün kendi kendime bile dedim ki: “En az on yıl daha kendi istediğim gibi yaşarım.” Evlenip baba olmak için önümde bolca zaman olduğunu sanıyordum. Ama görünen o ki, kaderin benim için başka planları varmış.
O sabah her zamanki gibiydi. Saat sekiz buçukta evden çıktım ve arabama doğru yürüdüm. Tam o anda gözüme tuhaf bir manzara ilişti—apartmanın önünde bir bebek arabası duruyordu. Önce komşulardan birinin geçici olarak bıraktığını düşündüm. Ama yaklaştığımda tüylerim diken diken oldu—arabada minik bir bebek vardı. Yanında kadın el yazısıyla yazılmış bir not: “Can, bu senin kızın. Adı Elif. Lütfen ona iyi bak.”
Dizlerimin bağı çözüldü. Etrafımdaki dünya donmuş gibiydi. Bu kadın kimdi? Ne zaman olmuştu böyle bir şey? Bir şaka mıydı? Otomatik hareketlerle kızı kucağıma aldım ve eve çıkardım. Annemi aradım—böyle bir anda güvenebileceğim tek insan. Bir saat sonra yanımdaydı—bezler, emzikler, bebek kremi ve sarsılmaz bir sakinlikle. Annem gerçek bir sihirbazdı. Birkaç dakika içinde kollarındaki ağlayan bebek huzurla uyumaya başladı. Ben ise mutfakta boşluğa bakıyor, düşüncelere dalmıştım.
Bir süre sonra biraz kendime gelince DNA testi yaptırmaya karar verdim—kesin olarak bilmeliydim. Birkaç gün sonra sonuç geldi: Gerçekten baba olmuştum. Kalbim sıkıştı. O gelip geçici ilişkilerden birinde bu “kaza” yaşanmış ve şimdi bir kızım vardı.
İlk günler tam bir kabustu. Elif geceleri ağlıyor, ben uyuyamıyor, bez değiştirmeyi, muhallebi yapmayı, sütü doğru sıcaklıkta ısıtmayı öğreniyordum. Bir dadı tutmak zorunda kaldım, bir de çocuk doktorunu eve çağırdım. Böylece hayatımıza Ayşegül girdi. Sessiz, şefkatli, iyi kalpli. Sadece çocuğumu iyileştirmekle kalmadı, beni de iyileştirdi. Bir süre sonra onun ziyaretlerini dört gözle beklediğimi fark ettim. Sonra ilk kafe daveti geldi. Ardından, ilk kez nikâh dairesine giderken onun eli benim elimdeydi.
Şimdi Elif iki yaşında. Ayşegül’le birlikte yaşıyor, kızımızı büyütüyor ve birbirimiz olmadan hayatı düşünemiyoruz. Baba oldum. Koca oldum. Artık günü gününe yaşayan o kaygısız delikanlı değilim. Elif’i kapımın önüne bırakan o kadına minnettarım. Belki bir gün ona teşekkür bile ederim—hayatımı değiştirip anlam kattığı için.
Artık her sabah alarmla değil, yanağımı okşayan minik ellerce uyanıyorum. Ve duyuyorum: “Baba, kalk!” Kalbim daha önce hiç bilmediğim bir şeyle doluyor. İşte gerçek mutluluk bu.
