Eski eşimle iki yıl önce boşandığımda, ayrılığımızın insanca olduğunu düşünmüştüm. Bağırış çağırış olmadan, sakin bir şekilde. Artık birlikte mutlu değildik. Oğlumla görüşmesini asla yasaklamadım, tam tersine hep çocuğun babasına ihtiyacı olduğunu söyledim. Ziyaret etmek isterse buyurdu, hafta sonu almak isterse hiç itiraz etmedim, yeter ki Can’ım mutlu olsun.
Can şimdi yedi yaşında. Geçenlerde sonbahar tatili vardı ve eski eşim, Can’ın bu tatilde onunla kalmasında ısrar etti. İtiraz etmedim, hatta sevindim. Birlikte vakit geçirsinler, baba-oğul bağları güçlensin diye düşündüm.
Ama birkaç gün sonra garip şeyler fark etmeye başladım. Can’ı aradığımda telefonunu açmıyordu. Ya babası ya da eski kayınvalidem açıyor, her seferinde aynı cevapları veriyorlardı: “Can dışarıda,” “oyun oynuyor,” “gelemiyor şu an.”
Bu beni şüphelendirdi. Ben onun annesiyim. Nasıl olduğunu sormaya, sesini duymaya hakkım var. Neden onlardan saklanıyordu? Ne olduğunu anlamak istedim.
Tatil bitip de Can’ı eve getirdiklerinde, kapıyı açar açmaz bir şeylerin yanlış olduğunu anladım. Oğlum tanıdığım çocuk değildi. Durgundu, gözleri bomboş bakıyor, dudaklarını sıkıyordu. Bu yorgunluk değildi, içinde bir öfke vardı.
Yanına çömelip omzuna dokundum.
“Can’ım, nasılsın? Her şey yolunda mı? Seni çok özledim…” diyerek sarılmak istedim.
Ama o ani bir hareketle çekildi ve gözlerini bile kaldırmadan,
“Artık seni sevmiyorum,” dedi.
Hiç kalbinizin bir parçasının kopup gittiğini hissettiniz mi? İşte o an öyle oldu. Soğuk, donuk bir sesle söylediği bu dört kelime, başka birinin ağzından çıkmış gibiydi.
Nefesim kesildi. Ne diyeceğimi bilemedim. Saatler sonra, gece geç vakitte, yavaşça konuşmayı denedim. O zaman anlattı bana gerçekleri.
Babası ve babaannesi ona bana dair kötü şeyler söylemişler. Kötü bir insan olduğumu, babasını üzdüğümü, onların mutlu olmasını engellediğimi anlatmışlar. Çocuğun kafasını bu fikirlerle doldurmuşlar.
Dinlerken ellerim titriyordu. Bir insan nasıl yedi yaşındaki çocuğa bunları yapar? Kendi oğluna, torununa? Ben onlara ne yaptım ki? Hiçbir zaman Can’ın önünde babası hakkında kötü konuşmadım. Onu bu acılardan korumaya çalıştım.
Peki ya onlar? Oğlumun annesine olan güvenini çaldılar.
O günden sonra Can’ın babasıyla görüşmesine izin vermiyorum. Evet, sert bir karar gibi görünebilir, ama çocuğumu korumak zorundayım. Bir daha onun ruhunu incitmelerine izin veremem.
Ben onun anneyim. Ve oğlumu, ona nefret tohumları eken insanlara teslim etmeyeceğim. Önce insan olmayı öğrensinler. Belki o zaman bir şans veririm, belki…
