“Ondan hemen kurtul!” dedi, on yıldır birlikte yaşadığım kedim için.
Kız arkadaşım Elif’le birlikte yaşamaya karar verdik. Neredeyse sekiz aydır görüşüyorduk, her şey harika gidiyordu ve ona bana taşınmasını teklif ettim. Üçümüz için sıcak bir yuva olacaktı — ben, Elif ve dostum, kedim Pofuduk.
Pofuduk on yıldır benimleydi. Farklı bir şehre taşındığımda ailemin evinden almıştım onu. Hayatımın bir parçası oldu. Birlikte yalnızlığı, başarıları ve hatta başarısız aşkları atlattık. Pofuduk her gün kapıda beni karşılar, yanımda uyur, zor günlerde mırıldanırdı. Onu sadece sevmiyordum — o benim ailemdi.
Başta Elif hiç rahatsızlık belirtmedi. Hatta ara sıra Pofuduk’u okşar, “ne kadar tatlı” derdi. O zaman şanslı olduğumu düşündüm — üçümüz huzur içinde yaşayacaktık. Ama bu mutluluk uzun sürmedi.
Birkaç hafta sonra Elif’te tuhaf belirtiler başladı. Sürekli burun akıntısı, kırmızı gözler, öksürük ve baş ağrıları. Doktora gitmesini önerdim. Teşhis, gök gürültüsü gibi çarptı: kedi tüyüne alerji.
“Nasıl olur?” diye şaşkınlıkla sordum. “Daha önce kedilerle vakit geçirmişti, Pofuduk’la da oynuyordu…”
“Beyefendi, alerji sinsi bir şeydir. Etkisi zamanla birikebilir. Görüştüğünüz dönemde yoğun temas yoktu, ama şimdi aynı evi paylaşıyorsunuz. Reaksiyon şiddetleniyor, tehlikeli olabilir,” diye sertçe yanıtladı doktor.
İçim paramparça oldu. Mantığımla kalbim arasında kaldım. Elif’i seviyordum, ama Pofuduk’a ne olacaktı? Zor zamanlarımda yanımda olan bu varlığa nasıl ihanet ederdim?
Eve dönerken onu geçici olarak aileme bırakmayı düşündüm. Elif’in sağlığı için bir şeyler feda etmeye hazırdım. Ama daha kapıdan girer girmez, üstünü bile çıkarmadan sordu:
“Ne zaman kurtulacaksın ondan?”
“Kurtulmak derken?” dedim şaşkınlıkla. “Daha yeni geldik, en azından konuşalım…”
“Konuşulacak bir şey yok,” dedi soğuk bir tonla. “Her gün kötüleşiyorum. Boğulmamı mı istiyorsun?”
Donup kaldım. Ses tonundan, sert sözlerinden. O ana kadar uzlaşmaya hazırdım. Ama “kurtul” kelimesi kalbime bıçak gibi saplandı. Benim dostumu bir canlı olarak bile görmüyordu. Onun için sadece bir rahatsızlık kaynağıydı.
“Eğer biri buradan gidecekse, o sensin,” diye fısıldadım. “Pofuduk kalıyor. Bu kesin.”
Elif birkaç saniye sessizce durdu, sonra tek kelime etmeden eşyalarını toplamaya başladı. Birkaç saat sonra hiç gelmemiş gibi oldu.
Önce boşluktaydım, ama sonra tuhaf bir rahatlama geldi. Hayatının bir parçasını yok etmeni isteyen birinin, seni gerçekten sevemeyeceğini anladım. Belki farklı çözümler bulabilirdim, ama neden? Sürekli onun “alerjisi” yüzünden tedirgin mi yaşayacaktım?
Pişman değilim. Bazen hayvanlar insanlardan daha sadık oluyor. O gece demli bir çay alıp pencereye bakarken Pofuduk yanımda mırıldandı, “Ben buradayım, her şey iyi olacak,” der gibi.
Ve öyle de olacak. Hayat bir aşkla bitmez. Ama zor zamanlarında yanında olanı hayatından çıkarmanı isteyen bir insan, sana değil kendine aşıktır.
Şimdi yine Pofuduk’la ikimiz yaşıyoruz. Belki bir gün, ailemin sadece benden ibaret olmadığını, bu yaşlı, bilge, tüylü dostumu da kapsadığını anlayacak biri çıkar.
