Komşunun çocuğu — tıpkı kocamın çocukluk halinin bir kopyasıydı. Ve sonra nedenini öğrendim…
Roman’la nihayet kendi dairemize taşındığımızda, hayatın yeni başladığını hissettik. Uzun süre kredi çekmeye cesaret edememiştik, ama sonunda risk aldık: istikrar istiyorduk, ikinci bir çocuk istiyorduk, bunun için de kiralık bir stüdyodan daha büyük bir yuvaya ihtiyacımız vardı. Artık kısıtlı harcamalarla geçiniyorduk, kemerleri sıkıyorduk, ama en azından kendi çatımız altındaydık. Ve her şeyin güzel olacağına dair bir inancımız vardı.
Ben, Aylin, gündelik işlerle boğuşuyordum. Küçük kızımız Elif, çıkan dişlerinin verdiği sancıyla huysuzlanıyor, sürekli ilgimi istiyordu. Ona bakarken bir yandan da yeni evimizi düzene sokmaya çalışıyorum — perdeleri asıyor, tabakları, kitapları yerleştiriyordum. Komşularla henüz yakınlık kuramamıştım, ama pencerelerden duyulan çocuk sesleri, burada genç ailelerin yoğun olduğunu gösteriyordu.
Bir akşam, pencere kenarında dururken, Roman’ı gördüm — işten geliyordu ve tanımadığım bir kadınla neşeli bir şekilde konuşuyordu. İkisi de gülümsüyordu. İçimde bir huzursuzluk belirdi. Kıskanç biri değildim, ama yine de bir sızı hissettim. Eve girdiğinde, sesimi olabildiğince sakin tutarak sordum:
— Kimdi o?
— Ah, — elini salladı — sadece bir komşu. İş hakkında sohbet ettik, hepsi bu.
Konuyu değiştirdi, ben de unutmaya çalıştım. Ama içimde bir burukluk kaldı.
Birkaç gün sonra aynı kadını tekrar gördüm — çocuk parkının yanındaki bankta oturuyordu, yanında altı-yedi yaşlarında bir oğlan çocuğu oynuyordu. Başta pek dikkat etmedim, ama sonra çocuğa bakakaldım. Bir şey tanıdık geliyordu… Yüz hatları, mimikleri, hatta bakışı.
Elif ağlamaya başlayınca dikkatim dağıldı. Ama bu düşünce aklımdan çıkmadı. Eve döndüğümde, fotoğrafları karıştırırken Roman’ın çocukluk resimlerine denk geldim. Birinde, o oğlanla hemen hemen aynı yaştaydı.
Nefesim kesildi. O çocuk, kocamın çocukluğunun tıpkısıydı.
Yüreğim sıkıştı. İnanmak istemiyordum, ama görmezden de gelemiyordum. İçim öfke, kırgınlık ve korkuyla doluydu. Roman’a doğrudan sordum. Bocaladı ama ben daha fazlasını duymak istemedim. Onu dinlemedim, ağzını açmasına bile izin vermedim. Bağırdım, ona ihanet ettiğini, ailemizi mahvettiğini söyledim…
Roman sessizce evden çıktı.
Bir saat sonra geri döndü. Yalnız değildi. Yanında o kadın vardı. Şaşkına dönmüştüm — şimdi de sevgilisini mi getirecekti, ucuz bir dizideki gibi kendini mi savunacaktı? Bir kavga için hazırdım.
Ama Roman sakin bir sesle konuştu:
— Bu, Deniz. Eski bir dostum. Lütfen dinler misin?
Dinlemek istemiyordum. Ama o konuşmaya başladı ve her kelimesiyle içim altüst oldu.
Meğer kocası, Serhat, çocuk sahibi olamıyordu. Yedi yıl önce, çaresizlikten tüp bebek yöntemine başvurmuşlar. Ancak yabancı bir donör istememişler, güvenilir ve sağlıklı bir dost olarak Roman’a yönelmişler.
O uzun süre reddetmiş, ama sonunda kabul etmiş. Deniz ilk denemede hamile kalmış. Oğulları doğmuştu ve ona Eren adını vermişlerdi.
— Kocamla sana minnettardık, — dedi. — Ama Roman’ın çocuğun hayatında yer almayacağına karar verdik. Bu — bizim oğlumuz. O her zaman gerçek babasını bildi. Ama şimdi… tesadüfen komşu olduk.
Tıbbi belgeleri çıkardı, kliniğin evraklarını, hatta kocasının izin belgesini gösterdi. Sonra Serhat da geldi ve her şeyi doğruladı. Sağlam bir aileydiler ve Eren onlar için ortak bir evlattı, sadece biyolojik bir bağ değildi.
Ne diyeceğimi bilemedim. Kafam karışmıştı. Öfkem dinmiş, yerini tuhaf bir boşluğa bırakmıştı.
Zaman geçti. İki aile olarak kaynaştık. Eren ve Elif sık sık oynuyor, neredeyse kardeş gibi oldular. Ona baktığımda, Roman’a ne gibi benzediğini görüyorum. Ama artık acı yok. Sadece geçmişin uzak bir yansıması gibi.
Bazen hayat o kadar beklenmedik sürprizler sunar ki, insanın nefesi kesilir. Önemli olan, acele hüküm vermemek. Ve dinlemeyi bilmek. Öyle anlarda ki, bağırmaktan başka bir şey yapasın gelmez.
