“Sen hiç ev işlerini beceremiyorsun! Kocan nasıl tahammül ediyor sana?” diyordu annem bana.
Annem, Ayşe Hanım, evinde büyük bir tadilat yapmaya karar verdiğinde, bir ay boyunca bizimle kalmak istedi. Bize karışmayacağına ve kendi kurallarını dayatmayacağına söz verdi. Şüpheli olsam da kabul ettim, sonuçta o benim annemdi.
Ayşe Hanım her zaman disiplinli ve titiz biri olmuştu. Çocukluğumdan beri kardeşimi ve beni düzene alıştırmış, her adımımızı kontrol etmişti. Onun evinde her şey yerli yerinde olmalıydı, hem de tam olarak onun istediği gibi. Onunla tartışmak hem faydasız hem de korkutucuydu.
Evlenip kocamın yanına taşındığımda nihayet özgürlüğü tatmıştım. Kendi evimde kurallarımı koyabiliyor, evi istediğim gibi düzenleyebiliyordum. Ama annemin gelişiyle birlikte bu düzen altüst oldu.
İlk birkaç gün her şey sakindi. Annem sözünü tuttu ve karışmadı. Ancak dördüncü gün işten döndüğümde mutfakta bir değişiklik fark ettim. Tüm eşyalar yer değiştirmiş, tabaklar ve yiyecekler boyutlarına ve renklerine göre düzenlenmişti.
“Anne, ne yaptın sen?” diye sordum, sinirimi bastırmaya çalışarak.
“Düzenledim,” diye gururla cevap verdi. “Hiçbir şey yerli yerinde değildi. Şimdi her şey doğru yerde.”
“Ama bu benim evim ve bana göre her şey doğruydu!”
“Sen ev işlerini bilmiyorsun, o kadar. Ben sana öğreteceğim.”
Ona, evimizde bizim kararlarımızın geçerli olduğunu anlatmaya çalıştım. Ama annem umursamadı, ısrarla kendi dediğini yapmaya devam etti.
Ertesi gün banyodaki sevdiğim halımı attığını gördüm. “Çirkin ve eski” olduğunu söylemişti. Ardından kocamın evraklarına el attı, kendi istediği gibi düzenledi. Sabrım tükeniyordu ama ailede huzuru korumak için kendimi tutuyordum.
Son damla, bir akşam kocamla eve döndüğümüzde annemi yatak odasındaki dolabımızı karıştırırken bulduğumuzda geldi. Kocamın ütülü gömleklerinin yerde olduğu bile umurunda değildi.
“Anne, ne yapıyorsun?” diye haykırdım.
“Senin dolabını düzeltiyorum. Kıyafetleri düzgün katlamayı bile bilmiyorsun. Senin gibi bir ev kadını olamaz. Kocan sana nasıl katlanıyor, anlamıyorum,” dedi, eşyalarımızı karıştırmaya devam ederek.
Genelde sakin olan kocam dayanamadı:
“Ayşe Hanım, eşyalarınızı toplayın. Sizi bir otele bırakacağım. Aylin, telefon açıp anneniz için bir oda ayırtın.”
Annem sessizce eşyalarını toplayıp gitti. Sonradan özür dilememiz gerektiğini söyleyen bir mesaj attı. Ama biliyordum ki, kendi evimi ve ailemi koruduğum için özür dilemem doğru olmazdı.
Bu bir aylık süre benim için bir sınavdı. Anne babayla olan ilişkilerde sınırların, özellikle de kendi eviniz ve aileniz söz konusu olduğunda, ne kadar önemli olduğunu anladım. Sevgi ve saygı karşılıklı olmalı, kimse bir ailenin düzenine müdahale etme hakkına sahip değil.
