Düğün gerçekleşmedi — her şeyi gelinin kız kardeşinin korkunç sırrı mahvetti.
Şimdi anlatacağım hikaye, hâlâ ofis koridorlarında yankılanıyor. İki haftadır fısıltılar, keskin bakışlar ve “Kim suçlu, o mu yoksa o mu?” diye bölünmüş fikirler dinmiyor. Sanki takım ikiye ayrıldı. Ve tüm bunların sebebi, sessiz, kibar meslektaşımız Demet’in düğününün iptal olmasıydı.
Demet, “porselen gibi narin” denilebilecek bir kızdı. Yirmi beş yaşında, incecik, nazik ve her durumda sakin—tartışmalarda bile. İki yıldır sevgilisi Murat’la olan ilişkisinin evlilikle taçlanacağını bekliyorduk. İkisinin aşkı dümdüzdü, sıcaktı, herkesi kıskandıracak kadar: Murat, Demet’i işten alır, düzenli çiçekler getirir, romantik akşam yemekleri ayarlar, tatile götürürdü. Gerçek bir adam gibiydi—şefkatli, olgun, güvenilir.
Evlenme teklifini de güzel yaptı—yüzük, titreyen bir ses ve gözlerinde heyecan. Demet’in yüzü ışıl ışıldı. Düğün hazırlıkları başladı. Her şey mutlu bir sona gidiyordu derken… ablası Selma devreye girdi. Büyük, gürültücü, problemli. Demet’in tam tersi. Kaba, sert, alkolle arası iyi olan ve defalarca işlerine gelip “maaş gününe kadar iki bin lira borç ver” diye sahne yapan biri.
Selma asla çekinmezdi. Ama ekmek için değil—daima rakı, şarap veya daha sert bir şeyler için isterdi. Onu hem ofiste hem de mahalledeki tekel bayiinde tanırlardı. Murat, Demet’in ablasını biliyordu, evlerine dalıp kavga çıkardığını gördükçe uzak durmaya çalışıyordu. Aile buluşmalarına bile davet etmezdi. Demet onu anlıyordu—zaten kendisi de Selma’yla başa çıkamıyordu. Ablası hep kendi kurallarıyla yaşar, etrafındakileri dağıtırdı.
Ama yine de Murat cesaret etti—evlenme teklifi, yüzükler, düğün salonu, tarih… Her şey ayarlandı. Düğüne bir hafta kala her şey altüst oldu.
O uğursuz Cuma akşamı, Demet, Murat’ı ailesiyle tanıştırmak için akşam yemeğine davet etti. Ortam sakindi. Selma, nedense o gece ayıktı ve suskundu. Herkes şaşırmıştı. Ama bu, fırtınadan önceki sessizlikti.
Gece yarısına doğru sofra dağılırken Selma bir anda bardağını doldurdu, bir dikişte içti ve ağlamaya başladı. Önce sessizce… Sonra patladı.
“Oğlumu düşünüyorum… Şimdi nerede? Nasıl?.. Ben ondan vazgeçtim… Hastanede imza attım…”
Oda buz kesti. Demet’in yüzü bembeyaz oldu. Annesi Selma’yı mutfağa çekmeye çalıştı ama o artık durduramıyordu kendini:
“Doğurdum… Sağlıklı bir oğlum oldu… Sonra… sonra korktum. Tek başıma, parasız, babası yok… İmza attım. Vazgeçtim. Affedin beni…”
Murat taş kesilmişti. Demet’e, sonra Selma’ya, sonra tekrar Demet’e baktı—sanki “Bunu biliyor muydu?” diye sorguluyordu. Demet sadece başını eğdi. Biliyordu. Ama hiç konuşmamıştı.
Ertesi gün Murat ortadan kayboldu. İşe gelmedi, telefonlara çıkmadı. Bir gün sonra da tüm misafirleri arayıp düğünü iptal etti. Demet’e kısaca dedi ki:
“Bir çocuğu gereksiz bir not gibi silen bir ailenin parçası olmaya hazır değilim. Affet.”
O günden sonra Demet, bir hayalet gibiydi. İşe geliyor—solgun, makyajsız, boş gözlerle. Kimseye bir şey açıklamıyor. Kendine kapanmış, adeta bir gölge. Ofis ise kaynıyor: Kimisi “Murat korkak, kaçtı, gerçeği anlamadan,” diyor. Kimisi “Demet bunu önceden söylemeliydi.” diye savunuyor. Acı da olsa gerçek, evlilik yolunda saklanmamalıydı.
Ben hâlâ hangi tarafta olduğumu bilmiyorum. Selma her şeyi mahvetti, ama suç sadece onda mı? Çocuk doğurdu—ve terk etmedi mi? Aile biliyordu. Sustular. Kimse o küçük canı kurtarmaya çalışmadı, kimse sorumluluk almadı.
Murat’a gelince… belki de sadece, Demet’in bir gün başka bir sırrı saklayacağından korktu. Bu ailede önemli şeylerin sessizce örtülebileceğini gördü—ta ki birinin hayatını yerle bir edene kadar.
Şimdi o odada, daha dün gelinliklerin, yüzüklerin, pasta seçimlerinin konuşulduğu yerde, ağır bir sessizlik çökmüş durumda. Demet ise… hâlâ bilgisayarının başına oturuyor, gözlerini kaçırıyor, gülümsemiyor. Sadece bir kez telefonunda şunu fısıldadığını duydum:
“Hayır anne, geri dönmeyecek. Ve ona kızgın değilim. Sadece… çok acıyor.”
