Kayınvalidemin evinde yaşarken çok şey talep edemem, ama bize daha büyük odayı vermez miydi?
Birçok genç çift gibi, evlendikten sonra konut sorunuyla karşılaştık. İlk başta kiralık bir daire tuttuk ama altı ay sonra bunun maddi olarak çok yüklü olduğunu fark edip kocamın ailesinin yanına taşındık.
Onların iki odalı bir evi var: biri on metrekare, diğeri on dokuz. Bize daha küçük olanı, kocamın büyüdüğü odayı verdiler. Başta bu bize uygundu: uyuyacak yerimiz vardı, yeterdi.
Ancak odamızdaki dolabın yarısı kayınvalidemin eşyalarıyla doluydu. Ya sabah erken ya da geç saatlerde eşyalarını almak için içeri giriyordu, bu da büyük rahatsızlık veriyordu.
Kendimi hamile hissettiğimde düşündüm: bu odaya beşik bile zor sığar, üstelik alt değiştirme masası ve diğer ihtiyaçlar nereye konacak?
Kocamdan ailesiyle odaları değiştirmeyi konuşmasını rica ettim ama o şüpheliydi:
“Kabul etmezler. Bizi misafir ettikleri için şükretmemiz gerekir.”
Ben de kayınvalidemle konuşmaya karar verdim. Maalesef ricamı pek sıcak karşılamadı. Ona göre en önemli mesele şuydu:
“Misafirleri nerede ağırlayacağız?”
Oysa misafirleri pek sık gelmezdi. Kayınpeder de ekledi:
“Sigara içmek için balkona çıkmam lazım. Her seferinde sizin odanızdan geçemem.”
Konuyu tamamen kapatmak için kendi odalarını yenilediler ve yeni mobilyalar aldılar, böylece değişim olmayacağını net bir şekilde belli ettiler.
Çıkmazdaydık: ne kira ödeyebilir ne de şu an kredi çekebilirdik. Kayınvalideme bunun geçici bir durum olduğunu, birikim yapana kadar kalacağımızı anlattım ama fikrini değiştirmedi.
Şimdi torun beklediklerini söylemeleri bana boş geliyor. Gerçekten torunlarının geleceğini düşünselerdi, sadece lafla kalmaz, bir adım atarlardı.
Bu yaşadıklarım bana şunu öğretti: insan bazen en yakınındakilerden bile anlayış beklerken hayal kırıklığına uğrayabiliyor. Sabretmekten başka çare yok.
