Bugün komşum Ayşe Teyze çay içmeye geldiğinde, yine dertleşmek için can atıyordu. Yaşlı kadınla aramızda sıcak bir bağ var, her geldiğinde yeni hikayeler anlatır. Bu sefer, oğlunun evlenmesiyle ailesinde çıkan sıkıntıları anlattı bana.
Ayşe Teyze’nin oğlu Emre, yaklaşık dört ay önce evlenmişti. Yeni çiftin kendi evi olmadığı için, kira da ödeyemeyecek durumdaydılar. Emre, eşi Deniz’i aile evine getirmeye karar verdi. Evde Ayşe Teyze ve kendi kızı Elif yaşıyordu. Deniz gelmeden önce herkes uyum içindeydi, küçük tartışmalar olsa da ortak bir dil bulabiliyorlardı.
Ancak Deniz’in gelişi her şeyi değiştirdi. İlk iş olarak, kendi odalarının kapısına kilit taktırdı. Kişisel alan istemek anlaşılır bir şeydi ama bu hareket, kayınvalide ve görümceye karşı bir güvensizlik gibi göründü. Ortam birden gerginleşti.
Sonrasında Deniz, mutfak işlerini sırayla yapmak için bir nöbet çizelgesi önerdi. Ancak herkesin iş saatleri farklı olduğundan bu sistem işlemedi. En sonunda, akşam yemeğini eve ilk gelenin yapmasına karar verdiler.
Deniz, evde kendi kurallarını dayatmakta kararlıydı. Bazen kayınvalidesi ve görümcesine karşı küçümseyici tavırlar sergiliyordu. Örneğin, bulaşıkları sadece kendisi ve kocası için yıkıyor, başkalarının tabaklarını kirli bırakıyordu. Ayşe Teyze, saygı ve anlayışın önemini anlatmaya çalışsa da bunlar Deniz’e bakış açısını değiştirmedi.
Emre ise eşine o kadar tutkundu ki evdeki gerginliği görmüyor ya da görmek istemiyordu. Ayşe Teyze çaresiz hissetti, evdeki huzuru nasıl sağlayacağını bilemiyordu.
Onu dinlerken, aile içindeki bu çatışmaların ne kadar yıpratıcı olabileceğini düşündüm. Belki de Ayşe Teyze ve Elif, Emre ve Deniz’le açıkça konuşup bir orta yol bulmalılar. Zira aile, ancak karşılıklı anlayışla ayakta kalır. Bugün bir kez daha anladım ki, evin temeli sevgi kadar saygıyla da örülür.
