Zamana Bağlı Açlık: Kayınvalidemin Evinde Hayattan Kaçışım
Hayatımın bir gün askeri bir kamp gibi olacağını, her adımın kontrol edildiği ve kurallara uymamanın cezasının aç kalmak olduğu bir yere dönüşeceğini hiç düşünmezdim. Ama şimdi tam da böyle hissediyorum—seçme hakkı olmayan, en ufak bir söz hakkımın bile bulunmadığı kapalı bir alandayım. Bunun tek sebebi, eşimle birlikte kayınvalidemin evinde geçici olarak yaşıyor olmamız.
Başta önemli bir şey yokmuş gibi görünüyordu—ev almaya çalışan genç çiftlerin sıradan hikâyesi. Ben ve Emre gerçekten ayaklarımızın üzerinde durmak, kredi çekip kendi küçük yuvalarımıza taşınmak istiyorduk. Hazırlıklar sürerken kayınvalidem, eşimin ablasının yanında yeni doğan bebeğe bakıyordu ve bize üç odalı evini bıraktı. O zaman henüz onun döneceği gün bizi nasıl bir “hediye”nin beklediğinden habersizdim.
Onsuz geçen günler huzurluydu. Evde kusursuz bir düzen sağlamaya çalışıyordum ki, kayınvalidem geri geldiğinde eleştirecek bir şey bulamasın. Her yer pırıl pırıldı, tencereler parlıyordu, dolaplarda mükemmel bir simetri vardı. Ama anladım ki onun umrunda bile değildi. Önemli olan tek şey, kurallardı. Kahvaltı tam 07:30’da. Akşam yemeği en geç sekize kadar. Kaçırdın mı? Suçlusun. Yemek yok.
Ben bir grafik tasarımcıyım ve bazen sabahlara kadar iş yetiştirmem gerekiyor—acil projeler, revizyonlar, son teslim tarihleri. Bazen patronum geç gelmeme izin veriyor ama işte sorun da bu: eğer mutfağa sabah 10’dan sonra girersem, buzdolabı yüzüme kapanıyor. Kayınvalidem “kahvaltıyı kaçırdığımı” söylüyor ve artık yemek yok. Kendim hazırlasam bile! Kendi aldığım yoğurt ya da tostumu bile yiyemiyorum.
Akşam yemeği de aynı. Eşimle eve geç geliyoruz ama onsuz yemek yemem yasak. O da sekizden sonra dönerse, aç bir şekilde yatağa girmek zorunda. Neden mi? Çünkü “zamanı geçti.” Yetişkin insanların ne zaman yemek yiyeceğine kendilerinin karar verebileceğini söylediğimde ise, “Benim evimde benim kurallarım geçerli” yanıtını aldım. Unutmadan—faturaları biz ödüyoruz ama kimin umurunda?
Ya banyo? O ayrı bir hikâye. Yorucu bir günün ardından ılık suda dinlenmeye alışkınım ama burada da kurallar var: gündüz banyo yapmak yasak. “Su pahalı, sayaç dönüyor,” “Gündüz vakti iş yapılır, banyoda keyif çatılmaz” diyor. Banyo kapısını kilitlesem bile, ya tıklatıyor ya da zorla açmaya çalışıyor. Evet, abartmıyorum. İşin boyutu çok saçmaya varıyor.
Hafta sonları tam bir işkence. Ona kadar uyudun mu? Kahvaltı yok, gün berbat. “Bu gençlik tembel, öğlene kadar uyuyor!” diye mutfakta homurdanıyor, çekmeceleri vurarak. Artık dinlenmiyorum—hayatta kalmaya çalışıyorum.
Eşim, zavallı, buna alışık. Bunun tuhaf olduğunu düşünmüyor, “Annem böyle işte” diyor. Ama ben öyle düşünmüyorum. Kendi evimde bir kaşık çorba yiyemeyeceğim bir hayata asla boyun eğmem. “Süre doldu” diye.
Artık belirli bir saatte uyanmak, okul çocuğu gibi davranmak istemiyorum. Ilık bir banyo için izin istemekten ya da neden kahvaltıyı yemediğimi açıklamaktan bıktım. Ben yetişkin bir kadınım. Kendi paramı kazanıyorum. En önemlisi, bir insanım.
Eşime ültimatom verdim: ya kendi evimize döneceğiz ya da ben gideceğim. Kayınvalidesine düşman değilim ama onun kurallarının kölesi de olmayacağım. Yaşamak istiyorum, bir zamanlayıcıya göre var olmak değil.
Bazen özgürlüğü kazanmak için konfordan vazgeçmek gerekir. Ben buna hazırım. Çünkü hayatım bir Excel tablosu ya da askeri tüzük değil. Mutlu olmak istiyorum, sadece “vaktinde yemek yemiş” biri değil.
Gerçek huzur, kendi kurallarınızla yaşamaktır. Başkasının belirlediği saatlere esir olmaktansa, küçük bir evde özgürce soluk almak daha değerlidir.
