Ali Rıza ve Ayşe Hanım, ömürlerini gösterişsiz ama onurlu bir şekilde geçirdiler. Kazandıklarının hepsini biriktirdiler; pahalı kürkler ya da yurtdışı tatilleri için değil, tek oğulları Mehmet’in geleceği için. Ona büyük bir şey vermek istiyorlardı. Ne olduğuna tam karar verememişlerdi, ta ki bir gün çay içerken Mehmet evlenmeye karar verdiğini söyleyene kadar.
O anda kararlarını verdiler: “Onlara bir daire hediye edeceğiz.” Saray değil belki ama iyi bir semtte küçük bir daire alacak kadar biriktirmişlerdi. Kuruş kuruş, yıl yıl biriken paralarıyla hayalleri gerçek oldu.
Mehmet ve nişanlısı Elif, çok mutlu oldular. Tam da ev kredisi çekmeyi düşünürken böyle bir sürprizle karşılaşmışlardı. Kredinin ağır yükü olmadan, kendilerine ait bir yuva… Kısa sürede düğün yapıp yeni evlerine yerleştiler. Ali Rıza ve Ayşe, rahat bir nefes aldı: “Artık kendimiz için de düşünebiliriz.”
Onlar da İstanbul’un dışındaki mütevazı, şirin evlerine çekildiler. Gerçek bir yazlık—serası, çiçekleri, küçük hamamı ve balkonuyla… Akşamları günbatımını seyrediyor, sabahları çiy kokusunu içlerine çekiyorlardı. Ali Rıza her gün bahçede domates, biber, maydanoz yetiştiriyordu. Ayşe Hanım ise bahar geldiğinde lale ve sümbüllerle canlanan çiçek tarhlarını suluyordu. Buraya huzur, anılar ve anlam yerleşmişti.
İki yıl geçti. Mehmet’le Elif’in önce bir oğulları, ardından bir kızları oldu. Daireleri artık küçük geliyordu. Bir yaz günü Mehmet ziyarete geldi ve konuyu açtı:
“Baba, anne… İyi gidiyoruz ama… Ev dar gelmeye başladı. Dört kişi bir odada zor oluyor. Yeni bir eve geçmeyi düşünüyoruz.”
Ali Rıza ve Ayşe başlarını salladı. Tabii, çocuklar büyüyor, herkesin kendi yatağı, kendi köşesi lazım. Gençler, kredi çekerler, hallederler…
Ama Mehmet devam etti:
“Şimdi öyle bir dönem ki… İşler düzensiz. Ben tek çalışıyorum, Elif çocuklarla evde. Ya kredi çekeriz, sonra işten çıkarsam? Her şey batar. Şöyle düşündük… Belki siz bu evi satarsınız?”
Ali Rıza’nın gözleri karardı.
“Oğlum, sen buraları her zaman sevdin. Hatırlamıyor musun, çocukken dedenle seraya domates dikerdin? Biz burada her şeyimizle varız. Bu toprak bizim nefesimiz, hayatımız.”
Mehmet elinin tersiyle havayı silkeledi:
“Bahçe işleri artık geçmişte kaldı. Yorucu şeyler. Siz apartmanda oturup televizyon izlersiniz, parkta gezinirsiniz. Biz de ekleyelim, kendi evimizi satalım, iki odalı bir daire alalım. Rahat ederiz.”
Mehmet gittikten sonra bahçede derin bir sessizlik çöktü. Rüzgâr balkondaki perdeleri hafifçe dalgalandırıyordu. Ali Rıza banka oturdu, elinde eski bir tahta parçasını çeviriyordu—serayı yaparken kullandığı ilk tahta…
“Ayşe,” diye boğuk bir sesle konuştu, “Nasıl böyle oldu? Her şeyi verdik. Ev, güvence, gelecek… Minnettarlık beklemiyoruz ama… şimdi bizim köşemizi de mi alacaklar?”
Ayşe Hanım pencereden bahçedeki kadife çiçeklerine bakıyordu, onları ilkbahardan beri büyütüyordu.
“Biliyorum, kötü niyetli değil. Yorulmuş, zorlanıyor. Ama neden her şey bizim pahasımıza olsun? Buranın bizim için sadece bir ev olmadığını anlamıyor mu? Burası bizim ruhumuz.”
Akşama kadar sessizce çay içtiler. Sonra Ali Rıza konuştu:
“Düşüneceğimizi söyledik. Öyleyse düşünelim—kendimiz için.”
Ertesi gün oğullarına bir mektup yazdılar. İçinde suçlama yoktu. Sadece her insanın kendine ait bir şeylere sahip olmasının önemi anlatılıyordu. Kendi alanı, kendi neşesi, kendi huzuru… “Sana verebileceğimiz her şeyi verdik. Hayatını kur, ilerle. Biz ise… Burada kalacağız. Çiçeklerin arasında. Anıların içinde. Hayatın tam ortasında.”
Aylar geçti. Mehmet, devlet desteği ve düşük faizli krediyle yeni bir ev aldı. Merkezde değildi belki, zor oldu ama kendi başına başardı. Anne babasıyla arası soğumuştu ama bir gün yazlığa gitti. Çocukken ona masallar okudukları banka oturdu. Çiçeklere uzun uzun baktı.
“Baba, özür dilerim. O zaman anlamamıştım.”
“Önemli değil oğlum. Şimdi anlıyorsun ya.”
Ayşe Hanım ekledi:
“Seni yine de seviyoruz. Ama bazen seçim yapmak gerek: Başkasının rahatı için yaşamak mı, yoksa kendi huzurunu korumak mı?”
İşte o anda Mehmet ilk kez anladı ki, sevgi her zaman fedakârlık demek değildir. Bazen sınırlara saygıdır. Ve yaşlılık, son kalanı da vermek değil, huzura hakkını savunmaktır.
