Biz çocuklarımızı mirassız bırakmaya karar verdik. Belki bu onlara hayat dersi olur.
Vera’yla ben hep iyi ebeveynler olmaya çalıştık. Ne zorba ne de ahlak bekçisi, sadece güvenebilecekleri insanlar. Oğlumuz Efe ve kızımız Defne’yi sevgi ve huzur içinde büyüttük. Evimizde güven vardı: telefonlarını karıştırmazdık, her adımlarını kontrol etmezdik, bağırmaz, aşağılamazdık. Sorunları masada, sözle, kavga etmeden çözerdik. Çocukları böyle büyütmek lazım, derdim—saygıyla. Ama şimdi anlıyorum ki, çocuklar bunu güç değil, zayıflık olarak görmüş.
Belki daha sert olmalıydık. Daha dikkatli. Ama onlar ailen… Sevgiden bakınca gerçekleri görmek zor oluyor. Çocuklarımızın nasıl duygusuz, soğuk ve çıkarcı olduğunu fark etmedik. İnanmak istemedik. Büyük hata.
Bir gün hastalanıp evde kaldım. Defne’nin bundan haberi yoktu. 17 yaşındaydı. Arkadaşı Zeynep’le eve gelip mutfağa geçtiler. Şarap açıp benim hiç unutamayacağım bir sohbete başladılar.
Önce dedikodu, sonra şunu duydum:
—Efe’yle yine babamızın cüzdanından para çektik. Fark etmedi bile. Bizimkiler tam saf, hiçbir şeyden anlamıyorlar…
Donup kaldım. İçim sızladı. Bana “babacığım” diyen, sarılıp gülen kızım şimdi beni hiçe sayıyordu. Vera’yla alay ediyor, kabalık ediyor, bizi küçümsüyordu. O an anladım—bu bir kerelik bir konuşma değil, aynada gördüğüm gerçekti. Ne büyüttüğümüzü işte o zaman fark ettim.
Mutfağa girdim. Zeynep beni görünce dondu. Defne adım sesimi duyana kadar konuşmaya devam etti. Döndü—yüzü bembeyaz oldu. Yakalanmış hırsız gibi baktı. Göz göze geldik, tek kelime etmedim. Buzdolabından su alıp çıktım.
O akşam yatak odamızın kapısına kilit taktım. Vera eve gelince her şeyi anlattım. Yumuşatarak. Ağladı. Zaten çocukların uzaklaştığını hissediyormuş ama “yaş işte, geçer” diye umut ediyormuş.
Tabii hemen anladılar olan biteni. Saldırıya geçtiler: “Anneciğim”, “Babacığım”, yardım, ilgi… Ama artık inanmadık. Birkaç ay sonra maskeler düştü. Soğukluk, ilgisizlik, kapalı kapılar. Rol yapmayı bıraktılar.
Efe 18 olunca Vera’yla bir karar aldık: büyük daireyi sattık, onlara iki odalı bir daire aldık ama tapuyu üzerimize aldık. Kendimize de şehir dışında yarım kalmış bir ev alıp bir yılda bitirdik. Artık kendimiz için yaşıyorduk. Çocuklar? Bizi unuttular.
Ne arama ne ziyaret. Sadece para lazım olduğunda “yardım edin” mesajları. Hepsi bu. Anladık ki içlerinde sıcaklık yok. Sadece hesap.
Son kararımızı verdik: vasiyetname yok. Evimiz, arazimiz, banka hesabımız—hepsini bir hayır kurumuna bağışlayacağız. İhtiyacı olanlara yardım etmek, “bize borçlu” diyenlere vermekten iyidir.
Belki bir gün anlarlar. Anne babanın bankamatik olmadığını, güvenin zayıflık sayılmadığını, sevmenin ihanete göz yummak demek olmadığını…
Şimdilik? Biz huzurla yaşıyoruz. Doğruyu yaptığımızı bilerek.
