“Çocukları mirassız bırakmaya karar verdik. Belki bu onlar için bir hayat dersi olur.”
Vera’yla ben hep iyi ebeveynler olmaya çalıştık. Zalim ya da ahlâkçı değil, sadece güvenebilecekleri insanlar. Oğlumuz ve kızımızı sevgiyle, huzurla büyüttük. Evde güven vardı; telefonlarını karıştırmadık, her adımlarını kontrol etmedik, bağırmadık, küçük düşürmedik. Her şeyi ailece masada, sözle çözdük. Çocukları böyle yetiştirmek gerektiğine inandım—saygıyla. Ama şimdi anlıyorum ki, çocuklar sakinliğimizi güç değil, zayıflık olarak gördüler.
Belki daha sert olmalıydık. Daha dikkatli. Ama bunlar ailen… Aileye uzun süre sevginin gözlükleriyle bakıyorsun, gerçeğin değil. Çocuklarımızın nasıl duygusuz, soğuk ve çıkarcı olduğunu fark etmedik. İnanmak istemedik. Büyük hata.
Bir gün hastalanıp evde kaldım. Kızım—17 yaşındaki Aylin—haberim olmadan bir arkadaşıyla eve geldi. Mutfağa geçip şarap açtılar ve benim asla unutamayacağım bir konuşmaya başladılar.
Önce boş sohbet. Sonra şunu duydum:
“Abiyle yine babamızın cüzdanından para aldık. Fark etmedi bile. İkisi de öyle saf ki, hiçbir şeyi görmüyorlar…”
Donup kaldım. Göğsümde bir sıkışma. Beni “babacığım” diye seven, sarılan, gülen kızım şimdi sanki hiçbir şey ifade etmeyen biriymişim gibi konuşuyordu. Küstahça gülüyor, beni ve Vera’yı aşağılıyordu. O an anladım—bu tek bir konuşma değil, aslında ne büyüttüğümüzü gösteren bir aynaydı.
Mutfağa girdim. Arkadaşı beni görünce sustu. Aylin ayak seslerimi duyana kadar konuşmaya devam etti. Döndüğünde yüzü bembeyaz oldu. Yakalanmış hırsız gibi baktı. Göz göze geldik, tek kelime etmedim. Sadece buzdolabından bir su alıp çıktım.
O akşam yatak odamızın kapısına kilit taktım. Vera eve gelince her şeyi anlattım. Yumuşatarak. Ağladı. Sonra dedi ki: “Ben de uzun zamandır çocukların uzaklaştığını hissediyordum, geçer diye umdum.”
Tabii çabuk anladılar olanları. Hemen hücuma geçtiler: “Anneciğim, babacığım”, yardım, şefkat… Ama artık inanmadık. Birkaç ay sonra maskeler düştü. Soğukluk, ilgisizlik, kapalı kapılar. Artık rol yapmıyorlardı.
Oğlumuz Deniz 18 olunca, Vera’yla bir karar aldık: Büyük daireyi sattık, onlara iki odalı bir daire aldık ama tapuyu kendimize yaptırdık. Kendimize de bir inşaat halindeki köy evi aldık, bir yılda tamamladık. Artık kendimiz için yaşıyorduk. Çocuklar? Bizi unuttular.
Ne bir telefon, ne bir ziyaret. Sadece “para lazım” diye geldiklerinde. Anladık ki içlerinde sıcaklık yok, sadece hesap.
Son kararımızı verdik: Vasiyet yok. Tüm mal varlığımız—ev, arsa, banka hesabı—bir hayır kurumuna gidecek. Gerçekten ihtiyacı olanlara vermek, kendini “hak sahibi” sananlardan daha iyi.
Belki bir gün anlarlar. Belki anlarlar ki ebeveyn bir ATM değildir. Güven zayıflık değildir. Sevmek, ihanete göz yummak demek değildir.
Şimdilik—sessizce yaşıyoruz. Huzurlu. Doğru olanı yaptığımızı bilerek…
