Kaynana Neredeyse Evliliğimizi İçine Ettiği Torun Takıntısıyla Mahvediyordu
Elif’le evlenirken büyük gösteriş peşinde koşmadık, sade, samimi bir düğün yaptık, ikimizin de hayali buydu. Ardından kısa ama tatlı bir balayı geçirdik ve sonrasında aşkla dolu, umutlu bir hayata döndük. Altı ay boyunca sadece birbirimizin keyfini çıkardık, ta ki Elif’in annesi Gülten Hanım aramıza girene kadar.
Başlarda ziyaretleri seyrekti, fark edilmez gibiydi. Kısa süreliğine gelir, lezzetli bir şeyler getirir, etrafa göz atarak her şeyin yolunda olup olmadığını kontrol ederdi. Zamanla bu ziyaretler gitgide yoğunlaştı. Daha uzun kalmaya, aniden çıkagelmeye, hatta bazen haber bile vermeden kapımızda belirmeye başladı. Bu müdahalelerini “İkiniz de çalışıyorsunuz, yardım etmek istiyorum. Yerleri siler, çorba yaparım, size kolaylık olur” diyerek açıklıyordu. Görünüşte iyi niyetliydi ama içimde bir his, bunun sadece bir bahane olduğunu söylüyordu.
Elif beni rahatlatmaya çalışıyordu: “Anne bir süre sonra sıkılır, bu geçici bir heves.” İnandım, umut ettim ama durum daha da kötüleşti. Kaynana evin kendisine aitmiş gibi davranıyor, eşyalarımızla istediği gibi oynuyor, yaşam tarzımızı eleştiriyor ve sonunda anahtarsız gelip, Elif’in düğünden önce “her ihtimale karşı” verdiği yedek anahtarı kullanmaya başladı.
Tek sığınağımız hafta sonlarıydı. En azından cumartesi ve pazar günlerini kaynanasız geçireceğimi biliyordum. Ama bu da uzun sürmedi. Gülten Hanım, özellikle sabahın erken saatlerinde çıkagelmeye başladı. Bazen işte fazla mesai yapıp eve dönmeyi erteliyordum çünkü artık evim bir sınav salonuna dönüşmüştü. Hafta sonları ise aileme veya arkadaşlarıma kaçıyordum. Elif, işleri olduğu bahanesiyle benimle gelmiyordu. Biliyordum ki asıl mesele annesiydi.
Aramızda görünmez bir duvar örülmeye başladı. Kendimi kendi evimde yabancı gibi hissediyordum, sanki üç kişi yaşamak normalmiş gibi. Elif’le konuşmaya çalıştığımda, “Evet, bir çözüm bulmalıyız” diyordu ama hiçbir şey değişmiyordu. Annesi hâlâ evin hâkimiydi, karımsa sanki iki dünya arasında sıkışmış gibiydi—bizimkiyle annesininki arasında.
Bir noktada boşanmayı düşünmeye başladım. Hâlâ gençtik, her şeye yeniden başlayabilirdik, bu boğucu müdahale olmadan. Ama bunu kabullenmek bile korkutucuydu. İçimde bir umut vardı—belki düzelir diye…
Son damla pazar günü geldi. Daha ortalık ağarmamışken kapı çaldı. Açtım, karşımda Gülten Hanım vardı. “Merhaba” bile demeden, direkt suçlamalara başladı: “Siz aile olamamışsınız! Neredeyse bir yıl oldu, hâlâ çocuk yok! Ben sizin için didiniyorum—temizlik yapıyorum, yemek hazırlıyorum ki başka yerlere dağılmayın, ama sen, kayınço, arkadaşların peşinde koşuyorsun, kızım da evde tek başına sıkılıyor. Hiç mi çocuk yapmayı düşünmüyorsunuz?”
Dişlerimi sıktım, dayanabildiğim kadar sessiz kaldım. Sonra patladım:
“Peki siz sürekli buradayken nasıl çocuk yapacağız? Sizin önünüzde mi sevişelim? İlgilendiğiniz için teşekkürler ama artık işin içinde olmayın lütfen.”
“Bensiz bir baltaya sap olamazsınız!” diye bağırdı. “Benim arkadaşlarımın torun torba oldu, ben hâlâ bekliyorum!”
Elif araya girmeye çalıştı ama annesi onu sertçe susturdu: “Sen daha boyundan büyük laflar etme haddini bulamadın!”
Bu sözler bardağı taşırdı. Ayağa kalktım, kapıyı açtım ve sesimi yükseltmeden dedim ki: “Lütfen gidin. Kendi evimde bana hakaret edilmesine izin vermeyeceğim.” Kaynana kapıyı çarparak çıktı ama merdivende uzun süre bağırmayı sürdürdü.
Sonra annemi aradı—şikâyet etmek, suçlamak, manipüle etmek için. Ama annem, onu şaşırtarak benim tarafımı tuttu: “Herkes programlı bir şekilde nine olamaz.”
O günden beri bir hafta geçti. Gülten Hanım ne arıyor ne de görünüyor. Elif, uzun zamandır kendini bu kadar huzurlu hissetmediğini itiraf etti. Ben de doğru olanı yaptığımı anladım. Ve özür dilemeye niyetim yok.
