Bazen ayrılmak, yıllarca birbirinizi zehirlemekten ve sevdiklerinizin hayatlarını mahvetmekten daha iyidir. Ama benim ailem başka bir yolu seçti – “görgü kuralları” ve “çocuklar” için evliliği sürdürmeye karar verdiler, oysa bu çocuklar neredeyse otuzuna gelmişti. Peki sonuç? Sadece birbirlerini batırmakla kalmıyor, beni de, yetişkin kızlarını, bu bitmek bilmeyen aile cehennemine çekiyorlar.
Çocukluğumdan beri onların kavgalarına tanık oldum. Önce küçük şeyler yüzünden – bulaşıklar, televizyon, az pişmiş et. Sonra bağırışlar, suçlamalar, kapı çarpmaları başladı. Barışırlardı, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ama tortusu hep kalırdı. Ve bu hep böyle döndü durdu – bir kara film gibi, sanki ben başrol değilim ama nedense hep sahnedeyim.
Büyüdüğümde beni çevirmen gibi kullanmaya başladılar. “Babana söyle, içki içmesin,” “Annene söyle, bağırmasın.” Ben tampon, kalkan, gözyaşı mendiliydim. Her biri bana dökülürdü, sonunda kendimi içi boşalmış gibi hissederdim. Sanki onların evliliğini bir şekilde ayakta tutmak benim sorumluluğumdu.
Kaçmayı hayal ettim. Ve kaçtım – başka bir şehirde üniversiteye gittim. Eğitim için değil, hayır. Sadece sessizlik, özgürlük, bitmeyen suçlamalardan uzak bir alan istedim. Eve gelmekten nefret ederdim. Çünkü ev değildi orası, sürekli bir suçlama sahnesiydi. Annem, babam gibi “karaktersiz” olduğumu söylerdi. Babam da annem gibi “histerik” olduğumu. Ben ise sadece yaşamak istiyordum.
Zamanla kendi ailemi kurdum. Evlendim, çocuk sahibi oldum. Sanki yeni bir sayfa açılmıştı. Ama ailem hâlâ gerilim dolu birlikteliklerini sürdürüyordu. Ayrılmak yerine alışkanlıklarına tutundular. Ve ben hâlâ arada kaldım. Sadece artık bir elimde bebek arabası, diğerinde annemin ağlayan sesiyle telefon vardı.
“Gel! Annen yine kıyameti koparıyor!” diye bağırıyordu babam.
“Baban yine içkiye vurdu, koltuktan kalkmıyor, kurtar beni!” diye fısıldıyordu annem.
Eğer gitmezsem, kırgınlık ve suçlamalar başlardı: “Bizi unuttun! Bizim kızımızsın sen! Nasıl böyle yaparsın?!”
Evde ise yorgun bakışlı eşim otururdu. Giderek daha fazla içine kapanıyordu. Kendini ailesinde yabancı gibi hissettiğini söylüyordu. Hep bir yerlerde olduğumu ama yanında olmadığımı. Böyle bir hayatla mutlu olamayacağını. Ve onu kaybettiğimi anlıyorum. Zorlukla kurduğum şeyi yitiriyorum. Çünkü sürekli gidişlerim ve gecenin bir yarısı koridorda ailemle konuşmalarım normal değil. Bu bir çöküş.
Onlarla konuşmaya çalıştım:
“Artık ayrılın! Yaşamıyorsunuz, işkence çekiyorsunuz! Bu aile değil!”
Ama cevap hep korku ve bahanelerdi:
“Ev bölünecek ha? Deli misin sen? Bu yaştan sonra kim böyle şeye katlanır?”
“Komşular bize güler! Bu yaşta boşanmak ayıp!”
Ama bana dert yanmak ayıp değil. Hayatımı bedava terapi gibi kullanmak utanç verici değil. Annem destek bekliyor. Babam anlayış. Ama benim kaçacak yerim kalmadı.
Artık üstüne bastıkları köprü olmaktan yoruldum, sırf tamamen düşmesinler diye. 32 yaşındayım. Kendi ailesi olan bir kadınım ve mutlu olma hakkım var. Ama yaşamama izin vermiyorlar. Beni, kurgusal evliliklerini sürdürmek için bir bahane olarak kullanıyorlar.
Ne yapacağımı bilmiyorum. Uzaklaşırsam “vicdansız kız” olurum. Kalırsam eşimi kaybederim. En korkuncu ise anneme dönüşmek: mutsuz, sürekli kırgın, yalnız kalma korkusuyla evliliğe tutunan.
Belki biri bilir – bu ağdan kurtulmanın, her şeyi parçalamadan çıkmanın bir yolunu? Gerçekten tavsiyeye ihtiyacım var… Çok geç olmadan.
