Altmış yaşındayım. İlk defa hayatımda kendimi yokmuşum gibi hissediyorum. Çocuklarım, torunlarım, eski eşim ve hatta dünya için sanki artık yokum. Varım tabii ki. Nefes alıyor, eczaneye gidiyor, ekmek alıyor, pencere önündeki bahçeyi süpürüyorum. Ama içimde, her sabah biraz daha büyüyen bir boşluk var; işe yetişmek için koşturmadığım, kimsenin “Anne, nasılsın?” diye sormadığı o sessiz sabahlarda…
Yalnız yaşıyorum. Uzun zamandır. Çocuklarım büyüdü, kendi ailelerini kurdular. Oğlum İzmir’de, kızım Antalya’da. Torunlarım büyüyor ama onları tanımıyorum bile. Okula gidişlerini görmüyorum, onlara atkı örmüyorum, geceleri masal anlatmıyorum. Beni hiç çağırmadılar. Bir kez bile.
Bir gün kızıma sordum:
“Niye gelmemi istemiyorsun? Çocuklara yardım ederim…”
Soğuk, ölçülü bir cevap verdi:
“Anne, biliyorsun… Kocam seni pek sevmiyor. Hep karışıyorsun, bir de konuşma tarzın…”
Utandım, incindim. Zorla gitmek istememiştim, sadece yakın olmak istemiştim. Karşılığında duyduğum: “Sevmiyor.” Ne torunlarım, ne çocuklarım… Sanki silindim. Eski eşim bile, köyümüzün hemen yanındaki kasabada yaşayan adam, bir kahve içmeye gelmiyor. Yılda bir, bayram mesajı. İltifat ediyormuş gibi.
Emekli olduğumda düşünmüştüm: İşte, sonunda kendime vakit ayırabileceğim. Örgü öreceğim, sabah yürüyüşlerine çıkacağım, resim kursuna kaydolacağım. Ama mutluluk değil, kaygı geldi.
Önce sebepsiz rahatsızlıklar başladı: Kalp çarpıntıları, baş dönmeleri, aniden gelen ölüm korkusu… Doktor doktor gezdim, tahliller yaptırdım, EKG, MR çektirdim. Hepsi temiz çıktı. Bir doktor dedi ki:
“Bunlar psikolojik. Konuşacak birine ihtiyacınız var. Yalnızsınız.”
En kötü teşhisti bu. Çünkü yalnızlığı iyileştirecek bir hap yok.
Bazen markete, kasiyerin sesini duymak için gidiyorum. Bazen apartman önündeki bankta oturup, biri gelsin diye okur gibi yapıyorum. Ama herkes bir yere yetişmeye çalışıyor. Ben ise sadece varım. Oturuyorum, nefes alıyorum, hatırlıyorum…
Hayatımda neyi yanlış yaptım? Niye ailem benden uzaklaştı? Onları tek başıma büyüttüm. Babaları erken terk etti. İki çocuğu çektim, iki vardiya çalıştım, çorba kaynattım, ütü yaptım, hasta olduklarında geceleri başlarında bekledim. İçmedim, gezmedim. Hep onlar için. Şimdi? İhtiyaç yok.
Belki fazla sert oldum. Belki kontrol manyağıydım. Ama iyiliğini istedim. İyi, sorumluluk sahibi insanlar olsunlar diye. Kötü arkadaşlara bulaşmalarına izin vermedim. Sonuç? Yalnız kaldım.
Acındırmak istemiyorum. Sadece anlamak istiyorum: Kötü bir anne miydim? Yoksa bu, herkesin kendi derdine düştüğü, kredilerin, okulların, kursların arasında anneye yer kalmadığı bir çağın sonucu mu?
Bazen diyorlar: “Bir adam bul. İnternetten tanış.” Ama yapamıyorum. Güvenemiyorum. Yıllarca tek başıma kaldım. Artık yeni birine kapımı açacak, yeniden sevecek gücüm yok. Sağlık da yerinde değil.
Çalışamam artık. Eskiden işteki arkadaşlarım vardı; şakalaşırdık. Şimdi sessizlik öyle büyük ki, televizyonu sırf birilerinin sesini duymak için açıyorum.
Bazen düşünüyorum: Belki bir gün yok olurum da kimse fark etmez? Ne çocuklar, ne eski eş, ne üçüncü kattaki komşu… O zaman yüreğim sıkışıyor. Ağlayasım geliyor.
Ama sonra kalkıyorum, mutfağa gidip çay demliyorum. Belki yarın daha iyi olur, diye düşünüyorum. Belki biri hatırlar. Arar. Mesaj atar. Belki hâlâ birine lazımımdır.
Umudum ölmediği sürece, ben de ölmedim demektir…
