Birisi bana tek bir cümlenin her şeyi yok edebileceğini söyleseydi: sevgiyi, emeği, gelecek hayallerini ve yılların bağını… İnanmazdım. Şimdiyse bu gerçekle her gün yaşıyorum. Bir itiraf gibi değil, iyileşmeyen bir yara gibi. Çünkü bu hikâyede bir çocuk vardı. Bizim oğlumuz. Onun torunu. Deli gibi sevdiği torunu… Ta ki “kan bağı olmadığını” öğrenene kadar…
Ahmet’le evlendiğimde 23, o 25 yaşındaydı. Genç, neşeli, umut dolu. Aile kurmayı, çocuk sahibi olmayı hayal ediyorduk. Üç çocuk istiyorduk. Ertelemedik, İzmir’de kirada oturduğumuz, cebimizde kuruşların kıt kanaat geçtiği, ayda bir pizza siparişinin büyük şükür sayıldığı günlerde bile. Ama mutluyduk. Samimiyetle…
Bir ay, iki ay, altı ay… Hiçbir sonuç yok. Doktora gittik. Ben sapasağlamdım, Ahmet’in ise… Hüküm kesindi: Tamamen kısır. Döllenme şansı yok. Birkaç klinik gezdik, Ankara’daki doğum merkezine bile gittik. Her yerde aynı cevap. Ahmet içine kapandı. Boşanmayı teklif etti. “Benim gibi biri sana ne katar?” diyordu. Aldırmadım. Çocuklarımın babasını değil, hayatı beraber yürüyeceğim eşimi seçmiştim. Ve kararımızı verdik: Donörden çocuk sahibi olacaktık.
Zorlu bir süreçti. Ancak doktorların inceliği sayesinde bu yolu sakince atlattık. Acısız. Donör profillerini verdiler, Ahmet kendisine benzeyeni seçti: boy, saç rengi, gözler… Kararımdan bir an olsun şüphe etmedim.
Kayınvalidem, Sevim Hanım, başından beri en hevesli olanıydı. Her ay “Ne zaman torun bekleyeceğiz, Selvi?” diye sorardı. Hamile olduğumu öğrendiğinde sevinçten havalara uçtu. Ziyafet verdi, beni öz kızı gibi sıkıca sarıldı. Tüm hamileliğim boyunca poğaçalar, patikler, öğütler… Hatta kadın doğum sırasında bile yanımdaydı. İtiraf edeyim, o günlerde ona ısınmaya başlamıştım. Onunla iyi anlaştığımıza inanıyordum.
Oğlumuz Ahmet -babasının adını verdik- doğduğunda Sevim Hanım sevinçten deliye döndü. İlk dakikadan itibaren tam zamanlı bir nine oldu. Arabalar, oyuncaklar, kıyafetler… Her şey! Annemle ilk kez kavga ettiler bile: Torunu ilk kim kucağına alacak diye. Ama şampanya içtikten sonra gülüşüp sarıldılar. Tıpkı filmlerdeki gibiydi…
Ahmet’in donörden olduğunu sadece ben ve eşim biliyorduk. Ancak babasının tıpkısıydı – hem yüz hatları hem de mimikleriyle. Kayınvalidem “Ahmet, senin fotokopin bu çocuk!” derdi. Kocam böyle anlarda sessizce başını sallar, ben de her defasında sorardım:
– Söylesek mi?
O ise “şimdi değil” derdi. Utanıyordu. Anlamayacaklarından korkuyordu…
Zaman geçti. Oğlum büyüdü, kayınvalidem ona oyuncaklar getirmeye, şımartmaya devam etti. Her seferinde “Torunum şimdilik bir tane, o yüzden esirgemeyin! Arabalar da olsun, uçaklar da!” derdi. Ama onun bu “şimdilik”i beni giderek daha çok ürkütmeye başladı.
Ve bir gün, Ahmet iki yaşına bastığında, sık sık ikinci çocuk konusunu açmaya başladı:
– Ahmet’e ne zaman bir kardeş hediye edeceksiniz? Kız mı olsun, erkek mi? Onunla oynasın! Hadi Selvi, yılbaşında ona pijama alayım, sen de bir erkek kardeş hediye et! diye gülüyordu ama biliyordum, ciddiydi…
Dayandım. Son ana kadar. Ta ki bir gün, yine “çay içmeye” geldiğinde, elinde yeni bir panda oyuncak ve yine “hadi çocuk yapın artık” laflarıyla baskı yaparken patlayana kadar:
– Sevim Hanım… Oğlumuz donörden oldu. Ahmet kısır. İkinci bir çocuğumuz asla olmayacak.
Sessizlik. Kayınvalidemin yüzü dondu. Gözleri camsı gibi oldu. Sessizce bana, sonra elini çekmeye çalışan torununa baktı… ve geri çekildi. Kelime etmeden. Açıklama yapmadan. Sadece… uzaklaştı. Vedalaşmadan çıkıp gitti…
Eşime anlattım olanları. Sadece iç çekti:
– Şimdi başlar bu…
Bir hafta geçti. Kayınvalidem aramadı. Mesaj atmadı. Telefonlarına çıkmadı. Kocam onu ziyarete gitti – perişan döndü. Hava durumundan, dizilerden, sağlığından bahsetmişti ama Ahmet’ten tek kelime etmemişti. Sanki torunu yokmuş gibi… Bir ay sonra öğrendik: dairesinin tapusunu yeniden düzenlemiş. Torununa değil, yeğenine… Oysa altı ay önce “Ahmet’e her şey! Çocuğun geleceği olsun!” diyordu…
Ahmet geçenlerde üç yaşını kutladı. Sevim Hanım gelmedi. Aramadı bile. Oğlum “Anne, babaannem beni unuttu mu?” diye sorduğunda gözyaşlarımı zor tuttum.
Ne diyeceğimi bilemedim. Ve bundan sonrası için de bilmiyorum. Kocam bana gerçeği söylediğim için kızıyor. Ama artık bu baskıya dayanamıyordum. Sorularla bunaltılırken susmak… Gerçeği utanılacak bir sır gibi saklamak…
Tek umudum var: Torununa duyduğu sevginin -“kan bağı olmasa” bile- gururundan güçlü olması. Bir gün geri döneceği… Kapıyı çalacağı… Sarılacağı… Ve yine soracağı:
– Ahmet’imizin bugün ne yeni marifetleri var?
Çünkü kan değil, yürek önemli olan… İlk adımlarında yanında olan, elini tutan, hep orada duran kişi… Umarım bunu hatırlar… Çok geç olmadan…
