Eğer biri bana bir cümlenin her şeyi silip atabileceğini söyleseydi—sevgiyi, emeği, gelecek hayallerini, yılların bağını—inanmazdım. Şimdiyse bu gerçekle her gün yaşıyorum. Bir itiraf gibi değil, iyileşmeyen açık bir yara gibi. Çünkü bu hikâyede bir çocuk vardı. Bizim oğlumuz. Onun torunu. Delicesine sevdiği, ta ki “kan bağı yok” dediği o ana kadar…
Selim’le evlendiğimde 23 yaşındaydım, o 25’inde. Genç, neşeli, umut dolu. Aile hayali kuruyorduk, çocuk istiyorduk. Üç tane. Ertelemedik, o zamanlar İzmir’de kiralık bir evde, cebimizde kuruşlarla, tasarruf ederek yaşıyorduk. Ayda bir pizza siparişiyle kendimizi şımartırdık. Ama mutluyduk. İçtenlikle.
Bir ay, iki ay, altı ay… Hiçbir sonuç yok. Tetkiklere başladık. Benim sağlığım mükemmeldi, ama Selim’in… Hüküm kesindi. Tamamen kısır. Çocuk sahibi olmak mümkün değildi. Birkaç klinik gezdik, Ankara’daki bir tüp bebek merkezine bile gittik. Her yerde aynı cevap. İçine kapandı. Boşanmayı teklif etti. “Benim gibi biri sana ne katar?” diyordu. Ben savurdum. Gelecekteki çocuklarımın babasını değil, hayat yoldaşımı seçmiştim. Karar verdik: Donörden bir çocuğumuz olacak.
Zorlu bir süreçti. Ama donör merkezindeki doktorların inceliği sayesinde huzurla atlattık. Acısız. Bize profiller sundular, Selim kendisine benzeyen birini seçti—boy, saç rengi, gözler. Hiç pişman olmadım.
Kayınvalidem, Neriman Hanım, en başından beri destekçimizdi. Her ay sorardı: “Ne zaman, Ayşecim?” Hamile olduğumu öğrenince bizimle sevindi. Ziyafet çekti, bana öz kızı gibi sarıldı. Tüm hamileliğim boyunca poğaçalar, minik çoraplar, öğütler peşimdeydi, hatta hastane kuyruğunda bile yanımda durdudu. O anlarda ona ısınmaya başladım. Şanslı olduğumuzu düşündüm.
Oğlumuz Selim—babasının adını verdik—doğduğunda kayınvalidem sevinçten deliye döndü. İlk dakikadan itibaren tam zamanlı bir nine oldu. Arabalar, oyuncaklar, giysiler… Her şey. Annemle bile tartıştılar: Torunu ilk kim kucağına alacak? Sonra şampanyayla gülüştüler. Her şey bir film gibiydi.
Selim’in donörden olduğunu sadece biz biliyorduk. Ama babasının aynısıydı—yüz ifadeleri bile. Neriman Hanım, “Selim, senin fotokopin oğlum!” derdi. Eşim sessizce başını sallar, ben de her defasında sorardım:
— Anlatalım mı?
O hep “şimdi değil”di. Utancındandı. Anlamayacaklarından korkuyordu.
Zaman geçti. Oğlum büyüdü, kayınvalidem hediye yağdırmaya devam etti. “Tek torunum var, bol bol oyuncak alırız!” derdi. Ama o “tek” kelimesi içimi titretiyordu.
Derken Selim iki yaşına bastığında, sık sık ikinci çocuk konusunu açmaya başladı:
— Ne zaman Selim’e bir kardeş verirsiniz? Ya kız, ya erkek! Eğlenceli olur! Hadi Ayşe, ben yılbaşında ona pijama alırım, sen de bir kardeş! diye şakalaşıyordu ama ciddi olduğu belliydi.
Dayandım. Ta ki bir gün, yine “çaya” geldiğinde, bir oyuncak ayı ve yine “hadi artık!” baskısıyla patladım:
— Neriman Hanım… Selim donörden oldu. Selim kısır. İkinci bir çocuğumuz olmayacak.
Sessizlik. Yüzü dondu. Gözleri cam gibi oldu. Bana, sonra koşup elini tutan Selim’e baktı… ve çekildi. Kelimesiz. Açıklamasız. Sadece… uzaklaştı. Vedalaşmadan gitti.
Eşime anlattım. Derin bir iç çekti:
— Şimdi başlar…
Bir hafta geçti. Aramadı. Mesaj atmadı. Telefonları açmadı. Eşi gitti, mahvolmuş halde döndü. Hava durumundan, dizilerden bahsetmişti ama Selim’i sormamıştı. Sanki hiç var olmamıştı. Bir ay sonra öğrendik: Dairesini yeğenine devretmiş. Torununa değil. Oysa altı ay önce “Hepsi Selim’in olacak!” diyordu.
Selim üç yaşına girdi. Neriman Hanım gelmedi. Aramadı. Oğlum sorduğunda gözyaşlarımı zor tuttum:
— Anne, babaannem beni unuttu mu?
Ne diyeceğimi bilemedim. Ne olacağını da bilmiyorum. Eşim suçu bana atıyor, gerçeği söylediğim için. Ama artık susturamazdım kendimi. Sır gibi saklanacak bir şey değildi bu.
Tek umudum var: Torun sevgisinin, “kan bağı olmasa” bile, gururdan güçlü olması. Belki bir gün geri döner. Kapımızı çalar. Sarılır. Ve yine sorar:
— Bugün Selim’in neler yaptı?
Çünkü kan değil, önemli olan. İlk adımlarında kimin yanında olduğun, kimin elini tuttuğun… Umarım hatırlar… Geç olmadan.
