Evliydi o, ben hamile kaldım. Babam beni hayatından sildi, ta ki kızımla karşılaşana kadar…
Elif, testteki iki çizgiyi ilk gördüğünde banyosunun soğuk fayanslarının üzerinde oturuyordu, plastik çubuğu sıkıca tutmuştu, sanki dünyadaki her şey buna bağlıymış gibi. Sessizlik vardı. Hatta fazlasıyla. Kulaklarında kanın uğultusu, düzensiz nefes alışverişi ve kafasında çırpınan tek bir soru: “Şimdi ne olacak?”
Daha yirmi dört yaşındaydı. Genç, hırslı, İstanbul’da iyi bir firmada güzel bir işi vardı, kredisi yeni çıkmış bir evi ve neredeyse kusursuz planlanmış bir hayatı. Çocuk yapmayı en azından beş yıl ertelemişti, belki daha da fazla. Hele böyle bir durumda, böyle bir adamla hiç istemezdi.
Ama o evliydi. Hem de sadece evli değil, iki çocuk babasıydı. Bir evi, ailesi, seven bir eşi vardı. Ama bir anda Elif’in hayatına kasırga gibi girmişti. Parlak, olgun, kendinden emin. Hiçbir zaman ailesini bırakacağına dair söz vermemişti. Tam tersine, açıkça eşini sevdiğini söylüyordu. Ama Elif hamile kalırsa, “her şeyi sağlayacağını” da eklemişti. Çocuğun her şeyi karşılanacaktı, destek olunacaktı, her şey en iyisi olacaktı. Tek şartı vardı: bağırıp çağırmaması, hayatını ikiye bölmemesi.
İçinde yeni bir canlı olduğunu anladığında, Elif üç gece üst üste uyuyamadı. Bunun onun şansı olduğunu biliyordu. Eğer şimdi kürtaj olursa, belki de hiç anne olamayabilirdi. Buna izin veremezdi. Ve kararını verdi: Doğuracaktı. Ne pahasına olursa olsun.
Ama dünya ona hazır değildi. Annesi ağladı. Ablası tek destek çıkan oldu. Erkek kardeşi ise toz gibi savurdu: “Senin hayatın, senin dertlerin.” Ama babası… Babasının öfkesi korkunçtu.
“Evli bir adamdan çocuk mu doğuracaksın? Ailesiz, kocasız mı? Ailemizin adını lekeledin! Artık sen benim kızım değilsin!”
Bütün ev duydu bu çığlıkları. O günden sonra da sonsuz bir sessizlik başladı. Ne bir telefon, ne bir mesaj. Elif’in yüzüne bile bakmadı. Evdekilere de unutmalarını emretti, sanki hiç küçük bir kızı yokmuş gibi. Annesi itiraz etmeye çalıştığında, bir hafta onunla bile konuşmadı.
Elif, tek başına doğum yaptı. Kızına Derin adını verdi. Sarışın, iri ela gözlü, kahkahasıyla insanın yüreğini eriten bir bebekti. Çocuğun babası para gönderiyordu ama yüzünü göstermiyordu. Elif biliyordu: Artık ikisi yalnızdı. Ve belki de öyle kalacaklardı.
Zaman geçti. Derin neşeli, enerjik, zeki bir kız oldu. Elif çalıştı, her şeyi tek başına sırtladı, hem anne hem baba olmaya çalıştı. Bazen dayanılmaz zordu ama Derin her şeye değerdi. Her uykusuz geceye, her gözyaşına.
Altı yıl sonra erkek kardeşi —o umursamaz olan— evlendi. Ablasını ve yeğenini düğüne davet etti.
“Baba da gelecek,” diye uyardı. “Ama ben senin gelmeni istiyorum. Sizi ben alacağım.”
Elif uzun süre tereddüt etti. Babasını görmek istemiyordu. O soğuk, uzak bakışlarından korkuyordu. Ama gitti. Kardeşi için. Kızı için.
Düğün coşkuluydu. Misafirler gülüyor, dans ediyordu. Elif bir köşede durdu. Babasından uzak durmaya çalıştı. O da onları yok sayıyor gibiydi. Ama Derin bir çocuktu. Koşuyor, oynuyor, eğleniyordu. Bir anlığına gözden kaybolduğunda Elif’in yüreği ağzına geldi.
Ve sonra… hayal bile edemeyeceği bir sahneyle karşılaştı. Salonun köşesinde babası oturuyordu. Yanında ise Derin vardı. Birlikte oynuyorlardı. Kulağına bir şeyler fısıldıyor, o da kahkahalarla gülüyordu. Babası onun elini tutmuştu. Derin’e öyle bir bakıyordu ki, Elif’e çocukken bile öyle bakmamıştı.
Misafirler dönüp bakıyordu. Fısıldaşıyorlardı. Hepsi babanın kızını nasıl reddettiğini biliyordu. Şimdi ise yüzündeki buzların çözülüşünü izliyorlardı.
Düğün enfinO akşam, babasının gözlerindeki o sıcaklığı görünce, Elif anladı ki bazen affetmek, beklediğimizden daha sessiz ve derinden gelir.
