İki yetişkin oğlum var. Büyük oğlum evli, başka bir şehirde yaşıyor, yılda iki kez ziyarete geliyor. Küçük oğlum Emre ise benim en büyük dayanağım. Onun için hayatım boyunca çabaladım: üniversiteyi bitirmesine yardım ettim, kendini bulmaya çalıştığı dönemde maddi destek oldum. Nihayet 27 yaşında iyi bir bilişim şirketinde iş buldu, maaşı yeterliydi. İki odalı evimizde huzur içinde yaşıyorduk.
Sonra bir gün Hayriye’yi eve getirdi. Kızı sevimli ve sakin buldum, bir itirazım yoktu. Ancak birkaç ay sonra evlenmeye karar verdiklerini söylediğinde içime bir kurt düştü. Hayriye’den değil, Emre’nin henüz tam olgunlaşmadığını düşünmemdendi. Rahatına düşkündü, zorluklara katlanmayı bilmiyor, her şeyin kolayca olmasını istiyordu.
Evlendiler. Önce kiralık bir evde oturdular, ben karışmadım, sadece ara sıra yemek götürdüm. Altı ay sonra Emre ciddi bir ifadeyle yanıma geldi:
“Anne, Hayriye’yle konuştuk… Ev için birikim yapmamız gerekiyor. Kira maaşımızın yarısını alıyor. Belki sen bir süre yazlığa taşınsan da biz burada kalsak? Ev sıcak, konforlu, her şey var. Çok uzun sürmez, birikimimiz tamamlanınca geri dönersin.”
Donup kaldım. Yazlık dediği, şehrin dışında ısıtmasız, rutubetli küçük bir kulübeydi. Okulda çalışıyorum, her sabah beşte kalkıp iki saat yol çekemem, kışın ise yaşanmaz. Ama asıl anladığım şey şuydu: Eğer kabul edersem, hiçbir şey planlandığı gibi gitmeyecekti.
Oğlumu tanıyorum. Rahatlığa çabuk alışır. Sıcak bir eve yerleşince ipotek düşüncesi ertelenir. “Kısa süreli” deseler de gerçekte uzar gider. Çünkü konfor bir tuzağa dönüşür. Mücadeleden vazgeçerse, gelişimi durursa, sonuçlarına kim katlanacak?
Yazlıkta yaşamak istemiyorum. Kimsenin tembelliğine göz yummak da istemiyorum, sevdiğim oğlum bile olsa. Ben hayatım boyunca mücadele ettim, kimse bana kolaylık sunmadı. Şimdi neden sağlığımı, zamanımı, enerjimi başkasının rahatı için feda edeyim?
Ertesi gün Emre’yle konuştum. Net ve sakin bir şekilde:
“Hayır, taşınmayacağım. Ama size para yardımı yapabilirim. Kira için destek olurum, birikiminize devam edebilirsiniz. Ama bu evden ayrılmam.”
Küstü. Çok. Hayriye’yle birlikte artık aramıyorlar, gelmiyorlar. İlişkimiz neredeyse koptu ve bu acıtıyor. Ama biliyorum ki doğru olanı yaptım. Onun hayatını zorlaştırmadım, sadece kaçış yolunu kapattım. Ve bu, geçici bir barıştan daha değerli.
Bir gün anlayacak: Reddetmedim, korudum. Onu, kendimi, aramızdaki bağı. Gerçek ebeveyn sevgisi sadece teslimiyet değildir. Bazen, çocuğun kolay yolu seçmek istediği yerde sert bir “hayır” demektir.
Bugün gururla diyebilirim ki baba olmanın en büyük dersi, sevginin bazen sınır koymak olduğunu öğrenmektir.
