Gelini’nin beklenmedik bir ziyaretle imtihanı
Defne, kocası Emre’yi işe uğurladı, yanağına bir öpücük kondurdu ve kapıyı kapattıktan sonra biraz dinlenmek istedi. O gün oldukça yoğun geçmişti: evden çalışma, gündelik işler ve bunların hepsi, İzmir’de düğünlerinden sonra kiraladıkları evdeydi. Tatilden yeni dönmüşlerdi ve henüz tam olarak yerleşememişlerdi. Ev kendilerinin değildi ama huzurluydu — güzel döşenmiş, sıcak, aydınlık ve nehir manzaralıydı. Ev sahipleri uzun süre kiracı aramış ve sonunda onları seçmişti — genç, kültürlü bir çift.
Defne o gün evden çalışıyordu. Esnek mesai saatleri vardı: birkaç gün ofiste, birkaç gün evraklarla, geri kalmanda da online işlerini hallediyordu. Bilgisayarını açmış, e-postalarına bakarken bir anda kapı çaldı. Şaşırdı çünkü kimseyi beklemiyordu. Kapıda kayınvalidesi Ayşe Hanım duruyordu.
“Günaydın,” dedi Defne, hafifçe parlak ışıktan gözlerini kısarak.
“Oğlumu görmeye geldim, ne bekliyorsun, içeri gireceğim,” diyerek davet beklemeden içeri adımını attı.
“Emre evde değil, işte,” dedi Defne.
“Önemli değil, beklerim,” diyerek mutfağa yöneldi.
“Lütfen bekleyin… şu an çalışıyorum, görüşmelerim var. Emre akşam evde olacak, o zaman gelebilirsiniz,” diyerek yolunu kesti.
Ayşe Hanım suratını astı ama geri dönüp gitti. Akşam olunca Emre şaşırmıştı:
“Annem sana kırılmış, bir çay bile ikram etmemişsin.”
“Emre, sen de biliyorsun, habersiz gelmeyi ve sanki kendi evindeymiş gibi davranmayı ne kadar sevdiğini. Ben işimi yapmaya çalışıyordum, o ise misafir gibi muamele bekliyor. Unutma, geçen evde nasıl davrandığını hatırlıyorsun.”
Emre omuz silkti:
“Annemin huyunu değiştiremeyiz. Cumartesi öğle yemeğine davet ettim, bir daha deneyelim, sakince.”
Defne kabul etti ama ekledi:
“Cuma temizlik var, pazar günü de arkadaşlarımızın doğum gününe gidiyoruz. Programımız dolu.”
Cumartesi yemeği büyük bir olay çıkmadan geçti. Kayınvalide sofraya oturmuş, sessizce yemeğini yiyor ama ara sıra ekşi yorumlar yapıyordu.
“Bu ev çok pahalı, kenar mahallede daha uygun bir yer bulabilirdiniz. Hem senin ailenin kendi evi var, orada kalamaz mıydınız? Biraz birikim yapardınız.”
Defne sakince cevap verdi:
“Emre’ye sorun, annemlerle yaşamak ister miydi?”
“Hayır, anne,” diye araya girdi Emre. “Kendi özel alanıma ihtiyacım var.”
“Ama bu ev sizin değil!” diye meydan okudu Ayşe Hanım.
“Bir yıllığına bizim. Kira veriyoruz ve bize uygun,” dedi.
Bunun üzerine Ayşe Hanım teklif etti:
“Benim evime taşının. Üç odam var, yer yeter.”
“Hayır, anne. Misafir gibi gidip gelelim. Aynı çatı altında yaşamak kötü fikir. Hayat tarzımız farklı.”
Ertesi hafta Defne yine evden çalışıyordu. Emre işe gitmiş, o da biraz kestirmek üzere uzanmıştı. Ancak bir süre sonra taze pişmiş kahve kokusuyla uyandı. Şaşırdı: Emre çıkmıştı, kahve yapmamıştı. Kimdi bu? Hemen sabahlığını giyip mutfağa gitti ve donup kaldı. Masada Ayşe Hanım oturmuş, kahvesini pasta eşliğinde içiyordu.
“Buraya nasıl girdiniz?” diye sertçe sordu Defne.
“Anahtarım var. Oğlum verdi. Bu ev onun, onun olan her şey benimdir.”
“Anahtarı nereden aldınız?” diye tıs”O gece Emre eve döndüğünde anahtarları alıp annesine net bir sınır koydu, çünkü ailenin huzurunun her şeyden önce geldiğini biliyordu.”
