Sadece eski eşinin oğlunu evlat edinmek istemişti. Meğerse bu çocuk onun öz evladıymış…
Melike, Serkan’dan ayrıldığında, onun kalbi göğsünden çıkıp gitmişti sanki. Altı yıllık bir beraberlik, dördü aynı çatı altında geçmişti. Onu öyle delicesine sevmişti ki, içi acıyordu. Ama Melike başkasını seçti. Daha zengin olanı. Yeni bir ev, rahat bir hayat ve kuruş hesaplarından kurtulma vaatleriyle onu cezbetti. Serkan ise yıkılmış bir halde tek başına kaldı.
Kendini işine verdi. Eve sadece kedisi Pofuduk’u beslemek için uğruyordu. Arkadaşlarını, hobilerini unutmuştu. Ama iki yıl sonra departman müdürü oldu, sonra da kendi işini kurdu. Ancak o zaman kalbindeki acı hafiflemeye başladı. Hayata, insanlara, kendine zaman ayırabiliyordu artık.
Sonra bir gün korkunç bir haber aldı: Melike ölmüştü. O “zengin” dediği adam onu dövüyordu ve bir kavga sırasında düşüp hayatını kaybetmişti. Geride küçük bir oğul bırakmıştı, yetimhaneye verilmek üzere olan. Serkan düşünmeden çocuğun yanına gitti.
Küçük çocuk, duvara bakarak ağlıyordu. Çaresiz, kırgın, dünyası yıkılmış gibiydi. Serkan dayanamadı. Her gün onu ziyaret etmeye başladı. Oyuncaklar, tatlılar getirdi, yanında oturup onunla konuştu. Çocuk yavaş yavaş ona alıştı, güvenmeye başladı. İşte o zaman Serkan kararını verdi: Onu evlat edinecekti. Çünkü hâlâ Melike’yi seviyordu. Onun çocuğunu bu dünyada yalnız bırakabilir miydi?
Birkaç hafta sonra çocuk onunla yaşamaya başladı. Bir yıl geçmeden Serkan, onsuz bir hayat düşünemez olmuştu. Ruhunun oğluydu artık—neşeli, zeki, iyi kalpli. Birlikte parklara gittiler, tatile çıktılar, lunaparkta eğlendiler. Sonra bir gün, bir arkadaşının doğum gününde, birisi şöyle dedi:
“Yahu, emin misin bu çocuk senin özün değil? Sana tıpatıp benziyor!”
Serkan gülümsedi:
“Yok be, Melike söylerdi.”
“Ya o da bilmiyorsa?”
Bu düşünce aklına takıldı. DNA testi yaptırdı. Ve sonuç—pozitif çıktı. Bu onun öz oğluydu. Kanından, canından bir parça.
Serkan ne hissedeceğini bilemedi. Sevindi mi, üzüldü mü, yoksa suçluluk mu duydu? Çocuğunun olduğundan haberi yoktu. Belki Melike de bilmiyordu. Ya da susmayı tercih etmişti.
Şimdi anlıyordu neden bu çocuk ona ilk günden bu kadar yakın gelmişti. Neden ona bu kadar bağlanmıştı. Sadece bir yetimi yalnızlıktan kurtarmamıştı. Kendi oğlunu eve geri getirmişti. Geçmişi değiştiremezdi belki, ama şimdi her şeyi düzeltme şansı vardı—oğlu, Melike’nin anısı ve kendisi için…
