Bugün günlüğüme yazarken kalbim hâlâ buruk… Her şey Elif’in benden ayrılmasıyla başladı. Altı yıllık aşkımız, dört yıllık evliliğimiz… Onu delicesine sevmiştim, gözüm hiçbir şey görmemişti. Ama o, daha zengin birini seçti. Lüks bir apartman dairesi, rahat bir hayat vaat etmişti ona. Ben ise paramparça kaldım.
İşime gömüldüm. Eve sadece kedim Pisi’yi beslemek için uğruyordum. Arkadaşlarım, hobilerim… Hepsi unutuldu. Zamanla departman müdürü oldum, sonra kendi işimi kurdum. Ancak o zaman acım hafiflemeye başladı. Yeniden hayata döndüm, insanlara, kendime…
Sonra bir gün o korkunç haberi aldım: Elif ölmüştü. O “zengin” dediği adam onu dövüyordu ve bir kavga sırasında kaza kurşunu gibi düşmüştü. Geride küçük bir oğlan çocuğu kalmıştı, yetimhaneye gönderilecekti. Hiç düşünmeden yola koyuldum.
Çocuk, köşede kısılıp kalmış, ağlıyordu. Küçük, çaresiz, dünyası yıkılmıştı. Ona her gün gittim, oyuncaklar, tatlılar götürdüm. Yavaş yavaş alıştı bana, güvenmeye başladı. Sonunda kararımı verdim: Onu evlat edinecektim. Elif’i hâlâ seviyordum çünkü. Onun oğlunu bu dünyada yalnız bırakamazdım.
Birkaç hafta sonra çocuk benimle yaşamaya başladı. Bir yıl geçtiğinde ise onsuz bir hayat düşünemez olmuştum. Ruhumun oğluydu o: neşeli, zeki, sevgi dolu. Parklarda geziyor, şehirler keşfediyor, lunaparklarda eğleniyorduk. Derken, bir dostumun doğum gününde şöyle dedi:
“Yahu, bu çocuk senin öz oğlun olmasın? Sana tıpatıp benziyor!”
Gülümsedim:
“Hayır, Elif söylerdi.”
“Ya bilmiyorsa?”
Bu düşünce aklımdan çıkmadı. DNA testi yaptırdık. Sonuç pozitif çıktı. O benim öz oğlumdu. Kanımdan, canımdan…
Ne hissedeceğimi bilemedim: sevinç mi, acı mı, suçluluk mu? Bir çocuğum olduğunu bilmiyordum. Belki Elif de bilmiyordu. Ya da sustu…
Şimdi anlıyordum neden ilk günden bana bu kadar yakın gelmişti. Neden bana tutunmuştu. Sadece bir yetimi kurtarmamıştım. Kendi oğlumu eve getirmiştim. Geçmişi değiştiremezdim ama şimdi her şeyi düzeltme şansım vardı… Oğlum için, Elif’in anısı için, kendim için…
