Otuz sekiz yaşındayım, evli değilim, çocuğum yok — ve biliyor musunuz, kendimi tamamen mutlu hissediyorum. Durumumu öğrenen insanların bahsetmeyi sevdiği sorunların hiçbirine sahip değilim. Bir ilin merkezinde yaşıyorum, iyi bir işim, kendi dairem ve arabam var — hepsini kimseyeden yardım almadan kendim kazandım. Üstelik, köyde yaşayan anne babama da destek oluyorum. En komik olan ise kimsenin bana otuz sekiz yaşında olduğuma inanmaması. Belki de daha genç göründüğüm ve içimde bir hafiflik taşıdığım için.
Adım Ayşe, hayattan ne istediğimi hep biliyordum. Liseden sonra üniversiteye girdim, pazarlama okudum ve kariyerime başladım. Şimdi büyük bir şirkette departman müdürüyüm. İşim heyecan verici, seyahat etmeme, insanlarla iletişim kurmama ve sürekli yeni şeyler öğrenmeme olanak tanıyor. Maaşım sadece geçinmeme yetmekle kalmıyor, biriktirme şansım da oluyor. İşimi seviyorum ve bu, ruh halimin hep iyi olmasının bir nedeni sanırım.
Dairemi beş yıl önce aldım — geniş pencereli, modern, şehrin merkezinde. Her şeyi kendi zevkime göre döşedim: bol ışık, rahat mobilyalar, seyahatlerimden getirdiğim birkaç tablo. Araba ise gurur kaynağım. Lüks değil ama güvenilir ve rahat — hem şehir içi hem de köye anne babamı ziyarete giderken ideal. Bazen şehrin karmaşasından kaçmak için orada hafta sonu geçiriyorum. Anneme ve babama ev işlerinde yardım ediyorum, yiyecek getiriyorum, bazen de evde küçük tamiratlar yapıyorum. Onlar benim beğenlerimi seviyorlar, ben de onların hayatını biraz daha rahat ettirebildiğim için mutlu oluyorum.
Birçok kişi neden evlenmediğimi ve bebeğimin olmadığını soruyor. Özellikle bu yaşta bu bazılarına tuhaf geliyor. Ama bence bir eksiklik yok. İlişkilere açığım, ama acelem yok. Eğer hayatımı paylaşmak isteyeceğim biriyle karşılaşırsam — harika. Eğer olmazsa — üzülmem. Arkamda arkadaşlarım var; beraber sinemaya gidiyoruz, konserlere katılıyoruz, küçük buluşmalar düzenliyoruz. Hobilerim de var: yoga yapıyorum, suluboya resim çiziyorum, bazen dans dersleri alıyorum. Hayatım o kadar dolu ki sıkılmam mümkün değil.
Bazı insanlar bir şeyler sakladığımı, gizli mutsuzluklarım olduğunu düşünüyor. Ama öyle değil. Sadece istediğim gibi yaşıyorum. Başkalarının beklentilerine uymak ya da “öyle gereklilik olduğu için” evlenmek istemiyorum. Annem ve babam başta endişelenmişti, özellikle annem. Torun hayalleri kuruyordu, ama zamanla kendi yolumda mutlu olduğumu anladı. Şimdi şaka yapıyor: “”Ayşe, sen bizim film yıldızımız gibisin — hep genç ve özgür.”
Bazen tanıdıklarımdan eleştiriler duyuyorum: “”Bu yaştan sonra aile ve çocuk için çok geç”” gibi. Ama ben bu “”geç”” kavramına inanmıyorum. Hayat her şeyin bir programa göre ilerlemesi gereken bir zaman çizelgesi değil. Kız kardeşimden bile sonra bebek sahibi olan kadınlar gördüm — harika annelerdi. Eğer bir gün çocuk istersem, o zaman düşünürüm. Şimdilik halimdeyken iyiyim. Özgürlüğün tadını çıkarıyorum, istediğim zaman seyahat edebiliyorum, hafta sonlarımı nasıl istersem öyle ge Scribem.
Dış görünüşümdeki gençlik, sanırım biraz genetik, biraz da yaşam tarzı. Kendime iyi bakıyorum: spor yapıyorum, sağlıklı besleniyorumCildim gibi parlayan güneşin altında her sabah yoga yaparken, içimdeki huzur ve özgürlük duygusunun hiç bitmeyeceğini biliyorum.
