Oğlumu tek başıma büyüttüm. Babası, Ali henüz üç yaşındayken bizden ayrıldı — sıradan hayattan, sorumluluklardan, aileden sıkıldığını söyledi. Sanki ondan üç yaş küçük bir genç kız olan ben, yetişkin hayatını daha iyi bilecekmişim gibi. Kapıyı çarpıp gitti ve ben çocuğumla, borçlarla, uykusuz gecelerle ve iki işle baş başa kaldım. O günden sonra kimseden yardım beklemedim.
Oğlumu sonsuz sevdim. Ali akıllı, nazik, duyarlı bir çocuktu. Ona her şeyimi verdim — sevgimi, emeğimi, sağlığımı, gençliğimi. Elif’e aşık olduğunda yirmi üç yaşındaydı, o ise yirmi bir. İlk aşk, gözleri parlayan, neşeli bir kız. Harçlık biriktirdi, yüzük aldı, evlenme teklif etti. Hiç şüphem yoktu — iyi bir eş olacaktı. Elif hassas, sessiz biriydi ama içimden hissettim: iyi bir eş olacak ve ben onu bir kızım gibi almıştım evime.
Sade bir düğün yaptılar, ev tuttular ve ben onları rahat bir kalple uğurladım — kendi mutluluklarını kursunlar diye. Bir yıl sonra Can doğdu — torunum, gururum. Kocaman bir bebek, 4,3 kilo. Ona ilk bakışta aşık oldum. Ali daha iyi bir iş buldu, her şey yolunda gidiyordu. Sonra… sonra gök gürültüsü gibi bir haber geldi — boşanma.
Bağırış, tartışma, konuşma olmadan. Sadece Ali, “Ayrılıyorum,” dedi. Başka biri vardı. İş yerinden, ondan hamile olan bir kadın. Bu bir ihanetti. Onu savunacak bir söz bulamadım. Elif ve Can, ailesinin yanına döndü, oğlum ise yeni kadının yanına taşındı. Bana, aşkın bittiğini, böyle şeyler olduğunu anlatmaya çalıştı. Ama gördüm ki babasının yolundan gidiyordu.
Beni yeni sevdiğini görmeye çağırdı. Gitmedim. Hayır. O benim ailem değil. Benim ailem Elif ve Can’dı. Eski gelinimi ziyaret etmeye devam ettim. Ana-kız gibi yakın olduk. Onlara gidiyor, yardım ediyor, torunumla geziyor, alışveriş yapıyordum. Elif’in ne kadar zorlandığını görüyordum — küçük bir oda, huysuz ebeveynler, bitmeyen yorgunluk. Bir gün dedim ki, “Bana gelin.”
Üç odalı evimde tek yaşıyordum. Herkese yer vardı. Hâlâ çalışıyordum ve sıcak bir yuvaya, canlı sohbetlere ihtiyacım vardı. Elif önce şaşırdı ama akşama kapımdaydı. Eşyalarıyla. Gözleri ağlamaktan şişmişti.
— Size nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum… dedi, sesi titreyerek.
O günden beri üçümüz birlikteyiz. Elif evi çekip çeviriyor, ben çalışıyorum, akşamları Can’la oynuyor, film izliyor, tatlı tarifleri konuşuyor ve kahkahalar atıyoruz. Yeniden ihtiyaç duyulan biri gibi hissediyorum. Her şey iyiymiş gibi yapmama gerek yok. Biz gerçek bir aileyiz.
Ali, Elif ve oğlunun bende kaldığını öğrenince geldi. İşteydim. Kapıyı Elif açtı. Oğlunu görmek istediğini, büyükanne olarak işe karışmamam gerektiğini söylemiş. Eve döndüğümde onu kapıda görünce içimdeki her şey dışarı çıktı. Kendimi tutamadım.
— Karına ihanet ettin. Çocuğunu terk ettin. Tıpkı baban gibi davrandın — ve şimdi haklardan mı bahsediyorsun?
Savunmaya çalıştı, başka bir çocuğu olduğunu, parasının yetmediğini söyledi. Dinlemedim.
— Artık sen benim oğlum değilsin. Ve bu ev senin değil. Defol git.
Kapıyı çarpıp gitti. Arkasından kapıyı sonsuza dek kapattım. Artık sadece Can ve Elif var — kanımdan olmasa da yüreğimin kızı. Vasiyet düşünüyorum. Evim torunuma kalacak. Elif hâlâ genç, bir gün yeniden mutlu olabilir, ben de ona elimden geleni yaparım. Oğlum kendi yolunu seçti. Ben de benimkini yürüyeceğim — bana ihanet etmeyenlerin yanında.
