Kilitleri değiştirmek zorunda kaldık, çünkü kayınvalidem artık evimizde kendi kurallarını uygulayamaz hale gelsin istedik.
Eşimle resmi olarak bir yıldır evliyiz. Bu süre boyunca, onun annesi oğlunun kendi senaryosu dışında bir seçim yaptığına bir türlü alışamadı. Görünüşe göre, bir zengin kızıyla evlendirip hem oğlunun hem de kendisinin lüks içinde yüzmesini hayal ediyormuş. Bu hırs nereden geldi, bilmiyorum. Gerçekte ise bizim durumumuz pek çok genç aile gibi: başlarda kemerleri sıktık, kredi çektik, şimdi benim bir odalı dairemde yaşıyoruz, yeni aldığımız evi kiraya verdik. Önümüzdeki hedefimiz bir araba almak. Ne fazlası var ne de son derece zor durumdayız.
Ancak kayınvalidem gerçeklerle yüzleşmek istemiyor ve hâlâ kendi hayallerinin peşinde koşuyor. Evliliğimizi bozmak için elinden geleni yapıyor. Yöntemleri gerçekten şaşırtıcı: eşimin gömleklerinde ruj izleri buluyor, kıyafetlerine kadın parfümü sıkıyor, çantama ansızın prezervatifler. Tabii ki bunlar kavgalara, güvensizliğe ve tartışmalara yol açıyor. Neyse ki her seferinde gerçek ortaya çıkıyor ama arada bir soğukluk kalıyor.
Geçenlerde eşime yakın bir şehirde iki aylığına bir iş teklifi geldi. Yeni bir şube açılacaktı ve organizasyonu ona verdiler. Bu, kariyeri için bir fırsattı, reddetmedik. Eşim gitti, ben de normal hayatıma devam ettim.
Birkaç gün sonra tuhaf şeyler fark etmeye başladım: eşyalar yerinden oynuyor, gardıropta karıştırılmış gibiydi. Önce eşimin döndüğünü ve bir şeyler aldığını düşündüm, çünkü mesafe yakındı. Arayınca şaşırdı, şehre gelmediğini söyledi. Bir saat sonra tekrar aradı, sesi ciddiydi. Büyük ihtimalle annesinin yaptığını söyledi. Bir ara, ortak bir seyahatimiz öncesinde, “her ihtimale karşı” ona anahtar vermişti ama geri almayı unutmuştu.
Ertesi gün işten izin aldım ve ilk iş olarak bir ustayı çağırdım, kilitleri değiştirdim. Eşime de tembihledim: bir daha anahtarı birine verirse, kapının önünde yatacağını söyledim. Akşam eve geldiğimde her şey yerli yerindeydi. Demek ki gerçekten kayınvalidemmiş. Gardıropları kontrol ettim ve… üst rafa saklanmış minik bir kamera buldum!
Hemen eşimi aradım. Önce sustu, sonra gülmeye başladı—sanırım şok olmuştu. Evin her köşesini aradım, başka bir şey bulmadığıma şükrettim. Kavga çıkarmadım, eşim dönünce kendisinin halledeceğini söyledi.
Ertesi gün kayınvalidem kendi aradı. Belli ki anahtarların çalışmadığını fark etmiş ve içeri girmek istiyordu. “Evde misin, çay içmeye uğrayayım” diye sordu. “Şu an yokum ama başka bir zaman içeriz,” dedim. Yarım saat sonra eşim aradı, annesinin şikâyet ettiğini söyledi—”Ev boş, nereye gitti bu kız?” diye dert yanmış.
Artık bize komik geliyordu. Evimize girmek için daha ne bahaneler uyduracağını tahmin etmeye başladık. Gerçekten de her gün birkaç kez aramaya başladı: bir kurye adresimize paket bırakmış, gözlüğünü unutmuş, bize börek getirmek istiyormuş…
Eşim döndükten hemen sonra, kayınvalidem “ziyarete geleceğim” diye haber verdi. Biz de hazırlandık. Geldi, elinde böreklerle içeri girdi, “ellerimi yıkayayım” deyip banyoya değil, yatak odasına yöneldi. Tabii ki peşinden gittik. Onu gardırobu karıştırırken yakaladık. Bizi görünce şaşırdı, tutarsız şeyler gevelemeye başladı. Eşim sessizce cebinden o kamerayı çıkarıp gösterdi.
İşte o zaman patladı. Benim sürekli “başka erkeklerle” görüştüğümü, oğlunu aldattığımı, onun da saf olduğunu bağırmaya başladı. Gözyaşlarına ve “kalp krizi geçiriyormuş” numarasına kadar her şeyi denedi. Sonunda kapıyı çarpıp, kendisine haksızlık yapılmış bir kahraman edasıyla çekip gitti.
O an ayağa kalkıp alkışlamak istedim. Böylesine bir tiyatro, hem de hiç prova yapılmadan! Ama bu sadece bir savaştı. Hâlâ savaşın bitmediğini biliyorum. Yine de bu sefer pes etmediğimiz ve ailemizin bir absürt tiyatro sahnesi olmadığını gösterdiğimiz için mutluyum.
