**Günlük**
“Senin için kedi yeğenden daha mı önemli!” diye bağırdı annem.
Çocukluğumdan beri, ben, Ayşegül, kendime bir kedi almayı hayal ederdim. Nihayet 20 yaşımda, Adana yakınlarındaki küçük bir kasabada güvenilir bir yetiştiriciden bir yavru kedi aldım. Ona Pamuk adını verdim ve o benim en yakın arkadaşım oldu. Tüm boş vaktimi ona adadım: onunla ilgilendim, oynadım, sevgiyle baktım. O sadece bir evcil hayvan değil, ruhumun bir parçası, zor günlerimde tesellim oldu. Annemle babam kediyi kabullenseler de, onun benim için neden bu kadar değerli olduğunu hiç anlamadılar. “Kediyle uğraşacağına bir çocuk doğursan daha iyi olurdu!” diye söylenirdi annem, Emine Hanım, sinirle. Sözleri canımı acıtıyordu ama kavga çıkarmamak için sessiz kalıyordum.
Ablam, Fatma, bir oğul doğurdu, Ali, ve o günden sonra onunla ilgilenme görevi sık sık bana düşmeye başladı. Ama dürüst olmalıyım, yeğenime karşı içimde sıcak bir his yoktu. Ablama yardım ettim: yemek yaptım, çamaşırları yıkadım, evi topladım, ama çocukla oyalanmak benim için külfetten ibaretti. Bu bana neşe değil, yalnızca yorgunluk getiriyordu. Fatma yorulduğunda, Ali’yle annem ilgilenirdi. Ben ise eve döner dönmez Pamuk’a koşardım. Onun mırıltısı, sadakati içimi ısıtırdı. Bir gün annem dayanamadı ve üstüme yürüdü: “Senin için bir hayvan, öz kardeşinin oğlundan daha mı kıymetli?!”
Dürüstçe cevap verdim: “Evet.” Bu doğruydu. Pamuk benim ışığımdı, Ali ise, yeğenim olmasına rağmen, bana yabancıydı. Annem öfkeden deliye döndü, üzerime bir sürü sitem yağdırdı: “Nasıl böyle konuşabilirsin? Bu senin kanın!” Fatma ise gülüp geçti, bana deli dedi. Ama ben doğru bildiğimi söyledim. Neden bir çocuğu sevmediğim halde seviyormuş gibi yapmak zorundaydım? Onların tepkileri içimde bir isyan ateşi yaktı. Onaylarını almak için rol yapmak istemiyordum.
Annem, görünüşe göre, benden intikam almaya karar vermişti. Bir gün bir arkadaşımda kaldım ve eve dönmedim. Sabah eve geldiğimde Pamuk’u bulamadım. Annem umursamaz bir ifadeyle, “Bir şeyden korktu galiba, apartman kapısı açıktı, kaçtı işte,” dedi. Yüreğim burkuldu. Ağlayarak komşuları aradım, kayıp afişleri astım, ama Pamuk kaybolmuştu. Bu kayıp benim için bir yıkım oldu. O benim dostum, yalnız anlarımda sığınağımdı. Kısa süre sonra nişanlım, Mehmet’le Adana’ya taşındım. Yeni bir yavru kedi aldık, ama Pamuk’u kaybetmenin acısı dinmedi.
Birkaç ay sonra ailemi ziyaret için memlekete gittim. Küçük kardeşim, Ahmet, dayanamayıp gerçeği anlattı. Meğer ben yokken, annemle Fatma bana “ders vermeye” karar vermişler. Pamuk’u evden attılar, çünkü onun benim için Ali’den daha önemli olduğunu söylemiştim. Ahmet başta onlardan yanaydı, ama sonra işin çığırından çıktığını fark etti. Bunu öğrendiğimde içimde her şey buz kesildi. Kendi annem ve kız kardeşim bana ihanet etmiş, bana değer vereni elimden almışlardı, sırf haklı olduklarını ispatlamak için. Onlar için Pamuk sadece bir hayvandı, ama benim için hayatımın bir parçasıydı.
Nasıl anlamazlardı? Pamuk en zor anlarımda yanımdaydı, onun sıcaklığı sabahları kalkmama, işe gitmeme, hayata devam etmeme güç verirdi. Ali ise, saygı duymama rağmen, bana yabancı bir çocuktu. Fatma’ya kardeşlik borcu olduğu için yardım ediyordum. Ama o, anlaşılan beni hiç önemsememişti ki bu kadar acımasız bir şey yapmaya razı oldu. Annemle ablam beni “terbiye etmek”, yeğenimi Pamuk’u sevdiğim gibi sevmeye zorlamak istemişlerdi. Boyun eğmeyince, Pamuk’u atarak cezalandırdılar. Bu sadece bir ihanet değil, bir parçamı yok etmekti.
Pamuk’a ne oldu bilmiyorum. Onu iyi insanların bulduğuna, yeni bir yuva edindiğine inanmak istiyorum. Ama bu kaybın acısı hep içimde kalacak. Annem ve Fatma güvenimi yıktılar. Yaptıkları, beni ne kadar az önemsediklerini, hislerimi ne kadar az değer verdiklerini gösterdi. Artık onların dünyasının bir parçası olmak istemiyorum; sevginin yürekten değil, borçtan geldiği bir dünya. Pamuk benim tercihimdi, mutluluğumdu ve kimsenin onu benden alma hakkı yoktu. Şimdi Mehmet’le yeni bir hayat kuruyoruz ve yemin ediyorum: artık kimse sevdiğim için suçlu hissettirmeyecek bana.
