“Torununu görmek istiyorsun, dediğim zaman gel,” dedi gelin kaynanasına.
Arkadaşım, Ayşe Hanım, bilge ve anlayışlı bir kadındır, oğlunun ailesinin sınırlarına hep saygı gösterdi. Eskişehir yakınlarında küçük bir kasabada yaşıyor, sevdiği bir işi, hobileri, eşi ve dostları var—hayatı dolu dolu. Oğlu Emre, eşi Leyla ile evli ve küçük oğulları Ali büyüyor. Ayşe Hanım hiçbir zaman onların işlerine karışmadı, öğüt vermeye çalışmadı, gençlerin çocuk yetiştirme ve ev işlerine dair farklı görüşleri olduğunu biliyordu. Oğluyla haftada bir görüşür, hal hatır sorardı, gelinine bayramlarda tebrik mesajları atardı, ayda bir de hep birlikte sıcak bir aile yemeği yerlerdi. Ama torunu Ali doğduktan sonra her şey değişti ve şimdi yüreği acı ve anlam veremediği bir yalnızlıkla dolu.
Leyla, başından beri mesafeli durdu. Kaynanasıyla yakın bir ilişki kurmaya hevesli değildi, Ayşe Hanım da bunu kabul etti, üstelemedi. Onların alanına saygı gösterdi, karışmamaya çalıştı, ama içten içe genç aileyle daha yakın olmayı umuyordu. Fakat Ali doğduktan sonra kenarda durmak dayanılmaz hale geldi. Ayşe Hanım yardım etmeye hazırdı: torununa bakabilir, Leyla dinlenir ya da işlerini hallederken ev işlerine el atabilirdi. Emre çok çalışıyordu ve gelin her şeyi tek başına üstleniyordu. Ayşe Hanım’ın esnek bir programı vardı, bir gününü torununa ayırabilirdi, ama Leyla her türlü yardımı kesin bir dille reddetti ve davranışları giderek daha da soğudu.
Doğumdan hemen sonra Leyla şartını koydu: Ayşe Hanım ziyaretlerini önceden haber vermeliydi. Arkadaşım bu kurala uydu, birkaç gün önceden arar, Ali’yi görmek istediğini söyler, hediyeler getirirdi. Ama her seferinde bir şeyler ters gidiyordu. Leyla, ziyareti ertelemek için onlarca bahane buluyordu: ya doktor gelecekti, ya arkadaşı ziyarete gelecekti, ya da “bugün uygun değildi.” Ayşe Hanım, kendini ona göre ayarlayarak, önerilen saati kabul eder, planlarını değiştirir, randevularını iptal ederdi. Ama randevu saatinde gittiğinde bile sadece yarım saat tahammül ediliyordu. “Bizim parka çıkmamız lazım,” diyordu Leyla ve kaynana, içindeki kırgınlığı yutarak, torunuyla doyasıya oynamadan ayrılıyordu.
Daha kötüsü de oldu. Ayşe Hanım hazırlanmış, kapıda duruyor, tam çıkacakken Leyla arardı: “Ali bütün gece uyumadı, diş çıkarıyor, bugün olmaz.” Ve ziyareti ertesi güne değil, belirsiz bir “sonra”ya ertelerdi. Ayşe Hanım, gözyaşlarını tutarak, boş eve döner, kendini gereksiz hissedBütün bunlara rağmen Ayşe Hanım, torunu için sabretmekten başka çaresi olmadığını düşünüyordu.
