Sevgili Gülay, sekiz yıldır eşim Emre’yle evliyim ve bu süre boyunca kayınvalidem Fatma Hanım’la adeta bir savaşın içindeyim. Ne yapsam beğenmiyor, oysa kızı Ayşe onun gözünde kusursuz. Başta sabrettim ama artık sınırı aştı: torunlarımızı bile kıyaslamaya başladı. Dayanacak gücüm kalmadı, oğlum Mehmet hakkında konuşulduğunda asla sessiz kalmayacağım!
Emre’yle üniversiteden hemen sonra evlendik. Kayseri’nin küçük bir kasabasında yaşıyorduk, paramız azdı ama kayınvalidemin yanına taşınmak istemedim. Fatma Hanım daha ilk günden bana soğuk davrandı. Emre, “Annem tüm sevgililerime böyle yapmıştır, kimsenin beni hak etmediğini düşünür” diyordu. Bu beni rahatlatmıyordu. Yurtta kaldık, sonra kira evine çıktık, kuruş kuruş biriktirdik. Kayınvalidem kiralık evde oturduğumuzu öğrenince kıyameti kopardı: “Neden parayı boşa harcıyorsunuz? Benim yanımda kalsanız, kendi evinizi alana kadar birikim yapardınız!” Dört yıl boyunca bu kararımız yüzünden suçlu gibi hissettirdi.
Bu sırada Emre’nin kız kardeşi Ayşe de evlendi. O da kayınvalidesiyle yaşamak istemedi ve bir mucize oldu— Fatma Hanım onları takdir etti! “Aferin, gençlerin kayınvalideyle birlikte oturması doğru değil” dedi. Emre şaşkına döndü: “Anne, biz Gülay’la taşınınca kötü olduk da Ayşe’ler mi iyi?” Kayınvalidemin cevabı beni bitirdi: “Onların kayınvalidesi öyle biri ki rahat nefes aldırmaz.” İçimden bağırmak geldi: “Sen mi rahat nefes aldırıyorsun?” Bu bir tokat gibiydi ve anladım ki onun gözünde hep kızından aşağı olacağım.
Ayşe’yle aram iyiydi aslında, anlaşıyorduk. Ama annesinin karakterini almış: herkese akıl verir, sürekli bir şeylerden şikayet eder. Kavgalardan kaçınıyordum ama Fatma Hanım bilerek bana zorluk çıkarıyordu. Mutlaka söyleyecek bir lafı olmalıydı, yoksa rahat edemezdi. Hamile kaldığımda, neredeyse Ayşe’yle aynı zamanda, kayınvalidemin maskesi düştü. “Ayşe iyi yapıyor, genç yaşta anne oluyor, ama sen Gülay, oğlumu çalıştırıyorsun” diyordu. Dayanacak halim kalmamıştı— hamileliğin yorgunluğu yetmiyormuş gibi, onun her sözü bıçak gibi saplanıyordu. Aile yemeklerinde Ayşe’nin tabağına en güzel parçaları koyar, “Ye kızım, gücün kuvvetin yerinde olsun” derdi. Bense hep eleştirileri duyardım: “Çok kilo aldın, doktorlar ne diyecek bakalım.” Oysa doktorlar kilomun normal olduğunu söylüyordu. Dişimi sıktım ama bir gün artık dayanamadım ve “Hastayım” diyerek ziyaretlere gitmemeye başladım.
Ayşe’yle aramızda bir hafta varken ikimiz de doğum yaptık— ikisi de erkek çocuk. Fatma Hanım hemen ilan etti: Ayşe’nin oğlu tıpkı Emre’ye benziyormuş, bizim Mehmet’te ise hiç aile yüzü yokmuş. Beni etkilemedi, annelikle meşguldüm. Ama torunlarını kıyaslamaya başladığında kanım kaynadı. Artık sadece beni küçümsemiyordu— bu, oğlumu da ilgilendiriyordu. Mehmet’in ikinci sınıf hissetmesine izin veremezdim. Emre abarttığımı düşünüyordu ama ben görüyordum: kayınvalidem Ayşe’nin oğlunu göklere çıkarıyor, bizimkini ise görmezden geliyordu.
Mehmet dört yaşına geldiğinde durum daha da kötüleşti. Fatma Hanım durmuyordu: “Ayşe’nin oğlu konuşmaya başladı, sen Gülay çocukla ilgilenmiyorsun.” Mehmet’i anaokuluna yazdırdığımda bana “Hazırcı anne” dedi: “Çocuğu başından atmak için uğraşıyorsun! Ayşe evde oturup kendi büyütüyor.” Bu sözler içimi dağlıyordu. Emre bile haksızlığı fark etmeye başladı. Şimdilik sessizim ama bu böyle gitmeyecek. Eğer o annesiyle konuşmazsa, ben onunla iyice hesaplaşacağım.
Fatma Hanım beni Ayşe’yle kıyasladığında katlanıyorum. Ama oğlumu aşağıladığında bardak taşıyor. Mehmet onun da torunu, ama gözünde hep ikinci olacak. Barış için çabalamaktan yoruldum, artık iyi olmayacağım. Kayınvalidemin kıyaslamaları hayatımızı zehir ediyor ve oğlumu küçük görmesine izin vermeyeceğim. Gerekirse aile huzurunu bozarım, ama Mehmet’in kalbi kırılmasın. Onun sevgiyi hak ettiğini, ikinci planda kalmaması gerektiğini herkese göstereceğim. Kimsenin sevgisiz büyümemesi için bazen en zor savaşları vermek gerekir.
