Her gelin, bir gün kaynanasına “Mayonu giyecek kadar genç değilsin” dedi. Ben ise sessizce dinledim ve ona asla unutamayacağı bir ders verdim.
Her zaman ruhumun genç kaldığına inandım. Yaş, pasaportta yazan bir rakamdı sadece. İçimdeki ışık, yaşama sevincim hiç solmadı. Aynaya baktığımda gördüklerim beni asla yıldırmadı. Hayatı her gün hissederek yaşadım.
Ancak bir yaz günü, oğlumun İstanbul’daki lüks villasında, bazı sıcaklıkların güneşten gelmediğini anladım. Bazen yürek yakar. O gün öyle bir darbe yedim ki, uzun süre kendime gelemedim.
Oğlum çok başarılı biriydi. Gösterişli bir evi, parlak bir kariyeri vardı. Gurur duyuyordum. Ancak bu başarıyla birlikte hayatına o girdi: Eşi, Leyla.
Leyla ile evlendiğinde mutlu olmuştum. Bakımlı, kibar, güzel bir kızdı. Zamanla anladım ki bütün bunlar bir gösterişten ibaretti. Parayı ve gücü tattıktan sonra Leyla değişmişti. Sanki hayatın sahibi oymuş gibi, evlilik öncesini unutmuştu. Oğlum ise ona hayranlıkla bakıyordu, adeta ona yeni bir dünya kurmuş gibi. Ben ise bu dünyada bir gölgeye dönüşmüştüm.
O yaz günü en sevdiğim mayoyu giydim. Canlı, turkuaz renginde bir mayoydu. Belki yaşıma uygun değildi ama içinde kendimi özgür hissediyordum. Havuza girmek, güneşlenmek, yazın tadını çıkarmak istedim. Bahçeye çıktığımda bir kahkaha duydum.
“Aman Allahım, bu ne hal!” diye seslendi Leyla. “Bu yaşta bu mayoyla kim çıkar? Yara izlerini kapatacak bir şeyler giymeliydin, insanları korkutacağına!”
Sözleri bıçak gibi saplandı. Alaycılık, küçümseme, zehir gibi yayılan bir gülüş… Yer yarılsa da içine girsem dedim. Dişlerimi sıktım, gözlerimi kaçırdım ve duymamış gibi yaptım. Güneş gözlüklerimi takıp şezlonga uzandım. Ama içim kanıyordu.
Görünürde sakindim, ama zihnimde tek bir soru vardı: “Bu cüret nereden geliyor?” Oğlum nasıl olur da eşinin bana böyle davranmasına izin verirdi? Saygı neredeydi? İnsaniyet neredeydi?
Sonra, o kavurucu güneşin altında bir karar doğdu: Acınacak halde değildim. Eğer benimle dalga geçmek istiyorsa, ona kendi yansımasını gösterecektim.
Sonraki günlerde sessizce izledim. Leyla’nın yeni “yüksek sosyete” arkadaşlarının yanında nasıl davrandığına, hava attığına, hayır işlerinden bahsederek ne kadar “önemli biri” olduğunu göstermeye çalıştığına şahit oldum. Sanki nereden geldiğini unutmuştu.
Bir gün, oğlumun şehir dışında olduğunu bilerek, habersizce ziyaret ettim. Tam da onun “kitap kulübü” (!) toplantısına denk geldim; aslında şarap ve dedikodudan ibaret bir toplantıydı.
Mütevazı bir kaynana gibi soğuk içeceklerle içeri girdim. Leyla bana bakmadan başıyla onayladı. O zaman, en tatlı gülümsememle dedim ki:
“Leyla, hayır gecesinin çok başarılı geçeceğine eminim. Kusursuz olmalı. Bu arada eski bir albüm buldum… evlilik öncesinden fotoğraflarını görünce şaşıracaksın.”
Misafirler heveslendi: “Göster! Hadi ama!”
Birine ufak albümü uzattım. Fotoğraflarda Leyla: makyajsız, sade, eski bir mutfakta, ucuz çay ve kavonozlarla çekilmişti. Gösterişsiz, gerçek biri.
“Vay Leyla, bu sen misin? Ne kadar da… sıradan görünüyorsun!” diye güldü biri.
“Çok değişmişsin,” diye ekledi diğeri.
Leyla’nın yüzü kızardı, gözleri öfkeyle parladı. Zorlukla kendini tutarak, “Bu hiç yakışık almadı, Meryem Teyze!” dedi.
Ben ise aynı gülümsemeyle cevap verdim: “Bunda utanılacak ne var? Hepimiz mütevazı başladık. Gençliğimizi hatırlamak güzel olur diye düşündüm.”
Derin bir sessizlik oldu. Ben bahçeye çıkarken, içimde zafer duygusu vardı. Bağırmadım, küçültmedim, intikam almadım. Sadece ona kim olduğunu hatırlattım.
Akşam oğlum geldi, yüzü asıktı. Leyla her şeyi anlatmıştı. Onu sessizce dinledim, sonra kendi tarafımı anlattım: alaylar, küçümseyen gülüşler… Uzun süre sustu, sonra sarıldı:
“Üzgünüm anne. Görmedim. Ama artık değişecek.”
O günden sonra Leyla farklı biri oldu. Daha sessiz, daha saygılı. Artık alay etmiyordu. Ben ise… “yaşlı bir kadın” değil, güçlü bir kadın olduğumu hatırladım. Onurumu korumuştum.
Hepimiz yaşlanırız. Ama ruhumuz asla eskiyemez. Eğer biri sizi görünüşünüz veya yaşınız yüzünden küçümserse, intikam peşinde koşmayın. Sadece gerçek kimliğinizi gösterin. Sakin, gururlu, gülümseyerek. Bu, verilebilecek en sert tokattır.
