Bugün günlüğüme şu cümleyle başlıyorum: “Oğlumun evliliğini ben yıktım çünkü gelinim çocuk doğuramıyordu. Sonra hayat bana asıl mutluluğu kimin hak ettiğini gösterdi.”
Her zaman torun hayali kurardım. Oğlum Emir daha küçücükken bile bunu düşünürdüm. Onun bebekleriyle ilgileneceğim, patikler öreceğim, onlara “anneanne” demeyi öğreteceğim, oyuncaklar alacağım günleri hayal ederdim.
Emir benim tek çocuğum. Gözümün nuru, hayatımın anlamı. Kocamı genç yaşta kaybettim, oğlumu tek başıma büyüttüm. Tüm gücümü, ruhumu, sağlığımı ona adadım. Üniversiteyi bitirip iş bulduğunda, bir gün eve bir kız getirdiğinde çok mutlu oldum.
Adı Defne’ydi. Alçakgönüllü, iyi kalpli, mütevazı bir kızdı. Yemek yapmayı biliyordu, evi çekip çeviriyordu – tam hayalimdeki gelin gibi. Evlendiler, mutlu mesut yaşadılar. Emir bambaşka bir insan olmuştu, daha sevecen, her daim gülümseyen.
Ancak birkaç yıl sonra, tehlikeli sorular başladı. “Torun ne zaman?” diye komşular, eski iş arkadaşlarım sormaya başladı. Ben hep geçiştiriyordum. Sonra dayanamayıp Emir’le konuştum. Doğrusunu söyledi: Defne’nin sağlıklarında sorun vardı. Büyük ihtimalle çocukları olmayacaktı.
Bu sözler göğsüme balyoz gibi indi. Torunum olmayacak mıydı? Demek soyumuz burada bitecekti. O zaman bütün bu emeklerim, bu çabalarım ne içindi?
Emir duruma sakin yaklaşıyordu. Defne’yi sevdiğini, ailenin sadece çocuktan ibaret olmadığını söylüyordu. Ama ben… Ben kabullenemedim. Bir gün kendimi onların evinde savaş açar buldum.
Ufak ufak iğnelemeler yaptım. Oğluma “Defne seninle yeterince ilgilenmiyor” diye fısıldadım. “Şu kadın birbiri ardına doğuruyor” diye kıyaslamalar yaptım. Defne’nin evlat edinme isteğini öğrendiğimde büyük bir kavga çıkardım. “Bir aile yabancı kanla olmaz! Kan her şeydir!” diye bağırdım.
Emir sustu. Ta ki bir gün eşyalarını toplayıp boşanma davası açana kadar. Bana küsmüştü. Ben yapayalnız kalmıştım.
Aylar geçti. Sisler içinde yaşıyordum. Günlerim oğlumiınsız, sessizlik içinde geçiyordu. Ta ki bir gün komşudan Defne’nin bir kız çocuğu evlat edindiğini öğrenene kadar. Adı Zeynep’miş.
Sonra bir gün bir telefon. Emir’di. Sesi sakindi ama artık kırgınlık yoktu. Buluşmayı teklif etti. Uzun süre sustuk. Sonra Defne’ye geri döndüğünü, artık bir kızları olduğunu söyledi.
Nasıl tepki vereceğimi bilemedim. Dudaklarımı ısırarak sustum.
“Bana baba diyor” dedi ve sesi titredi. “Defne ise… Defne tanıdığım en iyi insan. Hazırsan, seni Zeynep’le tanıştırmak isterim.”
Kabul ettim. Belki kibarlıktan. Ama o küçücük kızı ilk gördüğümde kalbim sıkıştı. Minicik, incecik, kocaman gözleri vardı. Utangaçça yanıma geldi, elini uzattı:
“Merhaba anneanne…”
Ona sarıldım. İşte o an içimde bir şey kırıldı. Önem verdiğim her şey – kan, soy, aile adı – bir anda toz oldu. Geriye sadece sevgi kaldı. Berrak bir gözyaşı gibi.
Şimdi onların nasıl mutlu olduğunu görüyorum. Zeynep’in nasıl birbüyüdüğünü, nasıl Emir’in kollarına koştuğunu izliyorum ve anlıyorum ki aile, kan değil yürek meselesidir.
