Yüreğim acı ve korkuyla parçalanıyor. Gelinim, oğlumun hayali uğruna ömrüm boyunca koruduğum evimi elimden almak istiyor. Büyük bir aile yuvası kurma planları adeta bir hüküm gibi geliyor kulağıma, ben ise hayatının sonbaharında yalnız bir kadın olarak başımı sokacak bir damın olmamasından korkuyorum. Bu hikaye, oğluma duyduğum sevgi, ihanet ve bu giderek yabancılaşan dünyada kendime ait bir köşe için verdiğim mücadelenin öyküsü.
Adım Fatma Yılmaz, Güney Anadolu’nun küçük bir kasabasında yaşıyorum. On yıl önce oğlum Mehmet, Ayşe’yle evlendi. Kızlarıyla birlikte daracık bir stüdyo dairede sıkışıp kaldılar. Yedi yıl önce Mehmet bir arsa aldı ve ev yapmaya başladı. İlk yıl hiçbir şey yapılmadı. İkinci yıl çit çekildi, temel atıldı. Sonra inşaat yine durdu – para yetmedi. Mehmet malzeme parası biriktirmeye başladı, umudunu kaybetmedi. Bu yıllar içinde bir katı bitirebildiler, ama hayalleri iki katlı büyük bir ev, içinde bana da yer olacak. Oğlum aile babası, onun bu özverisi hep gurur kaynağım oldu.
Bu ev uğruna çok şey feda ettiler. Ayşe, Mehmet’i farkı eve yatırmak için iki odalı dairelerini satıp stüdyoya taşınmaya ikna etti. Şimdi daracık bir yerde yaşıyorlar ama pes etmiyorlar. Bana gelince her konuşma gelecek ev hakkında: Pencereler nasıl olacak, duvarlar nasıl izole edilecek, elektrik tesisatı nereden geçecek… Benim ağrılarım, dertlerim umurlarında değil. Susuyor, dinliyorum ama içimde bir endişe büyüyor. Uzun zamandır hissediyorum, Ayşe ve Mehmet inşaatı bitirmek için benim iki odalı dairemi satmamı istiyorlar.
Bir gün Mehmet dedi ki: “Anne, hepimiz büyük evde birlikte yaşayacağız – sen, biz, kızımız.” Cesaretimi toplayıp sordum: “Yani dairemi satmam mı gerekiyor?” Başlarını salladılar, hepimizin bir çatı altında ne kadar mutlu olacağımızı anlattılar. Ama Ayşe’nin gözlerine bakınca anladım: Onunla yaşayamam. Bana karşı duyduğu soğukluğu gizlemiyor, ben ise her şeyin yolunda gittiğini varsaymaktan yoruldum. O buz gibi bakışlar, kırıcı sözler – yaşlılığımda buna katlanmak istemiyorum.
Oğluma yardım etmek istiyorum. Onun bu belki de on yıl daha sürecek inşaat mücadelesini görmek içimi acıtıyor. Ama kendime şu işkence eden soruyu sordum: “Peki ben nerede yaşayacağım?” Onların daracık dairesine mi taşınacağım? Ya da konforsuz, yarım kalmış eve mi? Ayşe hemen atıldı: “Yazlık sana çok uygun olur!” Küçük bir yazlık evimiz var – ısıtması olmayan, sadece yazın kullanılabilen eski bir yapı. Sıcak günlerde orada vakit geçirmeyi seviyorum ama kışın? Odunla ısınmak, leğende yıkanmak, soğukta bahçedeki tuvalete gitmek? Eklemlerim, sağlığım buna dayanamaz.
“Köylerde insanlar nasıl yaşıyorsa,” diye laf attı Ayşe. Evet yaşıyorlar ama böyle şartlarda değil! Yaşlılığımı bir hayatta kalma mücadelesine çevirmeye hazır değilim. Ama inşaat için paraya ihtiyaç var ve gelinimin beni uçurumun kenarına ittiğini hissediyorum. Geçenlerde telefonla annesiyle konuşmasını duydum. “Fatma’yı komşuya yerleştirip dairesini satmalıyız,” diyordu. Kanım dondu. Komşumuz Ahmet Bey, benim gibi yalnız bir ihtiyar. Ara sıra çay içip sohbet ediyoruz, ona börek götürüyorum. Ama onun yanına taşınmak mı? Planı buydu – beni ortadan kaldırıp evime el koymak.
Ayşe’nin benimle yaşamak istemediğini biliyordum ama bu kadar alçakça… Hep birlikte o evde mutlu yaşayacağımıza inanmıyorum. Sözleri sadece dairemi satmaya ikna etmek için boş vaatler. Mehmet’i seviyorum, onun mücadelesini görmek içimi parçalıyor ama evimi feda edemem. Elimde sadece bu kaldı. Onsuz, bir hiçim, terk edilmiş, işe yaramaz bir eşya gibi. Ya inşaat uzun sürerse ve ben sokakta kalırsam? Ya da kışın yaşanmaz olan o yazlıkta?
Her gece uykusuz kalıyor, düşüncelerle boğuşuyorum. Oğluma yardım etmek görevim, ama kendimi başsız bırakmak… Ayşe bende sadece bir engel görüyor, komşu planı ise tam bir hançerleme. Reddedersem hem evimi hem de oğlumu kaybetmekten korkuyorum. Ama yaşlılığımda bir köprü altında, kendime ait bir köşem olmadan kalma korkusu daha ağır basıyor. Ne oğluma ihanet etmeden ne de kendimi satmadan bir çıkış yolu bulamıyorum. Ruhum acıyla çığlık atıyor ve Allah’tan doğru kararı verecek gücü bulmam için yardım diliyorum.
