Hayatım bir anda hayatta kalma mücadelesine dönüştü ve adalet umudum, ailemin o gece verdiği kararla bir anda paramparça oldu. Büyükannemin mirasının maddi sıkıntılarımdan kurtulmama yardım edeceğini düşünürken, her şey elimden alındı ve daire kız kardeşime verildi. Onların sözleri kalbimi bıçak gibi kesti ve şimdi, kendi ailem tarafından ihanete uğramış gibi hissediyorum. Bu acı ve öfkeyle nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum.
Adım Ayşe, Türkiye’nin kuzeyindeki küçük bir şehirde yaşıyorum. O akşam, ailem beni ve kız kardeşim Elif’i İstanbul’daki evlerine çağırdı. Konunun ciddi olduğunu, büyükannemizin evinin paylaşımı hakkında konuşacaklarını söylediler. Aylardır bu anı bekliyordum. Eşim Mehmet’le birlikte, onun annesi Fatma’nın tedavi masraflarını karşılamak için zorlukla geçiniyoruz. Fatma ağır hasta, çalışamıyor, sürekli bakıma ve pahalı ilaçlara ihtiyacı var. Her şeyden kısıyoruz; yeni kıyafet alamıyor, en ucuz yiyecekleri alıyoruz, neyse ki bodrumda birkaç patates stokumuz var. Bazen Fatma’nın durumu düzeliyor ve biraz daha rahat harcama yapabiliyoruz, ama birikim veya maddi güvence hayal bile edemiyoruz.
Büyükannemin evinin satışının bir kurtuluş olacağına inanıyordum. Büyükannem, dünyanın en iyi kalpli insanıydı, her zaman bana ve Elif’e yardım etmek isterdi. Etrafında dostlarıyla hep neşe saçan, sıcak ve şefkat dolu bir kadındı. Yaşlılığında bile, kız kardeşim ve benim ev biriktirmek zorunda kalacağımız için endişelenirdi. Onun geniş üç odalı evini satıp parayı aramızda bölüştürmeyi planlıyordu. Vefatından sonra bu görev aileme kaldı. Altı aydır alıcı arıyorlardı ve ben bu paranın bir kısmının bizim hayatta kalmamıza yardımcı olacağını umuyordum.
Ama o akşam, ailemin evinde masada otururken, dünyamı alt üst eden sözleri duydum. Ev satılmayacak, tapu Elif’e devredilecekti. “Sen zaten paranı kayınvalidenin tedavisine harcarsın,” dediler. “Elif’in ise bir eve ihtiyacı var, yalnız, ona daha çok lazım.” Gözlerime yaşlar doldu, donup kaldım. Ailem ne kadar zor durumda olduğumu biliyordu; yeni bir kıyafet bile alamadığımı, Fatma’nın hayatını sürdürebilmesi için Mehmet’le birlikte her kuruşu saydığımızı. Ama onlar, evli olduğum için bana yardım etmeye gerek görmediler, Elif’e ihtiyacı olduğunu düşündüler.
Kendimi tutmaya çalıştım ama acı dışarı çıkmak istedi. “Neden?” diye zorlukla sordum. “Ne kadar zor durumda olduğumuzu biliyorsunuz!” Annem sert bir ifadeyle bana baktı: “Ayşe, bencil olma. Kardeşini düşün. Hepimiz için en iyi kararı verdik.” Satışın şu an kârlı olmadığını, evin büyükannemin hatırası olduğunu ve Elif’in daha çok ihtiyacı olduğunu söylediler. Konuşacak söz bulamadım. Elif beni teselli etmeye çalışınca, onu dinlemeden kalkıp gittim. Ailemizin ikimizi de düşündüğünü, paramı hemen harcayacağımı, evi korumanın daha iyi olduğunu söylüyordu. Ama onun sözleri beni daha çok incitiyordu.
İhanete uğramış gibi hissediyorum. Ailem bana bencil diyor, ama kayınvalidemin hayatı için mücadele ettiğim için suçlu muyum? Zorluklarımı görüyorlar, ama Elif’i seçtiler, sanki ben onların kızı değilim. Elif bunu istemediğini söylüyor, ama onun sempatisi bana samimiyetsiz geliyor. Onunla da, ailemle de konuşamıyorum; acı çok büyük. Büyükannemin evi, borçlardan kurtulma umudumdu. Şimdi elim boş, adaletsizlik duygusu içimi kemiriyor.
Her gece düşünüyorum: Nasıl böyle bir şey yapabildiler? İki çocukları var, ama birini seçtiler. Bencil olmak istemiyorum, ama affedemiyorum. Büyükannem, ikimizin de hakkını almasını isterdi, ailem onun arzusunu çiğnedi. Bu kırgınlığın ailemizi yıkmasından korkuyorum, ama benden sadece parayı değil, geleceğimin bir parçasını da çaldıklarını hissetmekten kendimi alamıyorum. Ruhum acıyla inliyor ve beni desteklemesi gerekenlerin gözünde değersiz hissettiğim bu hayata nasıl devam edeceğimi bilmiyorum.
