“Size bir ay süre veriyorum, bu evden taşınmalısınız!” dedi kayınvalidem. Ve kocam… onu destekledi.
Arda ile iki yıldır birlikte yaşıyorduk ve her şey harika gidiyor gibiydi. Evlenmek için acele etmedik, onun annesinin evinde kalıyorduk ve gerçekten kayınvalidemle şanslı olduğumu düşünüyordum. Sıcak, sakin, ölçülü bir kadındı. Hiçbir zaman işimize karışmaz, eleştirmez veya kendini dayatmazdı. Ona saygı duyardım, öğütlerini dinler, “anne” diye hitap ederdim ve aranın iyi olduğuna inanırdım.
Evlenmeye karar verdiğimizde, tüm masrafları o üstlendi. Benim ailem maalesef o dönemde maddi sıkıntıdaydı ve düğün organizasyonuna sadece sembolik bir katkı yapabildiler. Kayınvalideme minnettardım. Gerçek bir aile olduğumuza inanıyordum. Ama ne kadar da yanılmışım.
Düğünden bir hafta sonraydı. Mutfakta çay içiyorduk ki, birden, hiç tereddüt etmeden, sakin bir sesle:
“Hadi bakalım, evlatlarım. Ben görevimi yaptım. Oğlumu büyüttüm, okuttum, hayata hazırladım, hatta ona iyi bir eş bile buldum. Düğününüzü yaptım. Şimdi, gücenmeyin ama bir ay içinde bu evden taşınmanız gerekiyor. Artık bir ailesiniz, demek ki sorunlarınızı kendiniz çözeceksiniz. Korkmayın—başta zor olacak ama tutumlu olmayı, plan yapmayı, çareler aramayı öğreneceksiniz.”
Şoktaydım. Ayaklarımın altındaki toprak kayıyor gibiydi. Şaka yapmaya çalıştım:
“Anne, ciddi misiniz?”
Başını salladı:
“Fazlasıyla. Ben 56 yaşındayım, artık kendim için yaşamak istiyorum. ‘Birinin annesi’, ‘ev sahibesi’, ‘herkesi kurtaran kadın’ olmaktan yoruldum. Daha fazla istemiyorum. Çocuk—eğer yapmaya karar verirseniz—şimdiden söyleyeyim: bana güvenmeyin. Ben anneanne olurum, bakıcı değil. Misafirliğe gelin, her zaman memnun olurum, ama kendi hayatımı artık kimseye vermeyeceğim. Umarım beni anlarsınız… siz de benim yaşıma geldiğinizde.”
İnanamıyordum. Daha yeni evlenmiştik! Düğün telaşının etkisinden bile çıkamamıştık ve o bizi kapı dışarı ediyordu. Kocam, Arda, bu evin yarı hissesinin sahibiydi—evlilik sözleşmesinde de belirtilmişti. Yasal olarak yarısı onundu. Birden gitmemizi istemesi…
Ama en korkuncu bu değildi. Arda… sadece başını salladı. İtiraz etmedi, savunmadı. Annesiyle konuşmaya bile çalışmadı. Kalktı, bilgisayarını açtı ve kiralık ev ilanlarına bakmaya başladı. Sonra da:
“Eh, o öyle karar vermişse… Buluruz bir şeyler, Elif, merak etme. Daha iyi bir seçenek bakalım, belki iş değiştirmem gerekir. Her şey yoluna girer.”
Gözlerimdeki yaşları tutuyordum. İçim kaynıyordu. Ailem bize yardım edemeyecek durumdaydı, evet, ama asla bizi kapı dışarı etmezlerdi. Niye onun annesi bu kadar bencil olabilirdi?
Bağırmak istiyordum. Hayatımıza yeni başlıyorduk, ortak bir gelecek kuruyorduk. O ise böyle soğukkanlılıkla bizi kenara atıvermişti.
Sonra bir gün Arda’yla konuşmaya çalıştım. Canımın yandığını, gücüme gittiğini anlatmak istedim. Sadece omuz silkti:
“Bu onun hakkı. Onun evi. Kendi başına yaşamak istiyor. Anlıyorum. Laf kavgası çıkarmayalım.”
O an ilk kez aramızda bir soğukluk hissettim. Sırtımdan aşağı inen bir ürperti. Anladım ki onun bir duruşu yoktu. O bir koca değil, bir evlattı. O karar verdiği sürece, o itaat edecekti. Peki ya ben?
Ben fazlaydım.
Bir ay geçti. Şehrin kenarında küçücük bir daire tuttuk. Kira için neredeyse tüm maaşımı veriyoruz. Arda yeni bir iş buldu, sık sık geç geliyor. Ben ise loş mutfakta oturup camdan dışarı bakıyorum ve düşünüyorum: Acaba hiç “onlardan biri” olabildim mi?
Elimden geleni yaptım, gerçekten. Yemek yaptım, temizlik yaptım, rahat etmeleri için her şeyi denedim. Ama sonunda anladım ki onlar bir aileydi. Ben ise sadece… kapı dışarı edilebilen biriydim.
Evet, öfkeliyim. Evet, canım yanıyor. Yine de… belki bu sınav gösterecek ki Arda’yla gerçekten bir çiftiz. Ya da hiç değiliz.
Ama hala anlayamadığım bir şey var: Seven bir anne, oğlunu düğünden bir ay sonra, hazır olmadığını, sağlam bir desteği bulunmadığını bile bile nasıl kapı dışarı edebilir?
Yoksa sevgi, bencillik başladığında mı biter?
