Adım Ayşe Kaya, altmış iki yaşındayım ve kendi oğlumun hayatında yabancı gibi hissettiğim düşüncesiyle yıllardır içim acıyor. Bunun tek sebebi ise gelinim Elif’in, beni aileden tamamen uzaklaştırmak için elinden geleni yapması. En acı olan ne biliyor musunuz? Ona hiç kötü bir şey yapmadım. Ne bir söz, ne bir bakış, ne de bir eleştiri. Sadece sevgi, ilgi ve samimi bir yakınlık kurma çabası. Ama karşılığında sessizlik. Soğukluk. Kapalı kapılar.
Oğlum Emir evleneceğini söylediğinde, elbette nişanlısıyla tanışmak istedim. Hep hayal ettim; oğlumun eşini kendi kızım gibi bağrıma basacağım, sevgi ve saygıyla karşılayacağım. Ama Emir mahcup bir ifadeyle:
*”Anne, Elif henüz hazır değil, biraz çekingen.”*
Anlayış gösterdim. Belki de utangaç bir kızdır diye düşündüm. Ancak düğün hazırlıkları başlayınca dayanamadım. Oğluma net bir şekilde sordum:
*”Yoksa gelininle ilk kez düğünde mi tanışacağım? Bu nasıl olur? Ben sokaktan gelmiş bir tanıdık değilim!”*
Sonunda Emir, zor da olsa Elif’i benimle tanışmaya ikna etti. Bekledim, heyecanlandım. Güzel bir yemek hazırladım, masayı donattım, çiçek aldım – belki biraz olsun yüreğini açar diye. Ama karşılık? Elif bütün akşam sessizce oturdu. Ne bir gülümseme, ne göz teması, ne de bir “teşekkür”. Sanki zorla getirilmiş gibiydi. Strese bağladım ama içimde bir şüphe uyandı.
Düğünden sonra ayrı eve çıktılar. Helal olsun, kredi çekip iki odalı bir daire aldılar. Ben karışmadım, üstlerine gitmedim. Kendi hallerinde mutlu olsunlar yeterdi. Bir buçuk yıl sonra Efe doğdu. Biricik torunum, gözümün nuru.
Çocuğun doğumuyla Elif’le aramız düzelir umdum. Bir anne nasıl bu kadar soğuk olabilirdi ki? Ama işler daha da kötüye gitti. Artık arayıp ziyarete geleceğimi söylediğimde, Elif kısaca:
*”Evde olmayacağız, gidiyoruz.”*
Sonradan oğlumdan öğreniyorum ki bütün gün evdeler. Anlıyorum ki beni görmek istemiyorlar.
Yine de vazgeçmedim. Torunuma oyuncaklar, kitaplar, giysiler aldım. Meyve, kurabiye götürdüm, maddi zorluk çektikleri için bir nebze destek olayım istedim. Boşunaydı. Gittiğimde Elif selam bile vermiyor. Başka odaya geçip kapıyı kapatıyor.
Ben, Emir ve Efe mutfakta oturup çay içiyoruz, sohbet ediyoruz, oynuyoruz. O ise biz yokmuşuz gibi davranıyor. Bu nasıl bir tutum? Ben ona hep iyilikle yaklaştım. Eleştirmedim, kırmadım. Aksine hep övdüm, yardım etmeye çalıştım. Peki neden ben ona yabancı gibiyim?
Belki de karışacağımı düşünüyor? Ama öyle biri değilim ki! Sadece ailenin bir parçası olmak, mutluluğunu paylaşmak, zor gününde yanlarında olmak istedim. Bunun nesi yanlış?
Artık ne yapacağımı şaşırdım. Gitmek istemiyorum ama torunumu görmemek içimi parçalıyor. Oğlumu seviyorum. Ailesini seviyorum. Ama anlaşılan sevgim herkese yetmiyor…
Yine de umudumu yitirmedim. Belki bir gün Elif kapıyı açar, mutfağa gelir, masaya oturur ve şöyle der: *”Buyur anne, seni bekliyorduk.”* Bekleyeceğim…
Çünkü sevgi, sabırla büyür, dikenler arasında bile açan bir gül gibi.
