Gelinim bana artık bu kadar sık gelmememi rica etti. Gitmeyi bıraktım… Ta ki bir gün telefon açıp yardım istediğinde kadar.
Oğlum evlendikten sonra onların evine sık sık uğramaya özen gösterdim. Ellerim boş gitmezdim; her seferinde taptaze börekler pişirir, ev yapımı reçeller götürürdüm. Gelinim yemeklerimi över, ilk tadıcı olmak için can atardı. Aramızda sıcak, samimi bir bağ olduğunu sanıyordum. Onlara destek olabildiğim, yakınlarında olduğum için içim sevinçle doluydu. En önemlisi, ailelerine yabancı biri olarak değil, bir ana gibi katıldığımı hissediyordum.
Sonra bir gün her şey değişti. Yine uğradığımda evde sadece gelinim vardı. Her zamanki gibi çay içtik ama gözlerindeki o tedirgin ifade hemen dikkatimi çekti. Sanki bir şey söylemek istiyor, ama cesaret edemiyordu. Konu nihayet açıldığında ise sözleri yüreğime hançer gibi saplandı:
“Daha seyrek gelseniz iyi olur… Bırakın Murat sizi ziyaret etsin,” dedi, gözlerini kaçırarak.
Beklemiyordum. Sesindeki o soğukluk, bakışlarındaki rahatsızlık… Bilemiyorum. O günden sonra gitmedim. Sessizce çekildim, rahatsız etmemek için. Oğlum artık tek başına gelir oldu. Gelinim bir daha asla evimize adım atmadı.
Susmayı tercih ettim. Kimseye dert yanmadım ama içimde biriken o kırgınlık, kabullenemedim. Hata neredeydi? Sadece yardım etmek istemiştim… Ailemin huzuru için her şeyi yapardım. Şimdi ise varlığım yük olmuştu. İstenmediğini bilmek acı veriyordu.
Zaman geçti. Bir bebekleri oldu—özlemle beklediğimiz torunumuz. Eşimle birlikte sevinçten uçuyorduk. Yine de fazla ileri gitmemeye dikkat ettik: sadece davet edildiğimizde gittik, bebeği gezmeye çıkardık, onları yormamak için elimizden geleni yaptık.
Sonra bir gün telefon çaldı. Gelinim. Sesi resmi, neredeyse mesafeliydi:
“Bugün evde çocuğa bakabilir misiniz? Acilen dışarı çıkmam gerekiyor.”
Rica etmemiş, söylemişti. Sanki bu fırsat bizim içinmiş gibi, sanki onunla olmak için yalvarıyormuşuz gibi. Oysa daha dün sık gelmememi söylemişti…
Nasıl davranacağımı düşündüm uzun uzun. Gururum “Hayır de,” diyordu. Aklımsa, “Bu bir şans,” diye fısıldadı. Onun için değil—torunum, oğlum, ailemin huzuru için. Ama cevabım farklı oldu:
“Çocuğu bize getirin. Gereksiz yere evinize gelmememizi siz istemiştiniz. Sizin sınırlarınızı zorlamak istemem.”
Gelinim sustu. Birkaç saniye sonra kabul etti. Bebeği getirdi. O gün bizim evde sanki bayram vardı. Oynadık, güldük, parka gittik—zaman su gibi aktı. Büyükanne ve büyükbaba olmak ne büyük mutluluk! Yine de içimde bir burukluk kaldı. Artık nasıl davranmalıydım?
Uzak durmaya devam mı etmeliydim? Onun adım atmasını mı beklemeliydim? Yoksa incinmiş gururumu bir kenara bırakıp daha büyük olanı mı seçmeliydim? Torunum için her şeye hazırdım. Acı sözleri unutabilir, affedebilirdim. İlişkimizi düzeltmek için bir şans daha verebilirdim.
Ama bana ihtiyaçları var mıydı? O bana ihtiyaç duyuyor muydu?
Bilmiyorum… Anlayacak mıydı, yıllarca özenle kurduğumuz bağları bir anda yıkmanın ne kadar kolay, sonra o kırık parçaları toplamanın ise ne kadar zor olduğunu?
