İki hafta boyunca torunuma baktım, ama teşekkür yerine kavga ile karşılaştım—gelinim, her şeyi yanlış yaptığımı söyledi.
Her şey bir gece oldu. Saatler gece yarısını geçmişti ki telefon çaldı. Ekranda oğlumun adı göründü. Sesindeki titremeyi duyunca yüreğim sızladı: “Anne, Melisa’yı ambulansla hastaneye kaldırdılar. Şiddetli ağrıları var, doktorlar risk almak istemedi. Ben de onunla hastaneye gidiyorum, ama Yusuf’u böyle bir anda bırakacak kimse yok. Sadece sen yardım edebilirsin…” Yarım saat sonra kapımda, bir taşıma çantası, torbalar ve henüz beş yaşına yeni basmış Yusuf’la birlikte duruyordu. Gözlerindeki endişeyi görmemek mümkün değildi. Tabii ki hayır diyemedim, Melisa ile aynı havayı teneffüs etmesek bile…
Yusuf doğduğundan beri, sanki hayatlarının kenarında duran bir figürdüm. Ben de kerelerce yardım teklif ettim—yemek yapayım, çocukla ilgileneyim, biraz nefes almalarına izin vereyim diye. Hep aynı cevap: “Teşekkür ederiz, kendi başımıza halledebiliriz.” Israr etmedim. Ama içim acıyordu—ben bir nineydim, torunumun yanında olmak istiyordum. Onu son gördüğümde bahar aylarıydı. Sonrasında Melisa iyice duvar ördü. Salgın döneminde tam bir paranoya başladı: her şey çamaşır suyuyla temizleniyor, kapılar dirsekle açılıyor, misafir diye bir şey yoktu.
Ve nihayet, zor durumda kalınca kapılarını açtılar. Oğlum bir eczane dolusu malzeme bıraktı: kremler, losyonlar, yazılı talimatlar, yedek kıyafetler, hatta bir yoga topu. “Yusuf’u ancak bu topla sallayınca uyuyor, başka türlü asla,” diye aceleyle açıkladı. Başımı salladım, ama içimden geçirdim: “Hayır, bu kadarı fazla. Çocuk kendi kendine uyumayı öğrenmeli.” Oğlumu hastaneye uğurladıktan sonra iş yerimi arayıp iki haftalık izin aldım. Yabancı değildim—daha zorlu şeylerin altından kalkmıştım.
İlk gece elbette zordu. Yusuf o kadar çok ağladı ki komşular kapıya geldi—her şeyin yolunda olup olmadığını sordular. Durumu anlattım, özür diledim. Omuz silkip gittiler. Ama üçüncü geceye gelindiğinde artık daha çabuk uykuya dalıyordu. Sırtını sıvazlıyordum—ritmik, hafif. Avucumun sıcaklığında uykuya dalıyordu, ninniler eşliğinde.
Beş gün sonra Melisa aradı. Ne yedirdiğimi, nasıl uyuduğunu, bezini ne sıklıkta değiştirdiğimi, hatta mamaların rengini bile sordu. Sakin sakin cevapladım. Her şeyin yolunda olduğunu, ev yapımı sebze ve meyve pürelerini iştahla yediğini anlattım—marketten alınan hazır mamalara güvenmem, kendim yaparım. Sustu. Çocuğun o top olmadan, özel ritüeller olmadan uyuyabileceğine inanmıyordu.
İki hafta geçti. Yusuf’la geçirdiğim her an, bana yeniden anne olduğumu hissettirdi. Ellerim bir bebeği nasıl tutacağını hatırlayıp yeniden öğrenmişti, kalbim onun nefesiyle atıyordu. Yorulmuştum elbet. Ama mutluydum. Nihayet bir nine olduğumu hissediyordum.
Melisa taburcu olunca, Yusuf’u teslim ettim, eşyalarını düzgünce topladım. Ne bir teşekkür, ne bir gülümseme. Sadece buruk bir bakış ve şekilden şekle giren yüz ifadeleriyle söylenen:
“Her şeyi yanlış yapmışsınız.”
“Nasıl yani?” diye şaşkınlıkla sordum.
“Uyku düzenini bozdunuz. Şimdi geceleri ağlıyor, sizin yaptığınız pürelerden de alerji oldu. Söylediklerimizi dinlemediniz. Talimatlara uymanızı istemiştim. Neden bizim yöntemlerimizi izlemediniz?”
Donup kaldım. İki hafta boyunca tek bir şikâyet gelmemişti, şimdiyse suçlamalarla karşı karşıyaydım. Teşekkür yerine kavga. İçim acıdı, incindim. Ben onların kapısını çalıp yardım istemedim ki, zor bir anda yanlarında oldum. Ve duyduğum tek şey, “Her şeyi mahvettin” oldu.
Şimdi Yusuf’u görmem yasak. Melisa bana güvenmediğini söyledi. Torunumu sadece oğlumun sosyal medyada paylaştığı fotoğraflarda görebiliyorum. Oğlum sessiz, araya girmiyor. Ben de ısrar etmiyorum. Ama içimde bir şeyler paramparça.
Yanlış yaptığımı düşünmüyorum. Ben oğlumu hiçbir yoga topu, özel ritüel olmadan büyüttüm, o da harika bir insan oldu. Şimdi ise her şey bir kural kitabına göre—bez değişim saatleri, mamaların gramajı. Sevgi nerede peki?
Kimin haklı, kimin haksız olduğunu bilmiyorum. Bildiğim tek şey, ben Yusuf’un ninesiyim ve onu seviyorum. Eğer bir gün tekrar zor durumda kalır da kapımı çalarlarsa, tereddütsüz açacağım. Ama bu nankörlüğün, bu soğukluğun acısı, içimde hep kalacak…
