Yalnızca bir yalanın, inandığım her şeyi yerle bir edeceğini asla tahmin edemezdim. Özellikle de benimle Zeynep arasındaki gibi bir dostluğu. Üniversite yıllarından beri ayrılmazdık: dersler, gece sohbetleri, geziler, birbirimize destek olmak… Her şeyi birlikte yapardık. Ama bir yalan, bir çaresizlik anının getirdiği karar, her şeyi değiştirdi.
Zeynep değişmişti. İçine kapanık, sürekli geç kalan, telefonunda bir şeylerle meşgul, gergin biri olmuştu. Bunları iş yoğunluğuna bağlıyordum ama bir yandan da erkek arkadaşı Deniz’le aralarında bir sorun olduğunu hissediyordum. Oysa dışarıdan mükemmel bir çiftti. Ta ki bir akşam, her zamanki gibi onun evinde film izlerken, Zeynep’in fısıldadığı o cümleyi duyana kadar:
“Hamileyim.”
Donup kaldım.
“Ne?.. Ciddi misin?”
“Evet.” Sesinden titriyor, dudağını ısırıyordu. “Ne yapacağımı bilmiyorum. Deniz çocuk istiyor. Ama ben… Korkuyorum. Eğer doğru olmadığını söylersem, beni terk edecek.”
İşte o anda içimde bir soğukluk hissettim. Zeynep mi? O güçlü, bağımsız Zeynep? Hamileymiş gibi yapıyor? Konuşmaya çalıştım, anlamaya çalıştım, vazgeçirmek istedim, ama o kararlıydı:
“Onu ancak bu şekilde tutabilirim.”
Başta destek olmaya çalıştım. Sonra tuhaflıklar görmeye başladım. “Karnı” büyümüyordu. “Doktor randevuları” vardı ama detay yoktu. Sürekli geçiştiriyor, konuyu değiştiriyor, “riskli gebelik” hikayeleri anlatıyordu—ama hiç inandırıcı değildi.
Beraber doktora gitmeyi teklif ettiğimde, Zeynep’in yüzü bembeyaz oldu.
“Hayır, değmez… Senin endişelenmeni istemiyorum…”
Anladım ki bir şeyler yanlıştı. Ama gerçeğin bu kadar çabuk ve bu kadar acımasızca ortaya çıkacağını tahmin edemezdim.
Deniz, hiçbir şeyden habersiz, Zeynep’e bir bebek partisi hazırlamaya karar verdi. Tüm aileyi, arkadaşlarını, iş çevresini davet etti. Süslemeler, hediyeler, yiyecekler… Her şey kusursuzdu.
Ta ki Doktor Yılmaz ortaya çıkana kadar.
“Geldiğiniz için teşekkürler, doktor,” diyerek neşeyle elini sıktı Deniz. “Zeynep sizden çok bahseder.”
İçimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. Doktor dondu. Zeynep’e baktı. Gözlerinde endişeli bir ifade vardı.
“Zeynep,” dedi sakin ama keskin bir tonla. “Sanırım artık doğruyu söylemenin zamanı geldi.”
Odaya bir sessizlik çöktü. Zeynep’in yüzü bembeyaz, dudakları titriyordu.
“Ben… ben hamile değilim,” diyebildi sonunda. “Üzgünüm, Deniz. Sadece… Korktum. Beni terk etmenden korktum…”
Deniz dondu kaldı. Elleri yumruk oldu. Bağırmadı ama sesindeki acı, herhangi bir çığlıktan daha derindi:
“Bana yanDeniz bir an daha durdu, sonra hiçbir şey söylemeden kapıyı çarparak çıktı, arkasında yıkılan her şeyi bırakarak.
