Aşk Aldatmacaya Dönüştü: Genç Bir Adama Nasıl İnandım ve Kırık Bir Kalple Kaldım
Benim adım Aysel. 62 yaşındayım ve hayatımda yeniden bir ışık yandığını sandığım o an, bana mutluluğu vaat eden bir adamla tanıştım. Ama aşk yerine, yalnızca acı ve aşağılanma buldum. Benden 17 yaş küçüktü, gülüşlerine ve çiçeklerine kanıp onu Kütahya’nın küçük bir kasabasındaki evime davet ettim. Sonradan anladım ki bende bir kadın değil, sadece hizmetçi görüyormuş. Bu hikâye, onuru için verdiğim mücadele ve şu acı soru: Neden bu yaşımda gerçek aşkı bulmak bu kadar zor?
Hayatım hiç kolay olmadı. Yıllar önce ilk eşimden boşandım. İçki içiyor, paramı harcıyor, eşyalarımı alıp götürüyordu. Dayandım, ta ki “Artık yeter!” diyene kadar. Eşyalarını toplayıp kapıya koydum ve o kapıyı sonsuza dek kapattım. Omuzlarımdan koca bir yük kalkmıştı sanki. O günden sonra erkekler girdi hayatıma ama hepsini mesafede tuttum, yanmaktan korktum. Oğlum Emre, tek dayanağımdı, ama dört yıl önce iş için Avustralya’ya gitti ve orada kaldı. Onun için sevindim, ama ben yeni bir hayata başlamaya cesaret edemedim. Bu yaşta çok riskliydi.
Yalnızlık artık bir parçamdı. “Aysel, kendine bir arkadaş bul, hem de yalnız kalmazsın!” diyordu arkadaşım Sevgi. “Nerede bulayım? Benim yaşımdaki erkekler ya hasta ya da huysuz. Onların arkadaşa değil, bakıcıya ihtiyacı var!” diye çıkışıyordum. Sevgi güldü: “Genç birini dene o zaman! Hâlâ çok güzelsin!” Şaka yapıyorum sandı, ama sözleri aklıma kazındı. Belki de denemeliydim? Belki kader bana yeniden hayatı hissetme şansı verecekti?
Ve kader gülümsedi sandım. Her sabah yakındaki parkta bir adamı görürdüm. Köpeğiyle yürüyordu; uzun boylu, saçlarında birkaç beyaz, güler yüzlü. Selamlaşmaya başladık, sonra kısa sohbetler ettik. Adı Cem’di, 45 yaşındaydı, boşanmıştı, oğlu ayrı yaşıyordu. Bir gün bana bir demet çiçek verdi, sonra yürüyüşe çıkmayı teklif etti. Kalbim küt küt atıyor, yanaklarım kızarıyordu. Komşular fısıldaşıyor, arkadaşlarım kıskanıyordu, ben ise genç bir kız gibi hayatın yeniden başladığına inanıyordum.
Cem bana taşındığında çok mutluydum. Kahvaltı hazırlıyor, gömleklerini ütülüyor, evi temizlerken bile keyif alıyordum. Ona bakmak, ihtiyaç duyulduğumu hissetmek güzeldi. Ama bir gün, “Aysel, köpeği sen gezdir. Hava alırsın,” dedi. Şaşırdım: “Beraber çıkmayalım mı?” Kaşlarını çattı: “İnsanların içinde birlikte görünmemiz iyi olmaz.” Sözleri kırbaç gibi vurdu. Benimle görünmekten mi utandı? Yoksa ona göre ben sadece bir hizmetçi miydim? Yüreğim sızladı, ama susmayacaktım.
Akşam toparlanıp konuştum: “Cem, ev işlerini paylaşalım. Çamaşırlarını kendin yıkamalısın.” Bana tepeden baktı, buz gibi bir gülümsemeyle: “Genç bir adam istedin, Aysel. O halde karşılığını ver. Yoksa sana ne gerek var?” Donakaldım. Üç saniyelik bir sessizlik… Sonra patladım: “Eşyalarını toplayıp çıkman için yarım saatin var.” Şaşkına döndü: “Ciddi misin? Çıkamam ki! Oğlum evine kız arkadaşını getirdi!” “O zaman hepiniz orada kalın!” diyerek kapıyı çarptım.
Gittiğinde ağlayacağımı sandım, ama gözyaşları dökmedim. Sadece hafif bir burukluk ve boşluk. Kalbimi açmıştım, o ise beni ücretsiz bir temizlikçi gibi kullandı. Neden bu yaşımda sevgi bulmak bu kadar zor? Neden erkekler bende bir kadının ruhunu değil, sadece rahatlık görüyor? Onu kovacak gücü bulduğum için gururluyum, ama acı hâlâ içimde. Beni değer veren birini hayal etmiştim, ama öğrendim ki her gülüş samimi değil. Arkadaşım “Aysel, sen yine de doğru insanı bulacaksın,” diyor. Ama ben yeniden güvenmekten korkuyorum.
Verdiğim karardan pişman değilim. Aşağılanmaktansa yalnızlık daha iyi. Ama yine de içimde bir umut var: Belki bir gün, bir erkek benim yaşımı değil, kalbimi görür. Böyle bir ihanetten sonra nasıl güveneceğim? Belki başkaları da benzer şeyler yaşamıştır? Aşka yeniden inanmak için gücü nerde bulacağım? Bu hikâye, sevilmek isteyen ama zamanın geçtiğinden korkan bir kadının çığlığı. 62 yaşında mutluluğu hak etmiyor muyum?
