Kocamın bana ihanet ettiğini sanıyordum… Ta ki onu takip edene ve çifte hayat yaşadığını öğrenene kadar.
Mehmet’le geçirdiğimiz ilk beş yıl, adeta bir aile reklamı gibiydi. Her şeyde birbirimizin destekçisiydik: hayalleri paylaşır, mutlulukları ve korkuları birlikte yaşardık. Bana dünyanın en dürüst, en güvenilir insanı gibi gelirdi. Sonra bir şeyler değişti.
İşten gitgide daha geç gelmeye başladı. Telefonunu elinden düşürmez oldu, sık sık sessize alıp ekranını ters çevirirdi. Başta üstüne gitmemeye çalıştım. Belki yoğunluktandır, projeler vardır, yoruluyordur dedim. Ama içimdeki endişe büyüdükçe şüpheler de arttı.
Bir akşam yine geç geldiğinde koridorda telefonla konuştuğunu duydum. Alçak sesle ama net bir şekilde:
“İyi geceler canım. Yarın görüşürüz…”
Nefesim kesildi. Bu, bir meslektaşa ya da arkadaşa söylenecek bir şey değildi. “Canım.” Yarın görüşürüz. Ayaklarımın altından yer kayıyor gibi oldu. Acaba bana ihanet mi ediyor? Düşünceler kafamda fırtına gibi esiyordu. Buna inanmak istemiyordum ama bırakıp gidemezdim de.
Gizlice takip etmeye başladım. Mesajlarını kurcalamaya çalıştım, gittiği yerleri kontrol ettim, tarayıcı geçmişine baktım. Hiçbir ipucu yoktu. Ama içimdeki ses susmuyordu.
Sonra her şeyi değiştiren o gün geldi.
Cumartesi sabahı, “önemli bir görüşme” için çıkacağını söyledi. Bir anda, hafta sonunda. Oysa hiç hafta sonu çalışmazdı. Başımı salladım ama içim kaynıyordu. Marketten geleceğimi söyledim, ama o çıkar çıkmaz arabaya atlayıp peşine düştüm.
Neredeyse bir saat boyunca şehirin bilmediğim semtlerine doğru sürdü. Direksiyonda ellerim titriyordu ama duramazdım. Gerçeği bilmeliydim.
Eski, bakımsız bir binanın önünde durdu. Yıpranmış duvarlarıyla küçük bir cami vardı. Uzaktan park edip izledim. Mehmet arabadan indi, etrafa bakınmadan içeri girdi.
Yirmi dakika geçti. Nefesimi tutmuştum. Sonra siyah gömlekli, beyaz yakalı bir adam – bir hoca – kapıda göründü. Sıcak bir şekilde sarılıp bir şeyler konuştular. Ardından Mehmet onunla içeri geçti.
Gözlerime inanamıyordum. Bir camide ne işi vardı? Neden bunu benden saklıyordu? Hiç dindar olduğunu söylememişti. Dinle ilgili tek kelime etmemişti.
Dakikalar uzayıp gitti. Arabada direksiyona yapışmış, kapıyı izliyordum. Sonunda çıktı. Aynı kıyafetleri giyiyordu ama… bir şeyler farklıydı. Bakışları yumuşamış, hareketlerinde bir dinginlik vardı.
Etrafına bakındı, ben de korkudan eğildim. Kalbim küt küt atıyordu. Eve döndü. Ben de peşinden gittim.
Kapıyı açtığında koridorda hazır bekliyordum.
“Selam,” dedi şaşkınlıkla. “Unuttuğun bir şey mi var?”
Kollarımı kavuşturdum ve sakin kalmaya çalışarak:
“Seni takip ettim bugün. Camiye girdiğini gördüm,” dedim.
Donakaldı. Gözleri karardı, omuzları gerildi. Kendini savunacağını, yalan söyleyeceğini bekledim. Ama bunun yerine bana bir adım attı.
“Özür dilerim. Sana daha önce anlatmalıydım. Ama nasıl diyeceğimi bilemedim.”
“Bu neydi Mehmet?” Sesim titriyordu. “Sen… bir hoca? mısın?”
Başını salladı.
“Gizlice eğitim aldım. Yıllardır. Sınavlara hazırlandım. Hep içimde bu çağrıyı hissettim. Ama senin anlamayacağından korktum. Bu yüzden… çifte bir hayat yaşadım.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Bir aldatma değildi bu. Başka bir kadın yoktu. Ama benden saklanan başka bir hayat vardı.
“Neden sessiz kaldın?”
“Çünkü seni kaybetmekten korktum. Bunu öğrenirsen beni terk edersin diye düşündüm. Oysa bu, artık benim bir parçam.”
Sessizlik oldu. Sevdiğim adamı izlerken, onu ilk kez gerçekten görüyormuşum gibi hissettim.
“Benimle olmayı hâlâ istiyor musun?” diye fısıldadım.
“Her şeyden çok. Ama artık saklanmak istemiyorum. Yalan söylemeyeceğim. Bu benim özüm, Aylin.”
Cevap vermedim. Sadece yanına gidip sarıldım. İçimde kopan fırtınayı tutamadım, ağladım. Belki de o an anladım: Bana ihanet etmemişti. Sadece kendini arıyordu. Ve bulmuştu. Benimse karar vermem gerekiyordu: Onu, gerçek haliyle kabul edip yanında durabilecek miydim?
Bugün öğrendim ki, insanlar bazen sandığımızdan daha derin hikâyeler taşır. Ve sevgi, gerçeği görmekle başlar..
