Eşim beni metresi için terk etmişti, on iki yıl sonra kapımda belirdiğinde ise acı sanki dün yaşanmış gibi geri döndü.
Deniz’le ortak bir arkadaşımızın partisinde tanışmıştım. Parlak, karizmatik, gülümsemesiyle içinden ışık saçan biriydi. O ana dek gerçek aşkı hiç tatmamıştım. Küçük bir kasabada büyümüş, katı bir aile disipliniyle yetişmiştim. Ailem erkek arkadaş düşünmeme bile izin vermezdi. Arkadaşlarımın ilişkilerini kıskanırdım ama yine de yoluma devam ettim: önce üniversite, sonra belki bir yuva.
Ama Deniz her şeyi altüst etti. Çabuk yakınlaştık, sanki onu ömrüm boyunca beklemişim gibiydi. Onun yanında çiçek açtım, o da mutlu görünüyordu. Hatta katı ailem bile bizim evliliğimize onay verdi ve kısa süre sonra sade bir düğünle evlendik. Bir yıl sonra ikizlerimiz oldu: Emre ve Can. Mutluluğumuz katlanmıştı ama sorumluluklar da öyle. İki katı yükün altına girmeye hazır değildim ama Deniz yanımdaydı, baba olmayı öğreniyordu. Birlikte çocukları yıkıyor, besliyor, gecenin bir yarısı uyanıyorduk. Anlayışlıydı, elinden geleni yapıyordu. Şanslı olduğumuza inanıyordum.
Ta ki çocuklar büyüyene kadar. Sonra bir anda yabancılaştı. Eve geç geliyor, yorgun ve asabi davranıyordu. İçimde bir şüphe uyandı: Acaba aldatıyor mu? Cevap kendiliğinden geldi. Bir gün duş alırken telefonuna bir kadın aradı. Adını Hande olarak söyledi ve bir yıldan fazla zamandır kocamla görüştüklerini itiraf etti. Dünyam yıkıldı. Sonra Ayşe oldu, sonra Selma, ardından Derya ve Zeynep… Affettim. Çocuklar için. Ailemiz için.
Ayrılırsak çocuklarımızın sağlıklı bir aile modeli göremeyeceğinden korktum. Dayandım. Göz yumdum. İhaneti kalbimden sildim. Ama oğullarım büyüyüp evden ayrılınca gerçek ortaya çıktı: Deniz’le aramızda hiçbir şey kalmamıştı. İki yabancı gibiydik. Ne aşk ne de saygı… Boşandık. O gitti, ben kaldım. Sessizliğe alıştım. Yalnızlığa. Boşluğu arkadaşlarla, hobilerle, kitaplarla doldurmaya çalıştım. Şikayet etmeden, suçlamadan yaşadım.
On iki yıl geçti. Bir sonbahar akşamı kapı çaldı. Karşımda o vardı. Deniz. Saçları ağarmış, beli bükülmüş, yabancı biri… İçeri girmek istediğini söyledi. Konuşmamız gerektiğini. Çayımızı yudumlarken itiraf etti: Mutluluğu hiç bulamamış. Kadınlar gelip geçmiş, işlerinde tutunamamış, sağlığı bozulmuş. Elinde hiçbir şey kalmamış. Yapayalnız. Mutsuz. Ve şimdi özür diliyor. Yeniden başlamayı teklif ediyor.
Ben ise oturmuş, ne diyeceğimi bilemiyorum. On iki yıl boyunca bir mesaj, bir telefon, doğum gününde bir kart bile yok. Şimdi mi aklına geldi? Ömür boyu bekleyecek miydim? Kalbim ağrıyor ama hâlâ bir şeyler hissediyorum. Başka kimseyi sevemedim. Kimseyi hayatıma sokmadım. O, oğullarımın babası. Tamamen yabancı değil. Ama artık eskisi gibi de değil.
Cevap vermedim. Oturuyor, düşünüyorum. İçimde affetmeye yetecek gücü mü arıyorum, yoksa bırakabilme cesaretini mi? Bilmiyorum.
