Doğumdan sonra kayınvalidem öyle bir ilgi gösterdi ki gözyaşlarımı tutamadım: annem ise arayıp sormadı bile
Derler ya, “Gözün görmediğini gönül arzulamaz.” Annemle her konuşmamda bu söz aklıma geliyor. Sanki onun bir oğlundan başka bir de kızı olduğunu unutmuş gibi. Yoksa bu kayıtsızlığı nasıl açıklayabilirim?
Liseyi bitirir bitirmez memleketim olan küçük bir kasabadan ayrıldım, çünkü orada bir gelecek göremiyordum. Büyük şehre atılıp bir şeyler başarmak istiyordum. Üniversiteye girip meslek sahibi olmak, hayatımı kurmak… İşte tam da orada eşimle tanıştık, evlendik ve kısa süre sonra bir bebeğimiz oldu. Kayınvalidem ve kayınpederim olmasa, hayat gerçekten çok zor olurdu.
Eşimin ailesi evimizin peşinatına yardım etti. Hatta kendi evimizi alana kadar iki yıl boyunca onlarla kaldık. Kolay değildi, ama başardık. Kayınvalidem bana hem annelik yaptı hem de birçok şey öğretti. Yine de kendi köşemizin olmasını istiyordum. Onları sevmediğimden değil, sadece ailemin kendi alanı olmasını arzuluyordum.
Peki ya annem? Annem neredeyse hayatımdan tamamen çıkmıştı. Nadiren arardı, o da ya hayatından şikâyet etmek için ya da abimin son maceralarını anlatmak için. Bütün konuşma boyunca bir kez bile “Nasılsın?” diye sormazdı. Ama abimin hangi dersten kaç aldığını, yeni aldığı kot pantolonun markasını ya da yaz boyunca ne kadar uzadığını bilirdim. Bu, üniversite yıllarından beri böyleydi. Benim sınavlarımı sormazdı ama abimin beden eğitimindeki beşlerini gururla anlatırdı.
Alışmıştım. Ta ki kocamla kendi evimizi alıp mortgage çekene kadar… Mutluluğumu paylaşmak için onu aradım. Peki ne oldu? Dinlemedi bile! Onun için daha önemli bir haber vardı: Abim evleniyordu!
“Hayal et, ne kadar tatlı bir kız! Halam İrene’nin kızı, hatırlıyor musun? Bir ay sonra düğün! Yapılacak o kadar çok şey var!”
Heyecanla düğün salonu kiralarından, gelinlik seçiminden, davetli listesinden bahsediyordu. Benim düğünümden önce ise “boşa para harcamak” demişti. Sonunda gelmedi bile, “hastayım” dedi. Hâlâ gelmek istemediğini düşünüyorum.
Abim o zaman 19, gelini ise 18 yaşındaydı. Düğüne nereden para buldular? Belli ki annem ve diğer akrabalar bir araya gelmişti. Bize ise “Gelirseniz gelin” demişlerdi. Gitmedik. İşlerimiz yoğundu, ama dürüst olmak gerekirse istememiştik. Abimle zaten pek samimi değildik, anneme ise o zaman küstüm.
Altı ay geçti. Annem yine aradı. Bizi sormak için değil, yeni bir haber vermek için: Abimle gelinine, kendi evlerinin yanına bir daire almışlardı!
“Krediye ne gerek var? Büyükannenin evini sattık, kayınpederler de yardım etti, hepsini birleştirdik!”
Büyükannemin evi… Annem hep “Emekli olunca kiraya veririm” derdi. Ben çocuğum ve eşimle kirada yaşarken aklına o evi önermek gelmemişti. Bize tek kuruş bile düşmemişti. Ama şimdi hediyeler, ilgi, destek…
En acısı ise hamile kaldığımda oldu. Çok korkuyordum. Yanımda annemin olmasını istedim. En azından biraz… Yol parasını bile ben ödeyecektim, yeter ki gelsin. Ama gelemedi. Abimin kızı (yeğenim) nezle olmuştu, onunla kalmıştı. Oysa gelininin de bir annesi vardır herhalde! Ama önemli değilmiş.
Kayınvalidem durumu anlamakta gecikmedi. Hastaneye geldi, sarıldı, eşyaları topladı, evi hazırladı. Doğumdan sonra her an yanımdaydı. Yemek yaptı, temizlik yaptı, bebekle gezdi… Ben ise yatıp ağlıyordum – minnettarlıktan. Peki annem? Bebeğin doğduğunu bildiren mesajıma “Tebrikler” yazıp geçiştirdi. Hepsi bu. Bir arama bile yok. Nasılım, bebek nasıl, doğum nasıl geçti? Hiçbirini sormadı.
İki hafta geçti – tek bir haber yok. Sonunda aradı, ama sadece “küçük neredeyse yürüyor” diye hava atmak için. Yeğenimden bahsediyordu. Sessizce dinledim ve telefonu kapattım. O günden sonra aramadım. O da aramadı.
Belki de böylesi daha iyi. Kendimi önemsiz hissetmekten yoruldum. Annem sanırım tek çocuğunun ve tek torununun abim olduğunu düşünüyor. Öyle olsun. Yalnız, yüreğimin acısı bundan azalmıyor…
