Kapı çaldı. Açtım – eşikte ağlayan kayınvalidem duruyordu. Meğer sevgilisi onları beş parasız bırakmış.
On beş yıl önce Volkan’la evlenmiştik. O gün, annesi bana net bir mesaj vermişti: Asla arkadaş olamayacaktık. Bunu kabullenmiştim. Evlendik, ama çocuk sahibi olmamız uzun sürdü. On yıl boyunca umut ettik, dua ettik… Nihayet kader bize bir oğul, ardından da bir kız bahşetti.
Hayatımız fena gitmiyordu. Volkan iyi bir kariyer yapmış, büyük bir şirketin müdürü olmuştu. Ben de kendimi çocuklara adayabildim, doğum iznine ayrılıp tüm vaktimi aileme verdim. Annem uzakta yaşadığı için destek olacak kimse yoktu. Kayınvalideme gelince… O on beş yıl boyunca bana karşı tutumu hiç değişmedi. Onun gözünde hep bir hiçtim, oğlunu kendi çıkarı için kandırmış bir fırsatçı. Hayallerinde Volkan, onun seçtiği “terbiyeli bir kız”la evlenmeliydi. Ama o beni seçti.
Birlikte yaşadık, çocuklarımızı büyüttük. Kayınvalidemin düşmanlığına kulak asmamaya çalıştım. Ta ki her şey altüst olana kadar…
O günü en ince ayrıntısına kadar hatırlıyorum. Çocuklarımızla yürüyüşten yeni dönmüştük. Onlar koridorda oynarken ben evde çay demlemek için mutfağa gittim. Tam o sırada girişteki sehpanın üzerinde bir kâğıt parçası gözüme ilişti. Yaklaştıkça içime bir korku düştü. Ev bomboştu. Volkan’ın eşyaları yoktu.
Kâğıdın üzerinde aceleyle karalanmış bir not vardı:
“Affet. Başkasını sevdim. Beni arama. Sen güçlüsün, başarırsın. Bu herkes için daha iyi olacak.”
Telefonu kapalıydı. Ne arama, ne mesaj. Öylece yok olmuştu. İki küçük çocuğumu bana bırakıp gitmişti.
Nerede olduğunu, kiminle olduğunu bilmiyordum. Çaresizlikten kayınvalidemi aradım. Belki bir şey bilir, bana destek olur diye düşündüm. Duymak istediğim şey buydu ama cevabı şöyle oldu:
“Senin hatan,” diye zehir zemberek bir sesle konuştu. “Ben başından böyle olacağını biliyordum. Sen de anlamalıydın.”
Şaşkına dönmüştüm. Ne yapmıştım ki? Bu nefreti hak edecek ne yapmıştım? Ama suçlu arayacak zamanım yoktu. İki küçük çocuğum vardı, param ise neredeyse hiç. Volkan bize bir kuruş bile bırakmamıştı.
Çalışamam için henüz çocukları bırakacak kimse yoktu. O zaman bir zamanlar akademik yazılar yazarak para kazandığımı hatırladım. İşte bu sayede ayakta kaldık. Her gün ekmek kavgası. Altı ay boyunca Volkan’dan tek bir haber bile gelmedi.
Yağmurlu bir sonbahar akşamıydı. Çocukları uyutmaya çalışırken kapı çaldı. Kalbim hızla çarptı. Kim bu saatte? Belki komşulardan biri?
Kapıyı açtım – karşımda kayınvalidem duruyordu. Perişan, ıslak, gözleri yaşlı.
“İçeri girebilir miyim?” diye fısıldadı. Ben de şaşkınlıkla kenara çekilip onu içeri aldım.
Mutfakta oturduk. Gözyaşlarını çabucak silerek anlatmaya başladı. Meğer Volkan’ın o “yeni aşkı” düzenbazın biriymiş. Onu kandırmış, tüm parasını almış, üstüne kendi adına kredi çektirmiş ve kaçıp gitmiş.
Volkan’ın elinde bir şey kalmamıştı. Sevgilisinin evi bir yalandı, hayalleri ise boş çıkmıştı. Kayınvalidem de kurban olmuştu: Oğluğu için kendi evini rehin vermiş, şimdi de banka onları tahliye etmekle tehdit ediyordu.
“Hiçbir şeyimiz kalmadı,” diye inledi. “Yardım et… Lütfen, yardım et… Gidecek yerim yok…”
Dövülmüş bir köpek gibi bana bakıyor, en azından bir süre kalabilmek için yalvarıyordu.
Parmaklarımı sıkarak oturdum. Kafamda sorular uçuşuyordu. Bana ettiği acımasız sözler, küçümseyen bakışlar, oğlunun evinde bile yalnız kaldığım o günler gözümün önüne geliyordu. Şimdi benden yardım mı istiyordu?
İçimden bir parça ona aynı şekilde karşılık vermek istiyordu: “Defol git, şimdi sana kimse borçlu değil!” Ama diğer yanım – merhameti, sevgiyi, çocuklarımı hatırlayan tarafım – o kadar acımasız olmama izin vermiyordu.
Sessizce durdum. Gözlerim dolmuştu.
Ne seçecektim? İntikam mı, yoksa acımak mı?
Karar verene kadar ayağa kalktım, çay demledim ve önüne bir şıkardım.
Çünkü bazen insan olmak, yürekle değil vicdanla hareket etmek demektir.
