Her ailede kendine has zorluklar vardır. Kimi miras paylaşımında birbirine girer, kimi alkolün pençesinde çırpınır, kimi umutsuzluktan pes eder. Bizim evliliğimizde ise büyük bir “ama” vardı: kayınvalidem. Ayşe Hanım, bizim huzurumuzu kaçıran tek kişiydi.
Uzun süredir onunla anlaşmaya çalışıyor, alışıyordum, yaptıklarına göz yumuyordum. Ama zaman geçtikçe anladım ki bu mümkün değil. Aramızda görünmez bir duvar vardı ve ne kadar uğraşırsam, o duvar o kadar yükseliyordu.
Bir anne ile oğlu arasındaki bağın ne kadar güçlü olabileceğini biliyorum. Fakat otuz yedi yaşındaki bir adamın hâlâ annesinin sözünden çıkmaması, gerçek bir trajedidir. Eşim İbrahim ile annesi kendilerine ait bir dünyada yaşıyorlardı: arkamdan fısıldaşırlar, gizli planlar yaparlar, bazen ise iş işten geçtikten sonra bana “haber verirlerdi.”
Geçenlerde öyle bir şey oldu ki sabrım taştı.
Oğlumuz Emre, her yaz ailemin yazlığında kalırdı. Annem, doktor olduğu için nadiren izin alabiliyordu—hatta pandeminin en zor zamanlarında bile çalışmaya devam etmişti. Babamsa sağlık durumu yüzünden tek başına torununa bakamazdı.
Ben büyük bir şirkette çalışıyorum ve uzun bir tatil hayaldi. Bu yüzden eşimle konuştuk: bu sene kayınvalidemden yardım isteyecektik. Ayşe Hanım’la bir ay öncesinden her şeyi konuştum. Memnuniyetle Emre’ye bakabileceğini söyledi. Ona güvenilir olduğuna gerçekten inanmıştım.
Ama tatilden bir hafta önce telefon çaldı:
“Elif,” dedi neşeyle, “Bana tur çıktı! Tatile gidiyorum! Torununla sen kendin ilgilenirsin artık.”
O kadar şaşırmıştım ki ne dediğini ilk anda anlayamadım. Bizi bırakmıştı. İhanet etmişti.
Sonradan öğrendim ki kendisi her şeyi ayarlamış: otel seçmiş, uçak bileti almış, rezervasyon yaptırmış. Üstelik torununa bakması gerektiğini bile bile!
Dahası, tam gitmeden önce İbrahim’e bir ricayla geldi: yokken serasını sulayacak ve bahçeyle ilgilenecek biri lazımdı.
Tabii ki eşim sabah akşam çalışıyordu, bana yönlendirdi bu işi. Ama ben artık kararımı vermiştim: yeter. Açıkça söyledim:
“Parmak bile kıpırdatmam. Annen bizi en zor anımızda yüzüstü bıraktı. Tatili daha önemliyse, domatesleri de egoizmiyle birlikte solup kurusun. Bu onun sorunu, benim değil.”
Tabii kayınvalide kararımı duyunca kıyamet koptu. Suçlamalar, sitemler, şikayetler—hepsi üstüme yağdı. Ama artık çok geçti. O yine de tatile gitti, bizi çocuk ve bahçe sorunuyla baş başa bıraktı.
Şimdi İstanbul’un bir ucundan diğerine koşturuyorum, Emre için bir yaz kampı ya da aktivite merkezi arıyorum. Sonuçta onun da dört duvar arasında sıkışıp kalmaktansa gerçek bir yaz geçirmeye hakkı var.
Şunu bir kez daha anladım: zor zamanlarda yalnızca kendine ve vicdanına güvenebilirsin. Kayınvalidem tatili seçti. Ben ise oğlumu.
Ve biliyor musunuz? Pişman değilim. Hayat bazen insana en sert dersleri en beklenmedik kişilerden öğretir.
