47 yıllık evliliğimizin ardından kocam birden boşanmak istediğini söyledi. Bu sözleri bir anda kalbime saplanan bıçak gibi oldu, hâlâ kendime gelemiyorum.
Bir zamanlar sevinçte de tasada da birlikte olacağımıza söz vermiştik. Beraber hastalıkları atlattık, çocuklarımızı büyüttük, maddi zorluklar yaşadık, zaferlerimizi kutladık. Hepsi aramızdaki bağı daha da güçlendiriyor gibiydi. Ama o sıradan bir sonbahar akşamında, tek bir konuşmayla her şey altüst oldu.
Masaya iki bardak çay koyuyordum ki soğuk ve mesafeli bir ses duydum:
“Sevgi, konuşmamız lazım.”
İçime bir korku düştü. Böyle sözler genelde iyi şeylerin habercisi olmaz. Ama ardından söyledikleri beni şoka uğrattı:
“Boşanmak istiyorum.”
O anda dünya başıma yıkıldı sanki. Birkaç saniyede mutfağın zemini ayaklarımın altından kaydı. Kaşığı elimden düşürdüm ve güçlükle nefes alarak sordum:
“Ciddi misin?”
Yeni bir kanepe alıyormuş gibi rahattı, sanki ikimizin hayatını değil de önemsiz bir şeyi konuşuyordu:
“Ah Sevgi, bunun sana sürpriz olduğunu söyleyemezsin.” Bu sözlerle birlikte yüzünde alaycı bir ifade belirdi, soğuk ve yabancı.
Konuşamıyordum. İçimde her şey isyan ediyordu. O ise sanki hazırlıklıymış gibi devam etti:
“İkimiz de biliyoruz ki aramızda artık bir şey kalmadı. Eskiden var olan o kıvılcım yok oldu. Her şey sıradan bir rutine dönüştü. Hayatımın geri kalanını bu sessizlik içinde geçirmek istemiyorum. Özgür olmak, belki bir daha aşık olmak, unuttuğumuz o duyguları tekrar yaşamak istiyorum.”
Bu sözler kulaklarımı tırmalıyordu. Nasıl böyle konuşabilirdi? Beraber geçirdiğimiz yılları, gerçek sevgi dolu anları bu kadar kolay, neredeyse küçümseyerek anlatabilirdi?
Gözlerimin önüne bir film şeridi gibi geçmişimiz geldi: birlikte kurduğumuz evimiz, çocuklarla birlikte yılbaşı sofralarımız, ilk çocuğumuzu doğururken elimi sımsıkı tutan o adam… Şimdi bunlar onun için sadece birer anıydı, eski bir kitap gibi üzerinden atmak istediği.
Donakalmıştım. Karşımda duran bu aksakallı adam, yıllar önce sonsuz aşkına yemin ettiğim Ahmet miydi?
“Neden şimdi?” diye fısıldayabildim. “Neden bunca yıldan sonra?”
Omuz silkti:
“Çünkü şimdi anladım, eğer şimdi yapmazsam asla yapamayacağım. Ölüm döşeğinde, kendi hayatımı yaşamadığım için piçman olmak istemiyorum.”
Bir öfke ve acı dalgası içimi kapladı. Peki ya ben? Peki çocuklarımız, torunlarımız, evimiz, hayallerimiz? Bu evlilik sadece onun hayatı değildi ki. Neden şimdi sadece onun istekleri önemliydi?
Ama o seçimini çoktan yapmıştı. Gözlerinde bunu görebiliyordum—o gözler ki bir zamanlar delicesine aşık olduğum gözlerdi.
O gece gözüme uyku girmedi. Nerede yanlış yaptığımızı düşünüp durdum. Belki de evin, çocukların bitmeyen sorumlulukları arasında birbirimizi kaybetmiştik. Belki de aşkımızın hiç bitmeyeceğine fazla güvenmiştim.
Yoksa o hep bensiz bir hayat mı hayal etmişti?
Acı göğsümü demir bir çember gibi sıkıyordu. İhanete uğramış, aşağılanmış, unutulmuş hissediyordum.
47 yıl. Neredeyse yarım asır. Şimdi onun için sadece atılması gereken bir yükten ibaretti.
Ahmet ertesi gün eşyalarını topladı. Kapıyı çekerken bile arkasına bakmadı. Ben ise beraber inşa ettiğimiz o boş evin ortasında duruyordum, tüm hayatımın, güvendiğim her şeyin yıkıldığını hissederek.
Sadece ağır nefeslerimin sesinin duyulduğu o sessizlikte anladım: Şimdi yeni bir hayatı tek başıma kuracaktım.
Birkaç hafta geçti. Yavaş yavaş yalnızlığa alışıyorum. Bazen paniğe kapılıyorum: Bu evle ne yapacağım? Çocuklara, torunlara ne diyeceğim? Bundan sonra nasıl yaşayacağım?
Ama içimin en derininde, zayıf da olsa bir umut beliriyor. Belki de bu acının bir anlamı vardır. Belki daha her şey bitmiş değildir. Belki bu, artık başkalarının istekleri için değil, kendim için yaşayacağım yeni bir hayatın başlangıcıdır.
Bilmiyorum. Şimdilik sadece nefes almayı öğreniyorum.
Bu süreçte anladıklarım:
— Kimse bizi sonsuza kadar sevmek zorunda değil, hatta bunun için yemin etmiş olsalar bile.
— Mutluluğumuz asla başkasının elinde olmamalı.
— Kendimizi hep hatırlamalıyız. Evlilikte bile. Aşkta bile.
Ve belki bir gün yeniden güvenmeyi öğreneceğim… Kendime.
