Şimdi 54 yaşındayım ve elimde hiçbir şey kalmadı.
Adım Vural. Eşim Sevgi ile otuz yıl birlikte yaşadık. Tüm bu süre boyunca görevimi yaptığımı düşündüm: Çalıştım, para kazandım, Sevgi de evi çekip çevirdi, çocuklarla ilgilendi. Onun işe gitmesini hiç istemedim—”Evde dursun, çocukların yanında olsun” diye düşündüm.
Hayatımızın iyi gittiğini sanıyordum: Aşk ateşi yoktu belki ama birbirimize saygı duyuyorduk. Yıllar geçtikçe yorulduğumu fark ettim. Her şey sıradan ve sıkıcı gelmeye başladı. Sevgi bitmiş, yerini alışkanlığa bırakmıştı. Bunu normal sanıyordum—ta ki bir gün her şey değişene kadar.
O akşam bir barda bira içmeye gittim ve orada Gülşah’la tanıştım. Benden yirmi yaş genç, güzel, enerjik ve hayat dolu bir kadındı. Sanki bir fırtınaydı. Konuştukça delicesine âşık oldum. Gizli buluşmalar, sonra bir ilişki başladı.
Birkaç ay sonra çift yaşamak istemediğime karar verdim. Gülşah’ın benim için bir kurtuluş, ikinci bir şans olduğunu düşündüm. Cesaretimi toplayıp Sevgi’ye her şeyi anlattım.
Beni sessizce dinledi. Ne ağladı ne de kavga çıkardı. Sadece “Anladım” dedi. O an, “Demek o da benden soğumuş” diye düşündüm. Şimdi anlıyorum ki, ona ne kadar acı çektirdiğimi fark edememiştim.
Hızla boşandık. Ortak evimizi sattık. Gülşah ısrarla Sevgi’ye hiçbir şey bırakmamamı söyledi—”Sıfırdan başlayalım” diye. Sevgi payına düşenle küçük bir stüdyo daire aldı. Ben ise biriktirdiklerimi ekleyerek Gülşah’la iki odalı bir daireye taşındım.
Eski eşime para bırakmayı, tek başına nasıl geçineceğini hiç düşünmedim. Hayatımın en güzel sayfasının başladığını sanıyordum.
Büyük oğlum ve küçük oğlum benimle konuşmayı kestiler. Annelerine ihanet ettiğimi düşünüyorlardı, ki haklıydılar. Ama o zaman umursamadım—mutluydum. Gülşah hamileydi ve bu bebeği dört gözle bekliyordum.
Oğlum doğduğunda çok güzeldi… ama ne bana ne de Gülşah’a benziyordu. Arkadaşlarım şüphelerini fısıldadı, ama ben kulak asmadım—yeni hayatımda kötü bir şey olamazdı, değil mi?
Zamanla hayat çekilmez oldu. Tek çalışan bendim, ev işleri de bana kalmıştı. Gülşah ise istediği gibi yaşıyordu: Geceleri ortadan kayboluyor, sarhoş geliyor, kavgalar çıkarıyordu.
Uykusuzluk ve stres yüzünden işte hatalar yapmaya başladım, sonunda kovuldum. Borçlar birikti. Hayat kabusa döndü.
Üç yıl böyle geçti.
Ta ki erkek kardeşim, Gülşah’a hiç güvenmediği için, DNA testi yaptırana kadar. Sonuç acımasızdı: Çocuğun babası ben değildim.
Hemen boşandık. Laf bile etmeden.
Elimde hiçbir şey kalmamıştı: Ailem yoktu, evim yoktu, çocuklarımın saygısı yoktu. Sadece utanç ve yalnızlık vardı.
Bir süre sonra her şeyi düzeltmeye karar verdim. Çiçekler, pasta, şarap alıp Sevgi’den özür dileyecektim. Yeniden başlamayı hayal ettim.
Ama eski adresine gittiğimde kapıyı yabancı bir kadın açtı. Meğerse Sevgi çoktan taşınmış.
Yeni adresini buldum. Gittim. Kapıyı çaldım. Açan bir adamdı—Sevgi’nin yeni eşi.
Anladım ki boşandıktan sonra iyi bir iş bulmuş, dürüst bir adamla tanışmış ve bensiz yeni bir hayat kurmuştu.
Bir gün bir kafede tesadüfen karşılaştık. Yanına gittim, konuşmaya çalıştım, geçmişten bahsettim, geri dönmek istediğimi söyledim.
Bana öyle baktı ki, sanki bir yabancıydım. Hiçbir şey söylemedi. Kalktı ve gitti.
İşte o zaman hatalarımın ağırlığını tam anlamıyla hissettim.
Şimdi 54 yaşındayım. Hiçbir şeyim yok: Ne eş, ne iş, ne de yanımda duran çocuklar.
Önemli olan her şeyi kaybettim. Ve bunun tek sorumlusu benim.
Bazen hayat ikinci bir şans vermez. Ve en acısı, kendi ihanetinin verdiği pişmanlıktır.
