Bugün günlüğüme yazıyorum, çünkü artık içimde birikenleri paylaşmam gerekiyor. Dört yıldır evliyim ve bu dört yıl boyunca eşimin yükünü tek başıma taşıdım. Adım Elif, 32 yaşındayım ve İstanbul’da yaşıyorum. Eşim Murat ise benden sekiz yaş büyük ve sorumluluklarını sırtlamayı hiç öğrenmedi. Bugün ona ilk kez maddi destek istediğimi söyledim, ama karşılığında sadece kırgınlık ve terk etme tehditleri aldım. Hayatım bir dram haline geldi ve daha ne kadar dayanabilirim bilmiyorum.
Murat’la evlendiğimizden beri kendimi ne korunmuş ne de sevilmiş hissettim. Daha önce evlenmiş ve ilk evliliğinden bir kızı var. Bana tanıştığımız dönemde bir arkadaşında kaldığını söylerdi, ama sonra bunun bir yalan olduğunu öğrendim. Yine de göz yumdum, çünkü aşkın her şeyi düzelteceğine inanmak istedim. Murat, büyük bir şirkette satış müdürü olarak çalışıyor ve işi onu sürekli strese sokuyor. Sık sık öfke patlamaları yaşıyor, bağırıyor ve tüm duygularını bana boşaltıyor. Onun desteğini veya şefkatini hiç görmedim; huysuz karakteriyle başa çıkmak benim için bir imtihan oldu.
Hayatımın zor anlarında, en çok ihtiyacım olduğunda, Murat eşyalarını toplayıp annesinin evine giderdi. Bir keresinde dayanamayıp bir hafta sonra geri dönmesi için yalvardım. Evimiz, evlilik öncesi aldığım bir daire ve tüm faturaları, market alışverişlerini ben karşılıyorum. Murat ise parasını hiç göstermedi. Bana “ortak hayalimiz” olan, mutlu yaşayacağımızı söylediği Kaçkarlar’da bir ev biriktirdiğini iddia ediyor. Ama her geçen gün bu hayalin gerçekleşeceğine olan inancım azalıyor. Onun sözleri artık boş vaatler gibi geliyor ve ben masallara inanmaktan yoruldum.
Geçen kış faturalar kabardı ve cesaretimi toplayıp Murat’tan yardım istedim. Söz verdi, ama bir ay geçti ve parayı göremedim. Artık bu duruma katlanacak gücüm kalmadı. Kendi ayakları üzerinde durmayı bilmeyen bir adamı daha fazla geçindiremem. Ya çocuklarımız olursa? Kendi babalarını doyurmak için küçük yaşta çalışmak zorunda mı kalacaklar? Bu kadar saçmalık olamaz! Ay sonunda dayanamadım ve Murat’a düzgünce “Kiranın bir kısmını ödeyecek misin?” diye sordum. Cevap vermek yerine öfkelendi, nankörlükle suçladı ve yine bavulunu hazırlayıp gitmekle tehdit etti.
Neden bana böyle davrandığını anlamıyorum. Bunu hak edecek ne yaptım ki? Kalbim acı ve anlam verememe duygusuyla parçalanıyor. Bu adaletsizliği sonsuza dek kabullenemem, ama her ayrılış ve dönüş beni biraz daha kırıyor. Dört yıldır bu yükü tek başıma taşıdım, ama artık sonuna geldim. Onun kayıtsızlığının altında ezilmeden daha ne kadar direnebilirim?
Bugün anladım ki, birini sevmek, onun yükünü sırtlanmak değilmiş. Eğer karşındaki sana değer vermiyorsa, ne kadar verirsen ver, asla yetmeyecek. Belki de artık kendime değer vermenin zamanı geldi.
