Yüreğim, kendi oğlum yüzünden acı ve utançla parçalanıyor. Beş yıl önce, oğlum Emre, yeni doğmuş ikizlerine bakan karısını aldatıp ailesini yıktı. Eski gelinim Ayşe, geceleri uyumadan bebekleri sallarken, o başka bir kadınla yeni bir hayat kurmanın peşindeydi. Ben, Fatma, İzmir’de yaşıyorum ve onun bu ihanetini hâlâ hazmedemiyorum. Onun yeni eşi olan Deniz, benim için yıkılmış mutluluğun simgesi ve onu asla kabul etmeyeceğim. Oğlum artık bana yabancı ve onu affedip affedemeyeceğimi bile bilmiyorum.
Beş yıl önce Emre, Ayşe’den boşandı. İkizleri daha birkaç aylıktı. Karısı uykusuz gecelerde çocuklarıyla uğraşırken onun aldatığını öğrendim. Sevgilisi, genç ve kararlı Deniz, bir ültimatom verdi: “Ya boşanacaksın ya da ben gideceğim.” Emre onu seçti. Ayşe, iki bebekle tek başına kaldı ve onun bu acısına dayanamadım. İçim parçalandı; nasıl olur da bir adam yeni bir aşk uğruna karısını ve bebeklerini terk edebilirdi? Başkalarının gözyaşları üzerine mutluluk inşa edilir mi?
Emre’ye baştan söyledim: Deniz’i asla kabul etmeyeceğim. Bu ihaneti sineye çekeceğimi düşünüyorsa yanılıyordu. Ama dinlemedi. Bir yıl sonra Deniz’e evlenme teklif etti, ardından düğün yaptılar. Ben gitmedim—oğlumdan utanıyordum. Bir anne olarak, ailemizin değer verdiği her şeyi yıkışını izleyemezdim. Şimdi Emre ve Deniz, şehir merkezinde kiralık bir evde yaşıyor ve kendi çocuklarını büyütüyorlar. Torunum olduğunu biliyorum, ama her düşündüğümde boğazıma bir yumru oturuyor. Asıl torunlarım, ikizler, Ayşe’yle beraberler ve onları canımdan çok seviyorum. Onlar için her şeyi yaparım.
Emre’yle neredeyse hiç konuşmuyoruz. Onu Yılbaşı’na çağırdım, tek başına gelir diye umdum, ama “Denizsiz gelmem” diyerek reddetti. Ben de onu ne şimdi ne de sonra görmek istiyorum. Ayşe ise davetimi sevinçle kabul etti. Aramız çok iyi, artık bana bir kız evlat gibi. Yılbaşı gecesi sıcacık bir aile ortamında toplandık; çocuklar şarkı söyledi, Ayşe de bana yemek hazırlamada yardım etti. Ona baktıkça ne kadar acı çektiğini görüyorum. Kendi isteklerini unutup tüm hayatını çocuklarına adadı. Onun bu durumu canımı yakıyor.
Ayşe başka erkeklere bakmıyor, geçmişi bırakamıyor. Onunla defalarca konuştum, ama ihanetin acısını hâlâ taşıyor. Artık hayatımız böyle: Birbirimize destek oluyoruz, ben ona çocuklarla yardım ediyorum, o da bana “ikinci annem” diyor. Bu yüreğimi ısıtıyor ama acımı dindirmiyor. Oğlum bayramlarda bile aramadı. Kendime soruyorum: Hiç anlayacak mı yaptığı tahribatı? Onu, ailesini yıkıp çocuklarını babasız bıraktığı için affedebilecek miyim? Hayat bir daha asla eskisi gibi olmayacak, ama Ayşe ve torunlarım bana yaşama gücü veriyor—acı ve hayal kırıklığına rağmen.
