Kalp acısı ve utançla doluyum, kendi oğlum yüzünden. Beş yıl önce, oğlum Emre, yeni doğmuş ikizlerini büyütmek için gece gündüz demeden çabalayan eşini aldatıp ailesini yıktı. Eski gelinim Elif, uykusuz gecelerde bebekleri sallarken, o gizlice başka bir kadınla yeni bir hayat kuruyordu. Ben, Neriman, İzmir’de yaşıyorum ve hâlâ onun bu ihanetini kabullenemiyorum. Onun yeni kadını, Defne, benim gözümde yıkılan mutluluğun simgesi. Onu asla kabul etmeyeceğim. Oğlum artık bana yabancı, onu hiç affedebilecek miyim, bilmiyorum.
Beş yıl önce Emre, Elif’ten boşandı. İkizleri henüz birkaç aylıktı. Öğrendim ki, eşi uykusuz gecelerle boğuşurken o başka biriyle aldatıyordu. Sevgilisi, genç ve ısrarcı Defne, bir ültimatom verdi: “Ya boşanacaksın, ya da ben giderim.” Emre onu seçti. Elif, iki bebekle tek başına kaldı, ben de onun çektiği acıyı görmeye dayanamadım. Ruhum paramparça oldu, çünkü kendi oğlumun böyle bir alçaklık yapabileceğine inanamıyordum. Yeni bir aşk uğruna eşini ve çocuklarını terk etmek… Başkalarının gözyaşları üzerine mutluluk inşa edilir mi?
Emre’ye hemen söyledim: Defne’yi asla kabul etmeyeceğim. İhanetine boyun eğeceğimi düşünüyorsa yanılıyordu. Ama o dinlemedi. Bir yıl sonra Defne’ye evlenme teklifi etti, ardından düğün yaptılar. Ben gitmedim—ondan utanıyordum. Bir anne olarak, ailemiz için değerli olan her şeyi yıkışını izleyemezdim. Şimdi Emre ve Defne, şehir merkezinde kiralık bir evde yaşıyor ve kendi çocuklarını büyütüyorlar. O torunum, ama her düşündüğümde boğazıma bir düğüm geliyor. Asıl torunlarım, ikizler, Elif’le birlikte yaşıyor ve onları bütün kalbimle seviyorum. Onlar için her şeyi yaparım.
Emre’yle neredeyse hiç konuşmuyoruz. Onu Yılbaşı’na çağırdım, yalnız gelmesini umdum, ama “Defne olmadan gelmem” diyerek reddetti. Ben de onu görmek istemiyorum—ne şimdi, ne hiçbir zaman. Elif ise davetimi sevinçle kabul etti. Aramız çok iyi, artık bana bir kız gibi. Yılbaşında sıcak bir aile ortamında toplandık: çocuklar şarkılar söyledi, Elif yemek hazırlamama yardım etti. Ona baktıkça, ne kadar acı çektiğini görüyorum. Kendi mutluluğunu unutup tamamen çocuklarına adadı hayatını. Onun yaşamı, ikizler için bitmeyen bir özveri… Ve bu, beni çok acıtıyor.
Elif başka erkeklere bakmıyor, geçmişi bırakamıyor. Onunla bu konuda konuşmaya çalıştım ama ihanetin acısı hâlâ taze. Şimdi hayatımız böyle: birbirimize destek oluyoruz, ona çocuklarla yardım ediyorum, o da bana “ikinci annem” diyor. Bu yüreğimi ısıtıyor ama acımı dindirmiyor. Oğlum, bayramlarda bile aramadı. Kendime soruyorum: Hiç anlayacak mı yaptığı yıkımı? Bir gün, ailesini parçalayıp çocuklarını babasız bıraktığı için onu affedebilecek miyim? Hayat asla eskisi gibi olmayacak, ama Elif ve torunlarım için minnettarım—onlar, bu acı ve hayal kırıklığına rağmen yaşama gücü veriyor.
